Mój kot umarł podczas narkozy

Cześć Meemaw

Już na wstępie jestem z Tobą całym sercem. Czytając Twój wpis, mam łzy w oczach. Sama straciłam moją wielką miłość, gdy miała 15 lat – to zupełnie inna sytuacja niż Twoja, która musi być strasznym przeżyciem, ale wiem, o czym mówię. Czułam i nadal czuję w sobie ten ból, tę pustkę i brak, który jest nie do zniesienia. Świadomość, że nie widzę i nie słyszę mojego maleństwa, doprowadzała mnie do szału przez prawie 4 miesiące. Moja historia jest inna niż Twoja, ale śmierć ukochanej istoty boli tak samo, cierpienie jest identyczne. Rozumiem Cię tym bardziej, że Twoje serduszko odeszło, a Ty nie mogłaś być przy nim – to jest po prostu straszne. Mój skarb chorował od 2 lat i ciągle jeździliśmy do weterynarza. W tę niedzielę poczuł się bardzo źle, nie mógł złapać tchu. Podjęłam decyzję, żeby zabrać go do dyżurnej kliniki, kawałek drogi ode mnie, mimo że wiedziałam, jak bardzo stresuje się w samochodzie. Niestety stało się to, co przeczuwałam – dostał zatrzymania akcji serca 2 minuty przed dojazdem do kliniki. To straszne, świat mi się zawalił. Moja miłość leżała na tylnym siedzeniu auta z otwartymi oczami, z główką przechyloną na bok, a ja... a ja tam byłam i płakałam. Wtedy i dzisiaj wciąż nie dociera do mnie, że odszedł, tak strasznie mi go brakuje. Mój żal był nie do ukojenia i czytając Twoje słowa, tak bardzo Cię rozumiem.

Mój kot, który miał 2,5 roku, odszedł 30 września. Gdy miał półtora miesiąca, przeszedł uraz czaszkowo-mózgowy, który o mało nie kosztował go życia.

Udało mu się wtedy przeżyć.

Kiedy miał półtora roku, we wrześniu... odkryliśmy u niego problemy z nerkami. Weterynarz (mój stały weterynarz, który zawsze się nim zajmował) powiedział mi wtedy, że skoro kot jest młody, to problem pewnie będzie wracał, ale na razie damy radę go uratować i nie jest to nic „poważnego”.

Rok później, 30 września...

Problemy z nerkami wróciły, więc zabrałam go do lecznicy. Myślałam, że przyjmie nas ten lekarz, co zwykle, ale nie – trafiłyśmy na kogoś nowego, kto przejął nasz przypadek... To był obcokrajowiec, który dopiero co tam przyjechał i zaczął pracę.

Zajął się moim kotem, zajrzał w jego starą kartę (w tym sprawdził wagę sprzed roku).

I powiedział mi, że to nic poważnego, że to to samo co zwykle i że da znać, kiedy będzie można go odebrać.

Ten kot był dla mnie całym światem. Miałam go, odkąd skończył miesiąc, „wychowałam go”, byłam dla niego jak matka.

Weterynarz powiedział mi wtedy: „proszę z nim zostać, zaraz wracam, idę po coś na uspokojenie”.

W tamtej chwili nie rozumiałam – po co środek uspokajający? Kot był w bardzo stabilnym stanie, a rok wcześniej, kiedy go przyprowadziłam, lekarz prowadzący nie podawał mu nic na uspokojenie. Było to dla mnie zupełnie niezrozumiałe.

Podał mu ten środek (w zastrzyku...).

Kot zaczął zasypiać, nie wiedziałam, co się dzieje.

Potem musieliśmy wyjść.

Następnie podał mu narkozę. Nie zważył kota...

Podczas gdy lekarz, który wcześniej się nim zajmował, zawsze go ważył itd., ten nie zrobił tego wcale.

Musicie wiedzieć, że waga mojego Rio nie była już taka sama, schudł w ciągu tego roku. Wystarczyło więc, że podał mu zbyt dużą dawkę leku uspokajającego i narkozy. Nie wiem, czy to było ryzykowne...

W sumie myślę, że tak, bo zaledwie kilka minut później, kiedy zdążyłam tylko dojść do babci, która mieszka tuż obok kliniki, weterynarz przyszedł i zapukał do drzwi.

Powiedział nam: „Bardzo, ale to bardzo mi przykro, kot nie przeżył. Doszło do zatrzymania akcji serca, próbowałem go reanimować, ale bez skutku. Nie rozumiem dlaczego, ani co się stało, strasznie mi przykro”.

Ten weterynarz ciągle tylko przepraszał, w kółko powtarzał, jak mu przykro i że naprawdę nie wie, co się wydarzyło...

Właściwie to ani on (przynajmniej tak twierdził), ani my nie wiemy, co się stało.

Zawsze podejrzewałam, że podanie środka uspokajającego i narkozy bez wcześniejszego zważenia kota może być śmiertelne.

Zresztą na rachunku w ogóle nie figuruje ten lek uspokajający...

A kiedy mówimy, że przecież go podał, oni zaprzeczają. Tyle że było nas troje świadków tego dnia: ja, moja mama i babcia. Wszystkie trzy słyszałyśmy, jak o tym mówi, i widziałyśmy, jak to robi na naszych oczach. Mam nawet zdjęcie kota sprzed podania leku i po nim... Na pierwszym widać, że jest całkowicie przytomny, a na drugim zaczyna zasypiać, ma oklapnięte uszka...

Tego dnia nasz mały Rio nas opuścił.

Prawdopodobnie przez błąd lekarski. Tak strasznie żałuję, że zabrałam go do tego weterynarza. Myślałam, że trafię na lekarza, który zawsze się nim zajmował, a tu nie – tego dnia trafiłam na kogoś nowego, obcokrajowca, który był w gabinecie sam (zajął się moim kotem zupełnie sam, więc nie ma żadnego dowodu na ten zastrzyk, skoro nie wpisali go na rachunek ani nigdzie).

Cześć wszystkim,

Wracam do Was z małą aktualizacją sytuacji.

Po rozmowie z weterynarzem i otrzymaniu raportu z zabiegu na jaw wyszło kilka kwestii.

Lekarka okłamywała nas na każdym kroku. Po pierwsze, wbrew temu, co powiedziano nam na początku, Mimi nie odeszła podczas wprowadzania w narkozę, ale w trakcie podtrzymywania znieczulenia.

Zacznijmy od tego, że weterynarz, która operowała (młoda osoba z 3-letnim doświadczeniem), nie była tą samą osobą, która przeprowadzała konsultację, więc prawdopodobnie zabrakło komunikacji co do charakteru zabiegu. Lekarz, który przyjął nas za pierwszym razem, nie wspomniał o narkozie, a jedynie o „bardzo małej igle”, co ostatecznie okazało się biopsją, więc wcale nie taką małą rzeczą.

Potem powiedziano nam, że Mimi zmarła przy podawaniu narkozy i że nie udało się przeprowadzić żadnych badań, co jest nieprawdą. Okazało się, że biopsja została wykonana, ale próbkę wyrzucono bez konsultacji z nami, mimo że w raporcie napisano, iż po rozmowie z nami odmówiliśmy wysłania jej do laboratorium, co jest całkowitym kłamstwem. Żadnej rozmowy nie było i o nic nas nie pytano (albo zapytano nas o to w tym samym momencie, w którym poinformowano o śmierci kotki, co nie było odpowiednią chwilą i pewnie to przeoczyliśmy, nie wiem).

Następnie dowiedzieliśmy się, że wykonano RTG pośmiertne, które wykazało, że serce i płuca były zdrowe.

W końcu raport wyraźnie mówi, że Mimi zmarła pod koniec biopsji, czyli nie podczas wprowadzania w narkozę, ale w trakcie jej podtrzymywania. Widać też, że podano jej 4 różne leki hamujące pracę układu krążenia i oddechowego, co wydaje mi się dużą ilością jak na tak mało inwazyjny zabieg i na kota, który nie był w ogóle problematyczny. W przeciwieństwie do tego, co nam mówiono, to nie był wypadek kardiologiczny: moja kotka najwyraźniej przestała oddychać (bezdech) pod koniec biopsji, a zatrzymanie akcji serca było skutkiem niedotlenienia. Mimo że kotka miała już bezdech (nie była intubowana, bo zabieg był krótki), wstrzyknęli atipam (_substancja czynna: atipamezol_) podskórnie, czyli najwolniejszą drogą podania, podczas gdy założony był wenflon. U kota, który nie oddychał już od nie wiadomo jak dawna! Oczywiście zanim lek zaczął działać, serce zatrzymało się z powodu braku tlenu.

Przepiękna, naprawdę śliczna