Mój kot umarł podczas narkozy

Dzień dobry Meemaw.

Bardzo mi przykro z powodu tego, co spotkało Pani kotkę. Tak jak Pani mówi, trudno jest zaakceptować, że sprawy przybierają zły obrót, kiedy człowiek chce jak najlepiej – zwłaszcza w przypadku tych świństw, o których wiemy, że nie wolno zwlekać z badaniami, bo stan może się szybko pogorszyć. Nawet mając świadomość ryzyka związanego z narkozą, wybór jest niezwykle trudny; to samo zdarza się przecież u ludzi.

Moja kicia też nie czuje się dobrze, w ciągu 15 dni marnieje w oczach, a nie udało mi się podać jej leków uspokajających, żeby zabrać ją na pełne badania. Jest to niezbędne, bo ona strasznie się stresuje, a jej stan nie pozwala na bezpieczną narkozę bez zwiększonego ryzyka – i tak mamy już ryzyko statystyczne (czytałam o 10% powikłań przy znieczuleniu), a do tego dochodzi jej wiek, 11 lat. To ryzyko, którego nie chcę podejmować.

Musiałam odwołać już dwie wizyty, bo nie przyjęła tabletki. Mimo 12 prób ona wszystko wyczuje i jest sprytniejsza niż inne mruczki. Choćbym nie wiem jak kombinowała, nic nie pomaga, a ja mam poczucie winy, że nie daję rady. Widząc, że jej stan się pogarsza, spróbowałam jednak na siłę i zabrałam ją bez żadnych środków uspokajających. W efekcie, ledwie ujechaliśmy 300 metrów, a ona dostała drgawek ze stresu. O mało jej nie straciłam po drodze, bo się uparłam, chcąc dobrze, i dlatego, że nie potrafię patrzeć, jak gaśnie, nie wiedząc, co jej jest i nie próbując jej pomóc.

Ostatecznie mam tylko podejrzenie diagnozy (i to po tym, jak musiałam nalegać, żeby nas w ogóle przyjęli, bo weterynarz odmawiał wizyty po tych moich dwóch odwołanych terminach, ale to już inna historia). Dostałyśmy leczenie paliatywne, które i tak jest pomocne, i muszę się tym zadowolić, czekając, aż czas potwierdzi diagnozę. Widzi Pani, z naszymi zwierzętami to nie jest proste. Cokolwiek zrobimy, zawsze jest to niedoskonałe i pojawia się poczucie winy – nawet gdy decydujemy się skrócić ich cierpienie, zastanawiamy się, czy to był odpowiedni moment. Życie odbiera nam je na różne sposoby i w każdym wieku. W przypadku Pani kotki mogłoby się to stać równie dobrze dwa miesiące później, tego nie wiemy, tak samo jak mogło się udać i oszczędzić jej problemów. To niemal zawsze jest niesprawiedliwe i to naturalne, że się buntujemy, ale trzeba to zaakceptować, bo zrobiła Pani to, co uważała za najlepsze.

Cześć Meemaw

Pod Twoimi słowami mogłabym się podpisać obiema rękami.

Mimi przeżyła u Twojego boku lata szczęścia i to już bardzo wiele znaczy.

Tak jak ja, chciałaś jak najlepiej i wierzyłaś, że to najlepsze wyjście.

Niestety los chciał inaczej, zabrakło nam po prostu szczęścia.

Weterynarze nie zawsze wystarczająco podkreślają ryzyko związane ze swoimi działaniami, a przecież świadomość zagrożenia pozwoliłaby rozważyć najgorszy scenariusz i podjąć decyzję z pełną wiedzą.

Gdybym tylko mogła przypuszczać, że skutki mogą być śmiertelne, nigdy bym nie zaryzykowała i moje serduszko odeszłoby przy mnie.

Masz w sobie jeszcze mnóstwo miłości do oddania, mimo że teraz ten ogromny żal całkowicie Cię przytłacza.

Dziś ciężko jest patrzeć w przyszłość bez nich, a poczucie winy tylko pogłębia ból po stracie.

Mam nadzieję, że historie opisane na forum dadzą Ci choć trochę nadziei, nawet jeśli ta droga wydaje się teraz długa i nie do pokonania.

Nie wahaj się tutaj pisać – nawet jeśli to nie ukoi od razu bólu, świadomość, że inni przeżyli podobny dramat i potrafią Cię zrozumieć bez oceniania, naprawdę pomaga.

Trzymaj się ciepło i dbaj o siebie.

Cześć Meemaw,

Daj sobie czas, żeby poczuć się gotową – tak czy inaczej, gdziekolwiek ona teraz jest, zawsze będzie w Twoim sercu.

Czas mija, a pustka po niej jest odczuwalna coraz mocniej.

Rozumiem Cię, bo przechodzę przez to samo.

Poczucie winy, te ostatnie chwile i myśl, że może powinnam była poczekać, żeby nie skracać jej życia – to wszystko ciągle krąży mi w głowie.

Nie potrafię znaleźć słów, które mogłyby Cię pocieszyć, bo sama nie daję sobie z tym rady, ale wiedz, że nie jesteś w tym sama.

Mimo wszystko, dbaj o siebie.

W końcu odebraliśmy prochy. Po tylu nerwach i tym nieszczęśliwym zbiegu okoliczności, który doprowadził do śmierci Mimi, spodziewałam się już najgorszego. Kiedy pomyślę, jak bardzo się wahaliśmy, czy w ogóle ją tam zabierać... Rozmawialiśmy o tym całymi miesiącami, bo ostatnio i tak często bywała u weterynarza (najpierw ropień, potem zaraz te torbiele) i myśleliśmy, że to będzie dla niej za duży stres, zwłaszcza że te „kulki” w niczym jej nie przeszkadzały. Ale wiadomo, jak drugi weterynarz wspomniał o raku, to nas sparaliżowało i nie mogliśmy tak po prostu tego zostawić.

Z perspektywy czasu zastanawiam się, czy nawet gdybyśmy wiedzieli, że to nieoperacyjne, to czy to badanie w ogóle miało sens?

Jestem po prostu... rozczarowana. I dobita. Miałam ją, odkąd skończyłam 14 lat, widziała jak dorastam, była przy mnie we wszystkich ważnych chwilach. Myślałam, że ma jeszcze mnóstwo czasu. Tak bardzo chciałam, żeby się zestarzała u mojego boku. Była zbyt wyjątkowa, żeby żyć tylko 10 lat. Taki żal...

Wykopałam dołek pod jej ulubionym drzewem, tam gdzie zawsze chowała się w cieniu w letnie popołudnia. Ale w momencie, gdy miałam tam złożyć urnę, nie potrafiłam tego zrobić. Przytuliłam ją mocno i po prostu zaczęłam płakać... Zatrzymam ją przy sobie jeszcze przez jakiś czas, pożegnanie się z nią na zawsze jest dla mnie zbyt trudne.

Cześć Meemaw,

Nie wiem, co jeszcze mogłabym Ci napisać – po raz kolejny czuję dokładnie to samo, co Ty. Twoje słowa są jak moje własne.

Dzisiaj mijają dwa tygodnie, odkąd zabrałam moje kochane serduszko na spotkanie z jego smutnym losem.

Mam ochotę krzyczeć, tak strasznie mnie to boli.

Mam do siebie ogromny żal i czuję złość do tych wszystkich profesjonalistów, którym nie udało się go uratować.

Był pod opieką studentów weterynarii i to mnie uspokajało – myślałam, że w razie problemów mają wszystko na miejscu.

Odszedł sam, pewnie czuł się porzucony. Dzień przed jego odejściem, w klatce na intensywnej terapii, zdołał jeszcze wstać, żeby pójść ze mną, zanim znowu upadł. Ten obraz będzie mnie prześladował do końca życia.

Zadzwonili do mnie z informacją, że nastąpiło zatrzymanie akcji serca i z pytaniem, czy mają go reanimować, ale to nie zadziałało. Kiedy dotarłam na miejsce, było już za późno.

14 lat wspólnej miłości sprowadzone do tych trzech dni cierpienia.

Mam nadzieję, że kiedy odbierzesz prochy Mimi, poczujesz choć trochę ukojenia, wiedząc, że jest znów blisko Ciebie.

Pomyśl o tym, że Mimi odeszła bez cierpienia, tak jakby po prostu zasnęła.

Jestem z Tobą całym sercem.