Nasz 13-letni kot Réglisse ma chłoniaka, guz w jamie brzusznej ma aż 7 cm 😞😞😞
Weterynarz przepisał mu Dermipred, który ma przyjmować codziennie. Do dzisiaj Réglisse jadł i brał lek (mieszaliśmy go z karmą), ale teraz nie chce już nic jeść... Rozkruszyliśmy tabletkę, żeby było mu łatwiej, ale on nadal odmawia jedzenia...
Lekarz mówi, że zmiana jest bardzo duża i najwyraźniej nie da się jej wyciąć.
Być może chemioterapia byłaby opcją, ale nie wiemy, gdzie moglibyśmy ją przeprowadzić ani czy to w ogóle dobry pomysł – nie chcemy, żeby cierpiał.
Słyszałam o czymś takim jak OCR, ale nie bardzo rozumiem, co to dokładnie jest... to chyba jakiś sposób na tańsze operowanie zwierząt, kojarzycie to?
Jest bardzo słaby, pewnie przez te wymioty...
Myślicie, że ma szansę z tego wyjść? Nie wiemy już, co innego moglibyśmy zrobić.
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Dzień dobry, jestem z Tobą całym sercem. Wiem, jak trudna jest strata ukochanego zwierzaka. Zrobiłeś wszystko, co było w Twojej mocy i podjąłeś słuszną decyzję, nie pozwalając, aby jego stan się pogorszył i oszczędzając mu cierpienia, które na pewno by go czekało.
Dzień dobry, mam nowe wieści po drugim USG i RTG mojego kochanego skarbu. Dali mi cień nadziei, że z tego wyjdzie, bo guz wyglądał na odizolowany. Doradzili mi więc, żebyśmy jednak spróbowali operacji. Dzisiaj rano miał termin zabiegu, ale zadzwonili do mnie z informacją, że weterynarze nic nie mogą zrobić, bo guz na jelitach ma 5 cm i poszły przerzuty na śledzionę. Musiałam podjąć tę najcięższą decyzję i nie wybudzać go, żeby już nie cierpiał. Ostatnie dni były bardzo trudne, mój biedny misiek nie mógł już jeść, mimo że bardzo o to prosił. Próbowałam dawać mu wszystkie jego ulubione posiłki, ale nie dawał rady. Jestem tak strasznie smutna, to potwornie boli. Życzę dużo siły wszystkim, którzy tracą swoje zwierzaki, a wam, którzy wciąż je macie – cieszcie się nimi ile wlezie, bo choroba czasem atakuje bez ostrzeżenia i nagle jest już za późno, żeby ratować nasze maleństwa.
Dzień dobry, dziś rano u mojego 7-letniego kota zdiagnozowano guza jelit i z tego, co widać w badaniach krwi, wątroba też zaczyna być zajęta. W poniedziałek mam iść do innej kliniki na powtórne USG do kogoś bardziej doświadczonego, bo dziewczyna, która badała go dzisiaj, to jeszcze studentka weterynarii, więc chce, żeby obejrzał go weterynarz specjalista. To wtedy okaże się, czy guz jest operacyjny. Czy ktoś z Was był w podobnej sytuacji? Jak to się potoczyło u Waszych kotów? Tak strasznie cierpię na samą myśl, że go stracę, a w dodatku jestem w ciąży. Spodziewam się synka i czuję się, jakbym traciła mojego drugiego syna, mojego kochanego malucha 😔
Zrobiłeś wszystko, co było w Twojej mocy, żeby towarzyszyć mu do samego końca. Nie powinieneś mieć poczucia winy, że nie zrobiłeś tego wcześniej – po prostu chciałeś dać mu jeszcze jedną szansę. Jego ostatnie chwile upłynęły przy Tobie, odszedł godnie i spokojnie. To najpiękniejszy gest miłości, jaki możemy im podarować. One wiedzą, kiedy nadchodzi ten moment, a on odszedł ukojony.
Tak, to wszystko potoczyło się błyskawicznie, jeszcze dwa tygodnie temu czuł się dobrze...
Zabraliśmy go z samego rana, po kolejnych już wymiotach.
Pani weterynarz chciała mu podać zastrzyk działający przez 10 dni, odpowiednik jego leku, żeby mu ulżyć i przywrócić apetyt, do tego lek przeciwwymiotny – to miała być ostatnia deska ratunku.
Niestety kilka godzin po powrocie do domu wyglądało na to, że chce zwymiotować, ale przez to, że lek przeciwwymiotny działał, zaczął się krzywić i miauczeć... w taki straszny sposób.
Pędem pojechaliśmy do lecznicy, żeby to wszystko przerwać.
Odszedł około 9:00.
Pewnie powinniśmy byli go uśpić od samego początku, ale weterynarz dawała jeszcze nadzieję na chwilę ulgi, zanim pozwolimy mu odejść...
W każdym razie, w swojej ostatniej drodze już nic nie mówił, ale wydawał się spokojniejszy.
Biedny Réglisse.
Tak, to był przepiękny kot! Będzie nam go ogromnie brakować.
Zrobiliśmy, co w naszej mocy, ale to było nieuniknione.
Tak mi przykro z powodu tak nagłego odejścia... Przynajmniej nie cierpiał zbyt długo, a pomoc mu w odejściu była najwyraźniej najlepszym i jedynym rozwiązaniem, biorąc pod uwagę jego stan.
Twój kot był przepiękny, bardzo ujęło mnie jego głębokie spojrzenie.
Dużo siły w obliczu tej ogromnej pustki, którą po sobie zostawił.
Trzymajcie się dzielnie, to zawsze jest niesamowicie trudne, kiedy trzeba podjąć decyzję o pozwoleniu im odejść. Ale tak jak piszecie, miał wspaniałe życie – tylko to warto zachować w pamięci. Fakt, że odchodzi godnie w Waszych ramionach, przyniesie Wam ukojenie, nawet jeśli wcale nie zmniejszy to cierpienia. To przepiękny czarnulek, śliczna czarna pantera, która dołączy teraz do wszystkich naszych kochanych maleństw, które już odeszły.
