ZOK – uganianie się za cieniami

Myślę, że powinniście znaleźć behawiorystę i weterynarza, który dobrze zna się na tego typu zaburzeniach. To może być dość powszechne u niektórych ras, ale im później zacznie się to korygować, tym trudniej będzie ją z tego wyciągnąć. Przy odpowiedniej pracy może to potrwać nawet kilka miesięcy. Musicie się naprawdę pilnować, żeby nie pozwalać jej uganiać się za cieniami (i nie mówię tu o byciu agresywnym wobec psa, spokojnie! ^^). Twój partner zaliczył niezłą wtopę, pozwalając jej przez kilka godzin nakręcać się i frustrować na czymś, czego nie może złapać, a teraz ona wyładowuje się na małym psiaku. Nie sądzę, żeby to był problem neurologiczny – to raczej „zły nawyk, który się utrwalił” i wzmocnił do tego stopnia, że stał się uzależnieniem. Podczas sesji polowania (nawet z piłką, od której zresztą niektóre psy też się uzależniają) pies goni ofiarę, co wytwarza dopaminę (hormon przyjemności), a samo złapanie jej przynosi ukojenie (hormon... nie pamiętam już jaki). Problem z cieniem polega na tym, że nigdy nie da się go złapać. Dopamina daje psu przyjemność z polowania (fiksacja, próba schwytania...), ale jednocześnie narasta frustracja, która podnosi poziom kortyzolu (hormonu stresu). Pies szuka więc satysfakcji w polowaniu, ale wpada w nerwicę, bo nie może dopaść celu. Możecie podawać jej leki, ale problem nigdy nie zniknie, jeśli nie włożycie odpowiedniej pracy w jej całkowite „odstawienie”. Na tym etapie nie możecie już tylko próbować ograniczać tych zachowań – musicie je całkowicie ukrócić, nawet jeśli oznaczałoby to spędzanie dni przy zamkniętych roletach. Istnieją maski anty-UV dla psów – całkowite zasłonięcie pola widzenia mogłoby przerwać te sekwencje uganiania się za cieniem. Wiem, że to brzmi ekstremalnie, trochę jakby pies nagle stał się niewidomy, ale to może być jakiś trop. Pamiętaj jednak, że nie jestem behawiorystą ani weterynarzem wykwalifikowanym w takich zaburzeniach, więc nie bierz moich rad zbyt mocno do siebie ^^’.