Ogromne poczucie winy i smutek po odejściu mojej kotki...

Dziękuję. A jednak cały czas o tym myślę. Ciągle mam przed oczami te obrazy. Jak jego małe, ciepłe ciałko staje się coraz cięższe w moich ramionach. Nie robiłam nic, żeby go zatrzymać, tylko głaskałam go po główce, żeby go uspokoić. Ale czy to uspokajało jego, czy mnie? Odebrałam mu życie – zrobiłam to dla niego czy dla siebie? Tylko dlatego, że nie mogłam znieść myśli, że mógłby cierpieć. To poczucie winy jest potworne. Zostawił po sobie taką pustkę w moim życiu. To ja zdecydowałam o jego życiu i śmierci. Tak bardzo mi go brakuje. Mam to koszmarne wrażenie, że on się zaraz obudzi, a ja pochowałam go żywcem.

Może i podjęłam dobrą decyzję, ale nie mam pewności. On przecież tak walczył, żeby żyć.

Dziękuję Wam za wsparcie.

Dużo siły dla Was w przetrwaniu tej straty. Starajcie się nie mieć do siebie zbyt dużych wyrzutów sumienia – podjęliście słuszną decyzję o eutanazji. Skoro musieliście ją podjąć, to znaczy, że to był właściwy moment.

Tak. To ogromne poczucie winy, te wątpliwości. To okropne... Mój staruszek mi ufał, a jednak... Musiałem podjąć decyzję o zakończeniu jego życia.

Już nie jadł. Miał płyn w brzuchu oraz wodę wokół serca i płuc.

Mimo to, poza samym faktem, że nie jadł, nie miałem wrażenia, żeby cierpiał.

Mruczał pod moimi pieszczotami.

Wciąż jeszcze sam chodził do kuwety za potrzebą.

Ale strasznie schudł. Weterynarz powiedział mi, że nie ma już żadnego ratunku.

Więc zamiast patrzeć, jak jego stan coraz bardziej się pogarsza, podjąłem tę ostateczną decyzję.

Wezwałem weterynarza do domu – nie potrafiłem się zmusić, żeby włożyć go do transportera.

Tak jakbyśmy szli na zwykły spacer.

Mój kochany kotek po prostu zasnął. W moich ramionach. Potem zastrzyk dosercowy...

To były potwornie bolesne chwile. Dla moich dzieci i dla mnie.

Zostało mi tylko poczucie winy i wątpliwości...

Dobry wieczór, bardzo dziękuję za tę wiadomość...

Rzeczywiście, ja też przechodzę przez płacz, gonitwę myśli i lęki, choć dzięki temu, co czytam, oraz „wysyłaniu miłości” mojej kici, która odeszła, powoli zaczyna się to wszystko choć odrobinę uspokajać...

Z mojej strony również życzę Ci dużo siły i dobrej drogi dla Twojego kiciusia.

Ogromne dzięki dla Was. Czytanie Waszych wpisów bardzo mi pomaga, bo naprawdę mocno do mnie trafiają.

Naprawdę, dziękuję.

Zresztą, wielkie dzięki dla wszystkich (to mój pierwszy raz na jakimkolwiek forum, to był dla mnie taki trochę akt desperacji w tym trudnym czasie, a ta strona to prawdziwe błogosławieństwo...). DZIĘKUJĘ.

To tylko potwierdza, że miłość do zwierząt czyni ludzi dobrymi i pięknymi... Dziękuję Wam wszystkim.

Ta decyzja jest dla nas wszystkich jedną z najtrudniejszych w życiu.... Zawsze sobie powtarzałam, że NIGDY nie będę w stanie zabrać mojej pantery do weterynarza, żeby zakończyć jej życie, że NIGDY nie mogłabym wyjść z nim i wrócić z pustym transporterem....

Ale los zdecydował inaczej, jego stan bardzo się pogorszył. Zabrałam go do lecznicy, żeby spróbować go ratować, mimo że miał 18 lat, ale nic nie dało się już zrobić. Przywiozłam go więc do domu, mając nadzieję, że odejdzie spokojnie we śnie, u siebie... Jednak pani weterynarz wyjaśniła mi, że u kotów to prawie nigdy tak nie wygląda, one trzymają się życia do samego końca... I niestety musiałam pogodzić się z podjęciem tej strasznej decyzji... Jest ona niesamowicie trudna, ale trzeba spróbować spojrzeć na to jak na akt miłosierdzia i przede wszystkim zaufać sobie... Przyjaciółka mówiła mi, że poczuję, kiedy nadejdzie ten właściwy moment. Nie wierzyłam jej, ale w końcu tak się stało...

Znamy naszych podopiecznych lepiej niż ktokolwiek inny, więc jeśli czujemy, że to już teraz, to znaczy, że tak jest...

Kiedy go tam zabrałam, weterynarz utwierdził mnie w przekonaniu, że najgorsze to czekać o ten dzień czy dwa za długo, przez co zwierzę cierpi coraz bardziej i trzeba podejmować decyzję w nagłym trybie. To wtedy jest to jeszcze cięższa próba dla zwierzaka, dla nas i dla samego weterynarza....

Więc nie obwiniajcie się i zaufajcie swojej decyzji oraz temu, że wasz przyjaciel w ten czy inny sposób dał wam do zrozumienia, że to już był ten czas....

Dziękuję Ci bardzo, naprawdę. Twoja wiadomość bardzo mi pomogła.