Słuchajcie, mam kota, który jest ze mną od urodzenia. Ma teraz 5 lat i świata poza mną nie widzi – chodzi za mną krok w krok, „gada” do mnie i ciągle domaga się pieszczot. Czeka, aż pójdę się położyć i zawsze śpi na mnie, a budzi się dokładnie o tej samej porze co ja. Co więcej, od niedawna zaczął załatwiać swoje potrzeby w tym samym czasie, co ja! Nasza toaleta znajduje się naprzeciwko kuwety i zazwyczaj zostawiam otwarte drzwi, więc widzę, jak robi siku dokładnie wtedy, kiedy ja.
W domu są też inne koty, ale on zdecydowanie woli moje towarzystwo.
Co o tym sądzicie? 😌
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Cześć wszystkim, mój kot Nyx, który ma już 6 lat, robi prawie wszystko w tym samym czasie co ja.
Spanie, wstawanie, a nawet wspólne chodzenie do toalety. Po pobudce jemy razem „śniadanko”, a kiedy idę pod prysznic, on mości się na łóżku naprzeciwko łazienki i zaczyna swoją poranną toaletę.
Najbardziej niesamowite są weekendowe poranki – jeśli obudzę się kilka razy, zanim faktycznie wygrzebię się z łóżka, on podnosi tę swoją małą główkę, zerka na mnie i pewnie myśli sobie: „skoro on śpi dalej, to ja też”. To niesamowicie słodkie. Śpi zupełnie jak człowiek – głowa na poduszce, a ciałko pod kołdrą. Kocham mojego kota 3
Dobry wieczór :p
Też uważam, że to urocze, ale i tak mnie zszokowało, że załatwia swoje potrzeby dokładnie wtedy, kiedy ja 😁
Faktycznie, nie sądzę, żeby rasa miała wpływ na takie zachowanie. Miałam kiedyś kotkę dachowca, przyszła do nas z dworu jeszcze jako mały kociak. Inne dzikie maluchy nigdy by tego nie zrobiły, ale ona była inna niż wszystkie. Nigdy nie widziałam tak kochającej i lgnącej do człowieka kotki. Cały czas się do mnie kleiła, spała na mnie i chowała główkę w moją szyję, kiedy zasypiała. Niestety, ludzie wyrządzili tej kici wiele krzywdy – nie każdy kocha koty, a niektórzy posuwają się nawet do tego, że ranią je z premedytacją... Miała zmiażdżoną łapkę, a innym razem wybite oko i to wcale nie była sprawka innego zwierzęcia... Niektórzy ludzie zasługują na taki sam los.
Czy on ma w bliskiej rodzinie jakichś rasowych przodków? Niektóre rasy są znane z tego, że bardzo mocno przywiązują się do swojego człowieka i tworzą z nim wyjątkowo bliską, niemal „fuzyjną” więź. Szukają wtedy wyłączności, zupełnie jak koty rosyjskie niebieskie czy syjamy.
Od urodzenia był ze swoją mamą aż do momentu, gdy skończył 3 lata. Wtedy mama nas opuściła, ale chodzi mi o to, że jednak przez ten czas miał swoją rodzoną mamę przy sobie.
Na początku wcale nie był kociakiem, który jakoś szczególnie garnąłby się do ludzi, mimo że urodził się u nas w domu. Dopiero jak podrósł, to zaczął lgnąć konkretnie do mnie. Nie lubi obcych i przy innych ma w sobie coś z dzikusa. To bardzo kochany kot, nigdy nie gryzie ani nie drapie, nieważne co by się przy nim robiło. Z tego co wiem, to nawet nie potrafi polować i w ogóle nie wychodzi na zewnątrz, mimo że drzwi bywają otwarte. Za to od zawsze wpada w panikę, gdy tylko bierze się go na ręce, nawet jeśli to ja go podnoszę, ahah.
Dodam jeszcze, że jego mama była kotką domową, ale tata to był taki dziki kocur z podwórka :)
To częsty problem u kotów wychowywanych przez ludzi. Mój Réglisse jest ze mną, odkąd skończył tydzień, był karmiony butelką i tak dalej. No i oczywiście jest strasznie ode mnie zależny. Chociaż bardzo wcześnie socjalizowałam go z moim królikiem, psami rodziców i innymi kotami. Uwielbia je wszystkie, ale gdyby miał wybierać między drzemką na kanapie z królikiem a niewygodną drzemką na moich kolanach, zawsze wybierze mnie.
Jeśli nie pracujesz albo pracujesz zdalnie, to nie ma problemu. Jeśli jednak musisz wychodzić, może to być dla niego bardzo stresujące. Odmawianie jedzenia pod Twoją nieobecność, problemy z czystością albo wręcz przeciwnie – wstrzymywanie potrzeb, co nie jest zdrowe. Wyrywanie sobie sierści. Jeśli nic z tych rzeczy się nie dzieje, to w porządku. Ale jeśli widzisz u niego objawy lęku, gdy wychodzisz, warto skonsultować się z behawiorystą, żeby znaleźć sposób na lekkie rozluźnienie tej waszej bardzo silnej więzi. Trzeba go nauczyć samodzielności. Wtedy będzie się czuł o niebo lepiej w swoich łapkach.
Cześć! Myślę, że twój kot jest od ciebie uzależniony psychicznie. Też mam kota, który „cierpi” na to samo... Nie da się go zostawić samego, bo tak wyje, że budzi całą okolicę, dopóki nie wrócę. Nie mogę się nawet ruszyć po mieszkaniu, żeby nie plątał mi się pod nogami... Ma wyjście na dach, żeby mógł sobie pobiegać na zewnątrz, ale jeśli nie wejdę tam razem z nim, to w ogóle nie wychodzi.
