Przedwczesny poród

To, że rozmnażasz rasowego kota, niczego nie usprawiedliwia, wręcz przeciwnie! Twój kot to tylko skupisko wad genetycznych wyselekcjonowanych przez człowieka, który z prawdziwego kota zachował jedynie wygląd zewnętrzny. Ragdoll nie odczuwa bólu albo czuje go tylko w bardzo małym stopniu, nie ma też odruchu odwracania się... Gdyby człowiek się w to nie wmieszał, rasa twojego kota by nie istniała, bo ragdoll w żadnym wypadku nie jest przystosowany do życia poza domem.

Rozmnażając swojego rasowego kota, przykładasz rękę do okrucieństwa wobec zwierząt, pozwalając na dalsze trwanie wad genetycznych, które są dla kota szkodliwe.

Zgadzam się z Tobą; miejmy nadzieję na szczęśliwe zakończenie dla wszystkich

Zgadzam się, przepraszam, jeśli trochę za mocno naciskałam. Po prostu uważam, że to szkoda, gdy ktoś nie chce przemyśleć swojego podejścia tylko dlatego, że jego kot jest rasowy i zrobiono to niezbędne minimum (czyli badania zdrowotne itp.) :/ Ale cóż, nie zamierzam tu kręcić afery, to byłoby kompletnie bez sensu. Powodzenia dla autora i kociaków, mam nadzieję, że każdy z nich znajdzie wspaniały dom. :)

Ale stało się, co się stało, teraz trzeba po prostu ogarnąć sytuację (choć nie jestem zwolenniczką domowego rozmnażania). Netoile pewnie spojrzy na to teraz inaczej i na pewno nie zaryzykuje kolejnego miotu u swojej kotki, bo przecież mogło ją to kosztować życie.

Nie zamierzam przyznawać się do błędu, bo według mnie to żaden błąd, że moja półtoraroczna kotka rasowa miała miot z kocurkiem tej samej rasy. Testy krwi na FIV, aktualne szczepienia, zgodność grupy krwi i badania pod kątem chorób genetycznych (nie pamiętam już teraz ich nazw) – wszystko było dopilnowane.

Po prostu zakochałam się w mojej kotce rasy ragdoll, która nie ma nic wspólnego ze zwykłym dachowcem.

(Miałam kiedyś kotkę, którą wysterylizowałam zaraz po pierwszej rui i która pewnego dnia po prostu nie wróciła do domu).

A jeśli chodzi o te uprzedzenia o zarabianiu kasy na zwierzętach... To jest najśmieszniejsze. Stać mnie było na to, żeby zapłacić za moją kotkę około 5200 zł, nie licząc kosztów u weterynarza i całej wyprawki. Nie potrzebuję pieniędzy. To kompletnie bzdurne myślenie, biorąc pod uwagę, że wydałam około 2200 zł na samo krycie, a do tego zamierzam wykastrować wszystkie maluchy i karmię je karmą wysokiej jakości. Urodziły się cztery, a mogło być jedno. O mój Boże, jaka „strata” kasy!!

Przestańcie wrzucać wszystkich do jednego worka... jesteście ekstremistami.

Jeśli chcemy pogadać o niekontrolowanym rozmnażaniu dachowców, które są oddawane byle komu, to proszę bardzo, ale koty rasowe to zupełnie inna bajka, tutaj wszystko jest pilnowane...

Wątpię, żeby ktoś, kto jest gotów zapłacić za zwierzaka konkretną sumę, robił z nim potem co mu się żywnie podoba. (Nie mówię, że to niemożliwe, bo idioci zdarzają się wszędzie).

Więc idźcie oceniać ludzi, którzy dopuszczają swoje kotki do byle kogo i w byle jakim wieku.

Męczycie mnie już...

Nic dodać, nic ująć, Soucaille idealnie podsumował to, co myśli większość osób tutaj.

Dodam tylko, że na tym forum nikt nie jest weterynarzem, a żeby udzielać porad, trzeba nim po prostu być. Nawet jeśli ktoś przechodził już przez coś podobnego, to jego doświadczenia w żaden sposób nie muszą przekładać się na sytuację Twojego kota. Szukanie pomocy w ten sposób na niewiele się więc zda.

Może Pani powtarzać, że „nie szuka Pani oceniania”, ale i tak zawsze się Pani z nim spotka.

Dlaczego?

Bo takich osób jak Pani są setki. Osób prywatnych, które czują egoistyczną potrzebę (tak, to egoizm decydować o życiu swojego zwierzęcia, które o nic nie prosiło; różnica między tym a ludzką ciążą jest taka, że to Pani zdecydowała, że chce zajść w ciążę, ale w przypadku kotki to Pani podjęła tę decyzję za nią), żeby rozmnożyć swoje zwierzę, bo jest słodkie, czy co tam jeszcze. Kocięta z tych rzekomo „przemyślanych” miotów (gdyby naprawdę się Pani nad tym zastanowiła, zdałaby Pani sobie sprawę, że ciąża u człowieka i u kota to co innego, i co za tym idzie, problemy z niej wynikające też są inne i mogą być liczniejsze u zwierzęcia) – gdzie one kończą, jak Pani myśli? U osób prywatnych, które w połowie przypadków orientują się, że słodki kotek urósł, że rozrabia, że nie pasuje do ich stylu życia – i hyc, do schroniska (albo zostaje po prostu wyrzucony na dwór).

Nawet zakładając, że te osoby, którym powierzyłaby Pani kocięta, zatrzymałyby je wszystkie (albo nawet gdyby Pani sama je zatrzymała), to i tak zabiera to miejsce kotom ze schronisk, które cierpliwie czekają, aż ktoś da im szansę. A biorąc pod uwagę liczbę kotów pod opieką fundacji i stowarzyszeń w dzisiejszych czasach, tak – każde jedno miejsce w domu, choćby jedno, jest na wagę złota.

Może się Pani obrażać, jeśli Pani chce, ale powód, dla którego ludzie tutaj są zdenerwowani, jest bardzo prosty: większość z nas na co dzień widzi zwierzęce nieszczęście, obcuje z nim. Jest nam żal kotów w schroniskach i tak, to budzi bunt, gdy widzi się, że ludzie wciąż chcą rozmnażać swoje koty, podczas gdy tak wiele z nich jest nieszczęśliwych i bezdomnych. Może Pani wybrać chowanie głowy w piasek i mówienie sobie: „buuu, na tym forum są sami złośliwcy”, albo może Pani przejrzeć na oczy, przyznać się do błędu i zaakceptować, że tak – innych ludzi irytują tak nieodpowiedzialne zachowania. Nikt nie mówi takich rzeczy tutaj, żeby zrobić Pani na złość. Każdy troszczy się o dobrostan tych kotów, ale także ich braci w schroniskach, a jeśli wytknięcie popełnionych błędów oznacza urażenie jednego czy dwóch właścicieli, to trudno.

Skoro zrobiła już Pani to, co trzeba u weterynarza, to przynajmniej tyle. Mam nadzieję, że z Pani zwierzakami wszystko będzie dobrze i że wysterylizuje Pani tę kotkę po tym miocie – to najlepsze, co można zrobić, zarówno dla jej dobrostanu, jak i zdrowia. Powodzenia dla niej na przyszłość.

Że niby chciałam igrać z życiem mojej kotki? Czego to się człowiek nie nasłucha.

To tak jak z ciążą u ludzi – nie decydujecie się na dzieci, bo jest X powodów, dla których coś może pójść nie tak?

Jeśli coś się dzieje, to od tego są lekarze...

Więc darujcie sobie te durne argumenty, o których pisałam wyżej. Nie prosiłam was o zdanie w kwestii miotu mojej kotki.

To właśnie przez takich ludzi jak wy osoby w „potrzebie”, takie jak ja teraz, kończą tak, że opuszczają to forum i nie dają znać, co z ich pierwotną sprawą...

Krycie było przemyślane i kontrolowane, po prostu pech chciał, że pojawił się problem.

W mojej pierwszej ciąży spodziewałam się bliźniaczek, niestety miałam stan przedrzucawkowy, poród w 28. tygodniu... i straciłam jedną z moich córek.

Niestety życie jest nieprzewidywalne, nawet gdy człowiek chce jak najlepiej. Można się dowiadywać o wszystkich możliwych scenariuszach, a i tak zawsze trafi się jakiś szczególny przypadek.

Dobra, nie o tym jest ten wątek i nie mam zamiaru się więcej tłumaczyć.

Piszę, co u nas, żeby na przyszłość mogło to komuś pomóc... (w końcu to przede wszystkim forum do wzajemnej pomocy).

Weterynarz sprawdził serduszka – dwa biją, co do trzeciego, o ile w ogóle jest trzeci, nie ma pewności.

Z moją kotką wszystko w porządku, dostała zastrzyk na wywołanie skurczów, bo maluchy nie mogą już dłużej zostać w środku. Została w lecznicy, będę miała wieści rano albo w ciągu dnia.