Aktualności :
wamiz-v3_1

Reklama

Miłość do psów masz w genach. Naprawdę!

Pies_niemowle © Pixabay.com

Jak donosi magazyn Nature, fakt, że chcemy posiadać psa, jest uwarunkowany genetycznie. U kobiet w 57% procentach, a u mężczyzn w 51%. 

Przez Sabina Stodolak, 30 maj 2019

Twój brat ma psa? Będziesz miał i ty! 

Aby sprawdzić, czy miłość do psów jest w genach, szwedzcy naukowcy z Uniwersytetu w Uppsala przeanalizowali ponad 35.000 par bliźniąt urodzonych między 1926 a 1996 rokiem. Sprawdzano, kto z nich ma psa i czy jeśli jedno z rodzeństwa go posiada, to czy będzie go miało też drugie. Okazało się, że: 

  • U bliźniąt jednojajowych, jeśli siostra miała psa, to szanse na to, że druga też będzie miała psa wyniosły 40%. Jeśli bliźniakami byli chłopcy, to szanse były nieco mniejsze – 29%. 
  • U bliźniąt dwujajowych, statystyki były niższe. Między siostrami prawdopodobieństwo tego, że obie będą mieć psy, wyniosło 25%, a w przypadku braci 18%. 

Te wyniki skłoniły naukowcy do postawienia hipotezy, że miłość do psów jest (przynajmniej częściowo) genetyczna. 

DNA psiarza 

Tove Fall, autor badań i professor departamentu nauk medycznych w Uppsali mówi: „Jesteśmy zaskoczeni tym wynikiem. Nie sądziliśmy, że faktor genetyczny będzie aż tak silny. To odkrycie ma ogromne znaczenie w kilku innych obszarach związanych z rozumieniem interakcji między ludźmi i psami”.

Nie wiadomo na razie, który konkretnie gen odpowiadałby za „bycie psiarzem”, ale po raz pierwszy udowodniono, że miłość do zwierząt nie jest jedynie kwestią wychowania. 

Kolejnym krokiem będzie identyfikacja konkretnych genów i sprawdzenie, z którymi innymi cechami osobowości korelują oraz czy są związane z innymi obszarami ludzkiego życia lub zdrowia – np. alergiami. 

Przykładem może tu być jedno z wcześniejszych badań, które wykazało, że właściciele psów są bardziej sprawni niż osoby, które ich nie mają. Do tej pory sądzono, że jest to efekt zdrowszego trybu życia, który prowadzą właściciele czworonogów (spacery, bieganie, regularny tryb życia). Może się jednak okazać, że to wcale nie o to chodzi. Być może po prostu ten sam zestaw genów odpowiada jednocześnie za lepsze zdrowie i miłość do zwierząt? 

Źródło: NY Times