Cześć, mam 5-miesięcznego owczarka holenderskiego.
Wszystko jest w porządku poza spotkaniami z innymi psami. Jeśli każę mu usiąść i inny pies nas mija, to zachowuje się grzecznie. Ale jeśli to ja jestem w ruchu podczas mijania innego psa, to w momencie zbliżenia on nagle „wybucha” i zaczyna się wyrywać, bo chce iść się bawić.
Nie zawsze mam możliwość zwiększenia dystansu czy zatrzymania się, żeby kogoś przepuścić. Smaczki w takich momentach w ogóle nie działają, a jak próbuję przed nim stanąć, żeby zasłonić mu widok, to po prostu mnie omija. Będę wdzięczna za wszelkie rady, dzięki!
Pracujemy też nad panowaniem nad emocjami: rzucam smakołyk i on nie może się ruszyć, albo mocno nakręcam go na szarpak, po czym mówię „puść” i macham mu nim dookoła, a on musi zostać w miejscu i go nie łapać – to wszystko wychodzi nam super.
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
W wieku 5 miesięcy to normalne dla tego etapu życia. Ale faktycznie, powoli zaczyna się wtedy naukę.
Jeśli chodzi o całą resztę, to u moich psów metoda na „pieszczoty” i pozytywne gesty dłonią zawsze wystarczała, żeby osiągnąć zamierzone cele wychowawcze. Rozmawiam z psami. Pokazuję im, kiedy coś robią dobrze, a kiedy wręcz przeciwnie. 😅/😩
Uważaj na naśladownictwo!
Smaczki: widzę w nich same problemy (ryzyko nadwagi, zatrucia...)
To tak, jakby dawać dziecku cukierka, żeby je wychować. 🤯
Dzień dobry, jestem studentką weterynarii. Z opisu wynika, że zachowanie szczeniaka wygląda raczej na bardzo silne pobudzenie i frustrację wynikającą z chęci zabawy niż na agresję, choć trudno to jednoznacznie ocenić bez zobaczenia go na żywo. Jeśli pies nie chce już przyjmować smakołyków, zazwyczaj oznacza to, że drugi pies jest już zbyt blisko i przekroczony został próg pobudzenia – w takim stanie nauka staje się bardzo trudna. Proszę spróbować pracować w takiej odległości, w której szczeniak jest w stanie spojrzeć na drugiego psa, a potem przenieść uwagę z powrotem na Panią/Pana, co należy natychmiast nagrodzić. Warto go również nauczyć, najpierw w spokojnych warunkach, „radosnego zawracania” lub komendy „dotknij” (dłonią), aby móc go odciągnąć bez konfrontacji, gdy są Państwo w ruchu. Przez pewien czas proszę unikać, w miarę możliwości, kontaktów z innymi psami na smyczy, ponieważ mogą one utwierdzać psa w przekonaniu, że ciągnięcie lub wyrywanie się do przodu pozwala mu dotrzeć do innych zwierząt. Ćwiczenia z szarpakiem pomagają pracować nad kontrolą emocji podczas ruchu, ale nie przekładają się automatycznie na zachowanie spokoju wobec innych psów; należy też uważać, aby nie wprowadzać go przy tym w zbyt wysokie pobudzenie. Proszę unikać szarpania smyczą i stosowania kar. Pomoc behawiorysty lub trenera pracującego wyłącznie metodami pozytywnymi, który towarzyszyłby Państwu podczas kilku wspólnych spacerów, byłaby bardzo cenna, szczególnie w przypadku młodego owczarka holenderskiego.
Najbardziej wymownym szczegółem w Twoim wpisie jest to, że „smaczek wtedy nie działa”. Kiedy jedzenie przestaje interesować psa, to nie jest kwestia braku motywacji: pies po prostu przekroczył swój próg pobudzenia. Powyżej tego progu nauka jest niemożliwa – nie zadziała ani smaczek, ani nawet chęć podejścia do innego psa. To właśnie ogranicza wspomnianą wyżej zasadę Premacka: jest ona świetna, ale działa tylko poniżej progu.
W praktyce: poszukaj odległości, przy której Twój pies jeszcze przyjmuje smakołyki, gdy widzi innego psa w ruchu. Może to być 15 m, a może 40 m. To jest Twój punkt wyjścia do pracy – i co fajne, jest to mierzalne: jeśli któregoś dnia zje smaczka przy 20 m, a wcześniej potrzebował 40 m, to znaczy, że robicie postępy.
Jeśli chodzi o różnicę między siadem a byciem w ruchu: kiedy pies siedzi, ma konkretne zadanie i jasne kryteria. W ruchu nie ma nic do roboty – i ta „pustka” sama się wypełnia emocjami. Naprawia się to nie tyle większą kontrolą, co konkretnym zachowaniem do wykonania podczas marszu: na przykład skupieniem wzroku na Tobie lub przejściem kilku metrów przy nodze, o które poprosisz jeszcze przed mijaniem się z innym psem, a nie w trakcie.
W sytuacjach, gdy nie masz jak zwiększyć dystansu, warto wyćwiczyć „zwrot o 180 stopni” jako osobne ćwiczenie. Róbcie to na spokojnie, bez innych psów w zasięgu wzroku, aż będzie to wychodzić zupełnie płynnie. Zwrot improwizowany w ostatniej chwili zwykle się nie udaje; zwrot dobrze wyćwiczony staje się Waszym bezpiecznym wyjściem awaryjnym.
Na koniec: Twoje ćwiczenia nad opanowaniem emocji są solidne, ale na razie odbywają się w spokojnym i znanym otoczeniu. Generalizacja tego na zewnątrz, przy innym psie, to zupełnie osobny etap nauki – to nie tak, że dotychczasowa praca nie zadziałała, po prostu trzeba ją teraz przenieść w trudniejsze warunki. Jak na 5-miesięcznego owczarka holenderskiego, jesteście całkowicie w czasie.
Jaką dostaje nagrodę, gdy zachowuje się grzecznie przy innym psie? Jeśli bardzo chce do nich podejść, to samo spotkanie byłoby świetną nagrodą za to, że potrafi się opanować. Powinieneś spróbować, z pomocą innych właścicieli psów, wspólnych spacerów i ćwiczeń typu: „czekasz grzecznie, a potem możesz przywitać się z kumplami”. Warto też ćwiczyć skupianie jego uwagi w ruchu, zanim pozwolisz mu na zabawę. To chyba zasada Premacka. Zresztą on ma dopiero 5 miesięcy, więc jeszcze długa droga przed wami :)
