Cześć, mam na imię Myriam. Piszę na tym pełnym życzliwości forum, bo ból mnie po prostu rozdziera. 16 kwietnia o 4:18 rano odeszła miłość mojego życia. Mój synek miał na imię Piffo, był dla mnie wszystkim – moim szczęściem, moją miłością. Dawał mi tyle radości, był takim kochanym maluchem, zawsze w dobrym humorze. Był moim królem i zostanie nim na zawsze. Pod koniec września zauważyłam mały guzek, który obserwowałam, ale nie rosnął. Piffo bawił się, biegał, świetnie jadł i spał ze mną. Może wypierałam to ze strachu o mojego maluszka... myślałam, że to tylko tłuszczak. Miesiące mijały, wszystko było w porządku aż do 1 kwietnia, kiedy zauważyłam, że mój skarb ma zaparcia, a guzek nagle urósł. Poszłam więc do weterynarza, który przekazał mi straszną diagnozę. Zalałam się łzami, kompletnie zdruzgotana. Ten weterynarz był strasznie zimny, zupełnie bez empatii, choć wcześniej wydawał się miłym człowiekiem. Powiedział, że zostało mu od 6 miesięcy do roku. Włókniakomięsak był na bioderku mojego kochanego kota, więc nie dało się go operować. Chciałam jednak zasięgnąć innej opinii, więc byłam u dwóch innych specjalistów. Ostatnia pani weterynarz była wyjątkowa, niesamowicie uprzejma. Zrobiła mojemu maluchowi lewatywę i wtedy przekazała mi, że są już przerzuty do płuc. Wyłam z bólu. Mój Piffo walczył do samego końca, żebyśmy mogli być jeszcze razem. Poczekał, aż miną moje urodziny, a w nocy, powłócząc łapką, przyszedł umrzeć w moich ramionach. Od tamtej pory mam depresję, on był całym moim życiem. Tak strasznie się obwiniam, męczy mnie pytanie, czy zrobiłam wszystko, co mogłam. To mnie torturuje. Tak bardzo mi go brakuje. Piszę do was i płaczę, widzę go wszędzie. 13 maja skończyłby 13 lat. Mój mały Piffo był czarnym kotem o złotych oczach. Jest moim synem i zostanie nim na zawsze. Pozdrawiam was, Myriam. Tak bardzo boli, dziękuję za waszą pomoc i wsparcie.
