Ogromne poczucie winy i smutek po odejściu mojej kotki...

Dzień dobry Sandra i Eli 27, bardzo współczuję wam w tym smutku. Sama w lutym musiałam uśpić mojego Loulou z powodu niewydolności nerek. Leczył się przez 18 miesięcy i była już ogromna poprawa, ale w styczniu jego stan nagle drastycznie się pogorszył. Spędził tydzień w klinice pod kroplówkami przez całą dobę, dostawał zastrzyki nawadniające, ale nic nie pomagało – wręcz przeciwnie. Mimo leków na pobudzenie apetytu i podawania najróżniejszych rodzajów karm, i tych suchych, i mokrych, w ogóle nie chciał jeść. Musiałam go karmić „na siłę”. Do tego doszła ciągła hipotermia, a pewnego ranka nie mógł już nawet wstać. Wtedy trzeba było podjąć tę cholerną decyzję... I choć wiemy, że to po to, by oszczędzić im niepotrzebnego cierpienia i że to nasz ostatni gest miłości wobec nich, to ten cichy głosik obwiniający nas w środku i tak zostaje. On z czasem zaczyna powoli cichnąć – bywają dni, kiedy go nie ma, ale wraca w te momenty, gdy pustka i tęsknota stają się zbyt przytłaczające. Wierzę, że z czasem będziemy potrafili myśleć o tych wszystkich wspaniałych chwilach z naszymi psiakami bez wylewania morza łez, a jedynie z małą łezką wzruszenia.

Sann, rozumiem też twoje poczucie winy z powodu tego, że odszedł w taki sposób. Myślę, że kiedy się kogoś kocha, to bez względu na to, jak nas opuścił, to poczucie winy zawsze się pojawia. Człowiek zastanawia się, co mógł zrobić inaczej, czego nie dopilnował... ale musimy sobie powtarzać, że zrobiliśmy wszystko, co w naszej mocy, a często nawet o wiele więcej, żeby im pomóc. Kochaliśmy ich, dbaliśmy o nich i byli częścią naszej rodziny. Tak, ta pustka i brak bardzo bolą, ale w końcu ustąpią miejsca pięknym i czułym wspomnieniom.

Życzę wam dużo siły i jestem z wami całym sercem.

Ten moment rozstania jest tak niewyobrażalnie trudny, że zawsze zaczynamy doszukiwać się w sobie jakichś słabości. Z miłości staram się sobie powtarzać, że muszę pamiętać o całej tej trosce i miłości, którą sobie dawaliśmy poza tą jedną, tak ciężką chwilą. Po prostu nie da się sprostać własnym oczekiwaniom w obliczu czegoś tak bolesnego.

Dzień dobry. Och, Pani... ma Pani piękną duszę. Towarzyszyła mu Pani do samego końca życia, wspierała go Pani w starości, aż w końcu odszedł naturalnie. Była Pani przy nim, troskliwa i kochająca. Rozumiem, gdy Pani pisze, że część Pani odeszła wraz z nim. Tak bardzo tęsknię za moją kochaną. Powtarzam sobie, że w moim sercu jest bezpieczna. Tak bardzo chciałabym móc przeżyć z nią jeszcze choć jedną chwilę. Weterynarz przysłał mi kartkę z kondolencjami. To takie miłe, było tam zdanie z krematorium: „Każda wylana łza jest dowodem miłości”. Przesyłam Pani wyrazy głębokiego współczucia i najszczersze kondolencje. Dziękuję, że podzieliła się Pani ze mną swoją historią i dziękuję za miłe słowa. Serdecznie pozdrawiam.

Dzień dobry.

Miałaś szczęście w całym tym nieszczęściu, poza tym Twój ukochany kotek miał 19 lat – co za piękne życie! Myślę, że podjęłaś dobrą decyzję. Trzeba być naprawdę silną osobą, żeby to zrobić. Ja nie miałam w sobie tyle odwagi. Mój kot odszedł 13 marca 2022 roku. Chorował od 3 lat na nadczynność tarczycy, nadciśnienie i miał problemy z sercem. Przez pierwszy rok leczenie działało bardzo dobrze, ale z czasem zaczęły się wzloty i upadki. Musieliśmy zwiększyć dawkę leków do maksimum, ale on już nie reagował najlepiej, chudł, zaczął miauczeć w nocy – nie wiedziałam i do dziś nie wiem dlaczego. Krótko mówiąc, 6 miesięcy temu zaczął ciężko oddychać, więc od razu kierunek: weterynarz. Został na 24 godziny pod tlenem, znowu zwiększono mu dawkę leków na serce. Dwa miesiące później to samo, znowu doba u weterynarza. W marcu, to była niedziela, mój Safir poczuł się bardzo źle. Oddychał fatalnie i tym razem przez pyszczek. Znalazłam dyżurującego lekarza i go tam zawiozłam. Wiedziałam, że Safir nienawidzi jazdy samochodem i że to go zestresuje, ale musiałam go jak najszybciej dowieźć. Weterynarz powiedziała mi przez telefon, że oddychanie przez pyszczek przy jego dolegliwościach to bardzo zły znak. Siedział cichutko w swoim transporterku na moich kolanach, trochę miauczał, a ja go uspokajałam. Nagle zaczął kaszleć i się szarpać, otworzyłam drzwiczki, głaskałam go, a on dalej kaszlał. Wciąż mam przed oczami ten jego pyszczek, jak desperacko próbował złapać oddech... Wskoczył na tylną kanapę samochodu, stracił równowagę i wpadł między siedzenia. Zawołałam go, a on wrócił na kanapę i położył się wyciągnięty całym ciałem. Pomyślałam sobie: „uff, uspokoił się”. Kiedy dojechaliśmy na parking pod klinikę, zobaczyłam, że Safira nie ma na kanapie. Znowu wpadł między siedzenia i już nie żył. Pamiętam to jak dziś – otwieram drzwi, Safir w ramionach mojego męża, główka bezwładna na bok, oczy otwarte, języczek wystający z pyszczka... Płakałam, weterynarz próbował go jeszcze reanimować, ale nic nie dało się zrobić. Płaczę od rana do nocy, czuję w brzuchu taki ścisk, który mnie zżera, to straszne. Nie mogę przestać o tym myśleć. Moja miłość odeszła na zawsze, coś we mnie umarło razem z nim. Nie potrafię o tym zapomnieć, ból jest potworny, a ta pustka po prostu okrutna.