Cześć, mój kot jest przekochany, łagodny, uwielbia pieszczoty i jest świetnym łowcą – myszy i szczury z pobliskiego gospodarstwa to dla niego czysta radość. Uwielbia być na dworze, deszcz i chłód w ogóle mu nie przeszkadzają. W domu tylko by się przytulał i bawił, czuję się naprawdę rozpieszczany przez mojego „właściciela” – bo tak, to ja mieszkam u mojego kota. Jest jednak jedno „ale”: kiedy chce wyjść albo wrócić do środka, waha się w progu. Rozgląda się w prawo, w lewo, patrzy w dół i wącha wycieraczkę, zanim w ogóle postawi łapę. Nawet moje chodaki go peszą, mimo że zawsze tam stały. Stoję wtedy przy nim, żeby go uspokoić, i to trochę pomaga, ale on wciąż ma te swoje wahania, a czasem nawet tak dziwnie się wzdryga. Mam go, od kiedy miał 14 tygodni i wtedy nie było tego problemu. Teraz ma 5 lat, a to zaczęło się dziać stopniowo, tak mniej więcej przez ostatnie dwa lata. Pracuję z domu, więc chodzimy na długie spacery po 1-2 godziny dziennie. Uwielbia wspinać się na drzewa, jest trochę ryzykantem i niczego się nie boi – ani psów, ani koni, kóz czy kur. Wszystkie zwierzęta to jego kumple, tylko myszy i szczury muszą się mieć na baczności. Chciałabym zrozumieć, skąd to jego uprzedzenie do progu i jak pomóc mu to przezwyciężyć.
