Spacer, który zakończył się tragedią
Podczas spaceru w austriackim kraju związkowym Burgenland roczny springer spaniel angielski węszył w leśnych liściach, gdy nagle dostał silnych drgawek. Jego agonia trwała zaledwie kwadrans. Chwilę później opiekunowie psa znaleźli martwą salamandrę plamistą dokładnie w miejscu, które wcześniej niuchał ich pupil. Jak podaje gazeta Kronen Zeitung, sekcja zwłok potwierdziła, że pies miał kontakt z toksyną płaza, gdy zbliżył do niego pysk. Według dziennika w Austrii z powodu kontaktu z salamandrami plamistymi ginie każdego roku nawet 30 psów.
Jad niebezpieczny zwłaszcza dla małych psów
W sytuacji zagrożenia gruczoły skórne płaza wydzielają mleczną ciecz zawierającą samandarynę – neurotoksyczny alkaloid steroidowy. U ludzi substancja ta wywołuje jedynie nieprzyjemne pieczenie skóry, a w rzadkich przypadkach nudności. Jednak dla zwierząt jest wysoce toksyczna, jak ostrzega organizacja WWF Basel.
„W przypadku małych psów kontakt z tą substancją może być niezwykle groźny” – wyjaśnia w rozmowie z dziennikiem Der Standard Nils Kley, lekarz weterynarii i ekspert ds. zwierząt jadowitych. Zagrożenie wzrasta, gdy pies weźmie salamandrę do pyska lub ją ugryzie, ponieważ przyswaja wtedy znacznie większą dawkę trucizny.
Objawy zatrucia, na które należy zwrócić uwagę
Opiekunowie nie zawsze są w stanie upilnować, gdzie ich psy wtykają nos. Jak podaje dziennik Bild, po kontakcie z jadem salamandry plamistej mogą wystąpić następujące objawy:
- ślinotok;
- odruchy wymiotne lub wymioty;
- drżenie i drgawki;
- chwiejny krok;
- osłabienie;
- zaburzenia świadomości;
- problemy z oddychaniem.
W przypadku zaobserwowania takich objawów należy natychmiast skontaktować się z lekarzem weterynarii.
Co zrobić, gdy pies weźmie salamandrę do pyska?
Należy natychmiast rozdzielić psa i płaza, ale nie wolno robić tego gołymi rękami. Chodzi zarówno o bezpieczeństwo człowieka, jak i ochronę samej salamandry, której skórę pokrywa delikatna warstwa śluzu. Dotknięcie zwierzęcia suchą dłonią może ją uszkodzić, tłumaczy Nils Kley. Najlepiej przenieść salamandrę bez bezpośredniego dotykania – w odpowiednim pojemniku lub przez nawilżone rękawiczki jednorazowe. W razie ich braku dobrze sprawdzi się kawałek tkaniny.
A co z salamandrą czarną?
W Szwajcarii występuje również salamandra czarna, zwana alpejską (Salamandra atra). Jak wynika z bazy danych toksykologicznych Uniwersytetu w Zurychu (Vetpharm), jej wydzielina także zawiera toksyczne alkaloidy steroidowe, ale w znacznie mniejszej ilości: od 4 do 5 miligramów na jedno zwierzę, podczas gdy w przypadku salamandry plamistej jest to od 17 do 24 miligramów.
Przetłumaczone ze strony Wamiz FR wykorzystując sztuczną inteligencję
