Przejechałam swojego kota

Dzień dobry,

Myślę, że rozumiem ból towarzyszący takiej sytuacji – to mieszanka poczucia winy i trudnych obrazów. Jak się Pan/Pani dzisiaj czuje? To samo przytrafiło się mojemu synowi w zeszłym tygodniu i jest to ogromna tragedia, wasza historia brzmi niemal identycznie.

Myślę, że trzeba spróbować sobie wybaczyć, mimo że nie ma tu winnego – to po prostu tragiczne wypadki.

Życzę wszystkiego dobrego na przyszłość, pięknych wspomnień i kolejnych zwierzaków do kochania.

Cześć,

spotkało mnie właśnie to samo. Przedwczoraj wieczorem przejechałam mojego 17-letniego skarba, Moustache. Cofałam z miejsca parkingowego szybciej niż zwykle, gdy nagle usłyszałam stukanie pod samochodem. Pomyślałam ironicznie, że pewnie coś urwałam, ale kiedy podniosłam wzrok, zobaczyłam mojego kota wijącego się z bólu na ziemi i wyjącego z cierpienia. To był mój najgorszy koszmar, który ziścił się na moich oczach. Chyba nigdy w życiu nie krzyczałam tak głośno.

Moja mama nie rozumiała, co krzyczę, musiałam zdobyć się na ogromny wysiłek, żeby wyraźnie wydusić z siebie: „PRZEJECHAŁAM MOUSTACHE”.

Zadzwoniliśmy na dyżur weterynaryjny, gdzie od razu nas uspokoili – brak krwi w pyszczku i brak otwartych ran to dobry znak.

Zabraliśmy Moustache, kładąc go na desce, bo tak strasznie cierpiał, że nie dało się go podnieść. Nie mógł już ruszać tyłem.

Na miejscu weterynarze powiedzieli, że muszą zrobić RTG i USG, żeby sprawdzić, co dzieje się w środku.

Po zdjęciach pani weterynarz przyszła nam powiedzieć, że miednica jest połamana i że on bardzo cierpi mimo podanych leków. Powiedziała nam wtedy, że ze względu na jego wiek operacja ma marne szanse powodzenia i że trzeba go uśpić (zapomniałam dodać, że miał prawie 18 lat). Mimo ogromnego bólu, jego spojrzenie było wciąż takie przytomne, co sprawia, że do teraz mam wątpliwości co do tej strasznej decyzji. Był stary, ale był silny – jestem pewna, że dałby radę dojść do siebie po tej operacji.

Dzisiaj potwornie się obwiniam, że podjęłam taką decyzję. Jedyna rzecz, która przynosi mi choć odrobinę ulgi, to myśl, że on już nie cierpi.

Nie mogę wyrzucić z głowy tego dźwięku i widoku mojego kochanego malucha wijącego się z bólu. Boję się znowu wsiąść do auta.

Tak jak czytałam w wielu waszych postach, Moustache uwielbiał kręcić się przy samochodach i DOSKONALE O TYM WIEDZIAŁAM, ale tego dnia nie sprawdziłam, czy jest w pobliżu, bo myślałam, że został w domu. Szykowałam się na imprezę, choć prawie nigdy nigdzie nie wychodzę. Kiedy się szykowałam, patrzył na mnie jak zawsze, czekając na przytulenie, którego przez ten pośpiech mu nie dałam. Tylko go na szybko pogłaskałam. To pewnie dlatego pobiegł za mną, kiedy wychodziłam do ogrodu.

Wszyscy w rodzinie wiedzieli, że byłam ulubioną osobą Moustache. Kochałam tego kota bardziej, niż niektórzy są w stanie pojąć. Dlatego tak bardzo boli mnie to, że on pewnie nic z tego nie rozumiał.

Pojawił się u nas tydzień po urodzeniu, 17 lat temu. Mam 22 lata, więc był przy mnie przez całe życie, które pamiętam. Jest ze mną dłużej niż moja młodsza siostra. Był kimś znacznie więcej niż tylko kotem. Kiedy rodzice zostawiali mnie samą, kiedy miałam problemy w szkole, kiedy chłopcy łamali mi serce – on zawsze był obok. Pomagał mi przetrwać najtrudniejsze etapy mojego życia. Uspokajał mnie i dawał poczucie bezpieczeństwa.

Tak bardzo mi z tym źle, nie mogę przestać słyszeć tego dźwięku, to mnie po prostu prześladuje.

Był już staruszkiem, chorował na kilka rzeczy, przygotowywałam się powoli na odejście, ale nigdy bym nie pomyślała, że to ja będę tą osobą, która odbierze mu życie. Tyle razy zgarniałam go z drogi w ostatniej chwili, żeby nie wpadł pod koła.

Chorował, ale ostatnio zaczął odzyskiwać siły, znowu polował, bawił się... to naprawdę nie był ten moment. Był taki dzielny.

Miałam nadzieję, że kiedyś będę w stanie sobie wybaczyć i zapomnieć o tym dźwięku i tym uczuciu, ale czytając wasze historie, szczerze mówiąc, zaczynam się martwić.

Dobry wieczór,

Spotkało mnie to samo dzisiaj rano o 9:00. Wyjeżdżałam samochodem z garażu, żeby zawieźć dzieci do szkoły. Ledwo co wyjechałam i poczułam, że po czymś przejechałam.

Wyszłam sprawdzić i zobaczyłam mojego Tygryska w kałuży krwi. Oczy wyszły mu z orbit, strasznie się trząsł 😭. Ten widok już na zawsze zostanie mi przed oczami. Miał tylko 7 miesięcy, nawet nie wiem, skąd on się tam nagle wziął.

To był dla mnie ogromny szok.

A Ty nie miałeś przypadkiem opuścić forum? 

Ta, która pierwsza rzuca kamień, musi być pewna, że sama nigdy w życiu nie popełniła żadnego błędu, uważaj...

@Karobaro,

Zawsze bardzo trudno jest odpowiadać na tego typu posty. To na Was spoczywała odpowiedzialność za kotkę i jej bezpieczeństwo, a nie na dziecku. Przeprowadzka to ogromny stres – zarówno dla ludzi, jak i dla kotów. To oczywiste, że nie chcieliście jej śmierci i że to po prostu tragiczny wypadek. Ani przez chwilę nie wątpię w Wasz ból i rozpacz Waszej córki. Stało się, czasu już nie cofniemy. Pozostaje jedynie wyciągnąć z tego lekcję na przyszłość. Podczas przeprowadzki trzeba zachować ogromną ostrożność, bo ryzyko, że kot wpadnie w panikę, jest bardzo realne. Dużo siły dla Was, kotka już nie cierpi i nawet nie zdążyła się zorientować, co się stało.