Odpowiadając konkretnie na pytanie o te 7 godzin: dla dorosłego psa to zupełnie normalny czas i spokojnie do przeżycia, pod warunkiem, że kwestie pełnego pęcherza i nudy są ogarnięte. W przypadku szczeniaka ograniczenie nie jest w pierwszej kolejności emocjonalne, tylko fizjologiczne – popularna zasada to „wiek w miesiącach + 1” dla godzin powstrzymywania potrzeb: 2 miesiące → około 3 h, 4 miesiące → 5 h. Poniżej tego czasu to nie kwestia wychowania, on po prostu fizycznie nie potrafi jeszcze wytrzymać.
Zatem kluczowe pytanie brzmi: w jakim wieku jest Twój pies? Raz piszesz o szczeniaku, raz o psie, a odpowiedź zależy od tego rozróżnienia. Jeśli jest dorosły, Wasza poranna i wieczorna rutyna to już najważniejsza część sukcesu.
Najlepszy sposób, żeby przestać zgadywać, to nagranie go starym telefonem przez 20 minut po Twoim wyjściu. Większość psów pokręci się chwilę, a potem uspokaja się w mniej niż kwadrans – zobaczenie tego na własne oczy jest warte więcej niż wszystkie porady na forum. Jeśli natomiast po 20 minutach pies nadal stoi, sapie, drapie w drzwi albo wyje, to znaczy, że jest nad czym pracować.
I ostatnia rzecz, często najbardziej przydatna: to, co najbardziej obciąża psa, to nie tyle sama liczba godzin, co sposób, w jaki wychodzimy i wracamy. Wyjścia i powroty bez zbędnych ceremonii – bez wylewnych pożegnań i bez wielkich powitań przez pierwsze kilka minut – robią dla uspokojenia psa więcej niż jakikolwiek inny sposób.
A sam fakt, że w ogóle się nad tym zastanawiasz, to bardzo dobry znak.
