14 listopada straciłam mojego ukochanego kota z powodu nawrotu zatorowości. Niestety zbyt późno dowiedziałam się, że cierpiał na zaawansowaną kardiomiopatię przerostową.
Mogłabym długo opisywać jego historię, ale nie o to mi chodzi w tym wątku.
Zastanawiam się bowiem nad kwestią prawną i/lub etyką zawodową lekarza weterynarii.
Czy od strony prawnej klinika weterynaryjna może zostawić hospitalizowane zwierzę na noc bez żadnej opieki ani obecności człowieka (ani weterynarza, ani asystenta, nikogo) między 23:00 a 08:00 rano?
Uważam, że to niezwykle ryzykowne: co jeśli stan zwierzaka nagle się pogorszy? Co jeśli wyrwie sobie kroplówkę? itd.
Z góry dziękuję za wasze odpowiedzi, zarówno te poparte wiedzą prawną, jak i po prostu wasze opinie.
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Nie ma obowiązku, aby weterynarz czy technik weterynarii zostawał na miejscu podczas nocnej hospitalizacji. Jednak lekarz weterynarii nie zostawi zwierzęcia samego, dopóki jego stan się nie ustabilizuje. Jeśli życie zwierzaka jest zagrożone, a jego stan jest krytyczny, weterynarz będzie go pilnował aż do stabilizacji lub może skierować was do innej placówki.
Warto też wiedzieć, że większość klinik posiada systemy alarmowe i kamery, które pozwalają monitorować przebieg hospitalizacji pod nieobecność personelu. Przy najmniejszej wątpliwości czy alercie, dyżurujący weterynarz natychmiast przyjeżdża na miejsce.
Z kolei w placówkach całodobowych lub dużych szpitalach weterynaryjnych na miejscu zazwyczaj zawsze ktoś jest.
Mam nadzieję, że udało mi się odpowiedzieć na twoje pytanie,
Agathe.
Bardzo dziękuję za odpowiedź.
Żeby nakreślić cały kontekst, oto szczegółowa historia tego, co się wydarzyło:
Mój kot miał atak zakrzepicy zatorowej o 23:30. Zadzwoniłam do mojej stałej kliniki, która teoretycznie jest otwarta 24 godziny na dobę (taka informacja widnieje wyraźnie na sekretarce, na ich stronie, w Google i na tablicy przed budynkiem). Okazało się, że od lata nie są już otwarci całodobowo, bo odeszła duża część personelu i po prostu brakuje ludzi. Tyle że nie pomyśleli, żeby zaktualizować tę kluczową przecież informację.
Kiedy zadzwoniłam, połączono mnie z weterynarzem dyżurnym oddalonym o 120 km (półtorej godziny jazdy)! Nie było opcji, żebym w środku nocy jechała tam i z powrotem z kotem, który niesamowicie cierpiał.
W końcu udało mi się dodzwonić do innego lekarza z innej kliniki w moim mieście, który potwierdził, że sytuacja jest bardzo pilna. Na początku nie chciał mnie przyjąć, bo nie byłam jego stałą klientką. Ostatecznie musiałam go błagać i zgodził się zająć moim kotem. Został w szpitalu i przeżył. W ciągu tygodnia całkowicie doszedł do siebie.
Potem wróciła do mojej stałej kliniki na dodatkowe badania (badanie krwi, markery sercowe i echo). Nie pozwolono mi wejść na pobieranie krwi ani na echo, czego zupełnie nie rozumiem. Okazało się, że mój kot cierpi na kardiomiopatię przerostową w bardzo zaawansowanym stadium. To był dla mnie szok, bo przed atakiem zakrzepicy nie miał żadnych objawów. Dostał leki do codziennego podawania (klopidogrel, Benefortin – substancja czynna: benazepril).
Niestety, 6 tygodni później nastąpił nawrót. Zabrałam go do mojej kliniki o 12:00 i został na noc w szpitalu. Ponieważ w nocy nikogo tam nie ma, podawali mu leki w kroplówce. Następnego dnia wieczorem odebrałam go, ale miał problemy z oddychaniem i był bardzo słaby. Zabrałam go z powrotem, a pani weterynarz powiedziała, że przez tę kroplówkę dostał obrzęku płuc (serce było słabe, więc kroplówka mogła to spowodować). Zatrzymali go więc na kolejną noc pod tlenem (znów bez nadzoru między 23:00 a 08:00). Za tę noc mi nie policzyli (może dlatego, że to przez ich kroplówkę z poprzedniej nocy??).
Kolejnego dnia oddychał już lepiej, więc go odebrałam. To był już trzeci dzień, kiedy nic nie jadł (od czwartku od 12:00 do soboty do 19:00). Próbowałam wszystkiego, żeby go zachęcić (specjalne musy dla kociąt, płynne zupy nawadniające itp.). Nie chciał jeść, nawet nie polizał. To samo z wodą, sam nie pił. Musiałam go karmić i poić pipetką. Po 3 dniach w takim stanie, a było nawet gorzej, bo zaczął wymiotować, musiałam podjąć decyzję o uśpieniu go na zawsze. Zbyt mocno cierpiał.
Od tamtej pory jest mi strasznie smutno, bo byłam z nim bardzo związana. To był najlepszy kot na świecie, niesamowity pieszczoch, łagodny i spokojny, chodził za mną krok w krok. Żadnych problemów behawioralnych. Mieliśmy wspaniałą relację.
Wiem, że przez tę chorobę serca jego życie i tak byłoby krótkie, ale ciągle się zastanawiam, czy nie stracił szansy przez ten brak opieki w nocy. To sprawiło, że podali leki w kroplówce, co doprowadziło do obrzęku płuc, a to z kolei do nieodwracalnego pogorszenia stanu... Może i tak nic by to nie zmieniło, ale w tych trudnych chwilach człowiek ma po prostu mnóstwo pytań :(
Dzień dobry,
Nie ma obowiązku, aby weterynarz czy technik weterynarii pozostawał na miejscu przez całą noc podczas hospitalizacji. Jednak weterynarz nie zostawi zwierzęcia samego, dopóki jego stan się nie ustabilizuje. Jeśli życie pupila jest zagrożone, a jego stan jest krytyczny, lekarz zapewni nadzór aż do momentu stabilizacji lub może skierować Państwa do innej placówki.
Warto również wiedzieć, że zdecydowana większość klinik posiada systemy alarmowe oraz kamery, które pozwalają monitorować sytuację w szpitalu pod nieobecność personelu. W razie najmniejszych wątpliwości lub sygnału alarmowego, dyżurujący weterynarz natychmiast przyjeżdża na miejsce.
Z kolei w całodobowych lecznicach lub dużych szpitalach weterynaryjnych zazwyczaj zawsze ktoś z personelu jest obecny na miejscu.
Mam nadzieję, że udało mi się odpowiedzieć na Państwa pytanie.
Agathe.
Nie wydaje mi się, żeby kliniki miały obowiązek zapewniania całonocnej opieki. W Kanadzie mamy szpitale weterynaryjne otwarte 24/7, ale są one trzy razy droższe niż zwykła klinika.
Dobry wieczór, bardzo mi przykro z powodu Pana/Pani straty... Życzę dużo siły, wiem, że to na pewno nie jest „łatwe”.
Jeśli chodzi o Pana/Pani pytanie, dla mnie zostawienie kotów w szpitalu zawsze było powodem do wielkiego niepokoju i lęku, bo zawsze miałam wątpliwości co do opieki, jaką otrzymują po zamknięciu kliniki.
Miałam do czynienia z kilkoma lecznicami i kiedy mówiłam o moich obawach związanych z zostawieniem kota na całą noc bez nadzoru, grzecznie mi odpowiadano, że jeśli zależy mi na całodobowej opiece, to powinnam udać się do szpitala weterynaryjnego (oddalonego o ponad godzinę drogi ode mnie). I że jeśli kroplówka by się odłączyła, włączy się alarm, a weterynarz dyżurny natychmiast przyjdzie (w teorii). O trzymaniu go pod kroplówką w domu też nie było mowy. Myślałam przynajmniej, że weterynarz dyżurny zagląda raz czy dwa w ciągu nocy, żeby sprawdzić, czy wszystko w porządku, ale nawet tego nie było!! Pomijając już to, ile to kosztuje, uważam, że dla dobra hospitalizowanego zwierzaka i większego profesjonalizmu, pewne minimum powinno być faktycznie obowiązkowe.
Więc czy to jest obowiązek? Nigdy tego nie sprawdzałam, ale kliniki, z którymi miałam styczność, miały te same „zasady” dotyczące opieki nad zwierzętami w szpitalu.
Zobaczymy, czy ktoś wie na ten temat coś więcej...
Dziękuję za Pana/Pani punkt widzenia.
Jeśli ktoś wie coś więcej, niech śmiało pisze.
Dobry wieczór, bardzo mi przykro z powodu Pana/Pani straty... Życzę dużo siły, wiem, że to na pewno nie jest „łatwe”.
Jeśli chodzi o Pana/Pani pytanie, dla mnie zostawienie kotów w lecznicy zawsze było powodem do wielkiego niepokoju i lęku, bo zawsze miałam wątpliwości co do opieki, jaką otrzymają po zamknięciu kliniki.
Miałam do czynienia z kilkoma lecznicami i kiedy mówiłam o moich obawach związanych z zostawieniem kota na całą noc bez nadzoru, uprzejmie mi odpowiadano, że jeśli chcę całodobowej opieki, to muszę jechać do kliniki całodobowej (ponad godzinę drogi ode mnie). I że jeśli kroplówka by się odłączyła, to włączy się alarm i weterynarz dyżurny natychmiast przyjedzie (w teorii). O podawaniu kroplówki w domu też nie było mowy. Myślałam chociaż, że lekarz dyżurny wpada raz czy dwa w nocy sprawdzić, czy wszystko gra, ale nawet to nie!! Poza tym, ile to wszystko kosztuje, uważam, że dla dobra zwierzęcia i większego profesjonalizmu, pewne minimum powinno być wręcz obowiązkowe.
Więc, czy to jest obowiązek? Nigdy tego nie sprawdzałam, ale lecznice, do których trafiłam, miały te same „zasady” dotyczące opieki nad pacjentami w szpitalu.
Zobaczymy, czy ktoś wie na ten temat coś więcej...
Powiedzieli mi to w niedzielę rano, kiedy pędem pobiegłam do kliniki (i wyraźnie widziałam, że nie było żadnego innego zwierzaka, gdy wchodziłam do sali, gdzie był mój Gaspadinn). Nie wiem, czy wcześniej zdawałam sobie sprawę z tego, że w nocy nie ma tam nikogo z personelu; wydaje mi się, że mówili mi, że w niedzielę wracają o 9 rano, ale nie jestem pewna.
(Coton to mały biały piesek z długą sierścią. Miał 5 lat).
W przypadku Twojego kota domyślam się, że byłoby to mniej bolesne, gdyby odszedł od razu.
To jasne – zarówno dla nich, jak i dla nas, niektóre rodzaje śmierci są gorsze od innych i człowiek zawsze rozważa ten niemożliwy już, inny scenariusz.
W klinice, do której chodzę od 2019 roku, jest chyba pięciu weterynarzy, plus wszystkie asystentki; nie mam wrażenia, żeby ktoś tam czuwał w nocy, ale na pewno zadam to ważne pytanie przy najbliższej wizycie.
Ojej, tak strasznie mi przykro, to straszne :(
Zastanawiam się nad tym, bo mój kot był hospitalizowany przez dwie noce po nawrocie zatorowości tętniczej (trombembolii) i wiem na pewno, że w nocy w klinice nikogo nie ma.
Nie odszedł podczas tych dwóch nocy, ale mam sporo wątpliwości, bo dostał obrzęku płuc, który prawdopodobnie był związany z jego pierwszą nocą pod KROPLÓWKĄ.
Jego serduszko było bardzo słabe i najwyraźniej kroplówka mogła wywołać ten obrzęk (piszę to z rezerwą, bo nie jestem weterynarzem, ale tak mi sami powiedzieli).
Więc drugą noc spędził pod tlenem (bez żadnej opieki).
Później wróciliśmy do domu: niestety, on się dosłownie poddał, odmawiał jedzenia i picia. Przestał mruczeć (choć wcześniej był prawdziwym motorkiem) i wciąż miał sparaliżowany tył. Musiałam sama dawać mu jeść i pić przez pipetę, ale połowę wypluwał, a czasem wymiotował.
Po trzech dniach męczarni musiałam podjąć decyzję, żeby pozwolić mu odejść i przestać go męczyć :(
Miał tylko 6 lat, byłam z nim niesamowicie zżyta. To był wspaniały rudzielec, bardzo przytulaśny i łagodny, dawał mi codziennie mnóstwo miłości i szczęścia.
Mam poczucie, że straciliśmy szansę na ratunek: ponieważ zwierzęta w lecznicy zostają na noc same, leki musiały być podawane w kroplówce, a nie w zastrzykach. A wygląda na to, że to właśnie przez tę kroplówkę dostał później obrzęku płuc, co doprowadziło do całkowitego jadłowstrętu przez 3 dni, a potem do tak wielkiego osłabienia, że mój kotek zmarł :(
Dla wyjaśnienia: przy pierwszym ataku objawy były takie same i przeżył. Wtedy leki podawano w zastrzykach i mimo braku apetytu, po tygodniu doszedł do siebie.
A tak właściwie, to skąd się dowiedziałaś, że Twój kot został zupełnie sam na całą noc?
Ojej. Nigdy się nad tym nie zastanawiałam (na szczęście, i tak byłam już wystarczająco załamana). Mój coton Gaspadinn zapadł w śpiączkę w sobotę w południe. Weterynarz postawił go na nogi i skoro wszystkie wyniki były w końcu dobre (jeśli chodzi o zapalenie trzustki), umówił nas na poniedziałek w innym mieście na tomografię mózgu.
Nie zareagowałam, będę sobie to wyrzucać do końca życia. W sobotę o 16:00 czuł się dobrze, wytłumaczyłam mu, że musi zostać na weekend w klinice. W niedzielę tuż po 9:00 rano telefon: „Nie rozumiem, umarł, mimo że był już zdrowy”...
A on po prostu odszedł zupełnie sam, nie było obok niego nawet żadnego innego zwierzaka w tej pustej przez całą noc klinice.
