Przejechałam swojego kota

Dzień dobry,

Szukając w internecie, czy ktoś przeżył coś równie smutnego jak to, co właśnie mnie spotkało, trafiłem na Wasz post.

W ostatni czwartek wróciłem do domu jak co wieczór, a moja mała czarna kotka, Pita, za każdym razem przybiega z ogrodu na spotkanie samochodu, który usłyszała.

Przejeżdżam przez bramę bardzo powoli, a ona towarzyszy mi aż do wejścia do garażu w piwnicy. I jak zawsze, schodzę, żeby otworzyć drzwi przesuwne, bardzo uważając, żeby nie przeszła razem ze mną (bo to się zdarza) – ale tym razem nie, została gdzieś przy samochodzie.

Wsiadłem z powrotem, i jak zawsze dla ostrożności, kilka razy gazowałem na biegu jałowym, żeby dać jej znak, że będę wjeżdżał, i zacząłem jechać bardzo powoli.

Poczułem pod samochodem coś jakby kamień albo cokolwiek innego – przez ułamek sekundy – a kiedy już zaparkowałem w garażu, powiedziałem sobie, że pójdę sprawdzić, co to mogło być.

I wtedy zobaczyłem moją biedną Pitę leżącą na boku, z tylnymi łapkami poruszającymi się tam i z powrotem (drgawki), ale żadnego miauczenia, nic więcej – tylko w tej chwili zrozumiałem, że stało się coś nieodwracalnego. Przejechałem po jej głowie. Miała wypadnięte oko i lekko otwartą pyszczkę.

Po mniej więcej trzydziestu sekundach – nic. Moja Pita odeszła. Ona, która każdego wieczoru wychodziła mi na spotkanie, chodziła za mną wszędzie, kładła się obok mnie, kiedy pracowałem w ogrodzie, i przytulała się do każdego, kto przyszedł do domu. Była uosobieniem czułości. Kochałem ją ogromnie – ją i jej siostrę, która zaginęła cztery miesiące temu.

Pita miała zaledwie półtora roku.

Od czwartku nie wróciłem do domu. Te obrazy mnie prześladują. Toczę się w poczuciu winy, próbuję zrozumieć, dlaczego znalazła się pod kołem, a nie obok samochodu jak zwykle.

Byłem ostrożny, zawsze jechałem powoli, na wszelki wypadek – i nawet to nie wystarczyło.

Została pochowana jeszcze tego samego wieczoru, a nazajutrz pozbierałem i schowałem jej rzeczy.

To jest straszne. Zabiłem tę cudowną małą kotkę, podczas gdy ona była po prostu szczęśliwa z mojego powrotu.

Jak podnieść się po czymś takim?

Kuzyn i jego żona podarowali mi te dwie małe kotki, widząc, jak źle mi było po rozstaniu. One, same o tym nie wiedząc, dały mi całą potrzebną miłość, żeby się pozbierać.

Pięć miesięcy temu poznałem nową osobę – i w ciągu tych pięciu miesięcy straciłem obie moje kochaneczki,

Mój tata też przejechał własnego kota w podobnej sytuacji (tylko że jego kot odszedł 2-3 dni później), ale w końcu przetłumaczył sobie, że przecież nie chciał tego zrobić i że to był po prostu nieszczęśliwy wypadek...

Ciesz się, że Twój kotek dożył 17 lat, moja Porzeczka została przejechana, gdy miała zaledwie 3-4 latka...

Dzień dobry,

bardzo mi przykro z waszego powodu...

Cześć,

To straszne, co Cię spotkało, całym sercem jestem z Tobą i mam nadzieję, że jakoś się po tym pozbierasz...

Jeśli ktoś jeszcze powie Ci, że „to tylko kot”, to możesz mu odpowiedzieć tak:

„Masz rację, to tylko kot. Tylko wierny towarzysz, który żył ze mną i dotrzymywał mi towarzystwa przez lata. To tylko członek mojej rodziny, którego kocham i z którym widywałam się codziennie. Uratowałam go od pewnej śmierci i opiekowałam się nim na co dzień. To tylko istota, o którą troszczę się tak samo jak o moją córkę, a nawet bardziej niż o wielu ludzi”. I oczywiście nie zapomnij o sarkastycznym tonie...

Witaj Enicia,

Co tu dużo mówić, przytrafiło mi się dokładnie to samo...

W zeszły czwartek, dzień po moich urodzinach, wsiadam do auta, żeby jechać do pracy, otwieram bramę, wycofuję z podwórka i kiedy już zaparkowałam na zewnątrz, wysiadam, żeby zamknąć bramę... i wtedy zobaczyłam moją małą czarną kotkę konającą na moich oczach w ogrodzie...

Krzyczałam i wyłam z bólu, poczucia winy i smutku... Najgorsze jest to, że w ogóle jej nie poczułam i nigdy nie miałam nawyku zaglądania pod samochód, bo ona zawsze uciekała, jak tylko otwierałam bramę... Tak samo: oko na wierzchu, krew wszędzie... te obrazy sprawiają, że robi mi się niedobrze, mam przez to koszmary, a teraz mam strasznego doła za każdym razem, gdy wchodzę do ogrodu...

Tę kotkę zgarnęłam z ulicy, miała ledwie 2 miesiące i umierała z głodu... od razu mnie „adoptowała”, nigdy nie uciekała... Byłyśmy w ciąży w tym samym czasie i stała się jeszcze większą domatorką, odkąd urodziła się moja córka... Miała 3 lata, biedactwo moje. Mam nadzieję, że jak to opiszę, to przyniesie mi to choć trochę ulgi, bo jest mi bardzo ciężko. Zostawiliśmy sobie jej synka z miotu, który zazwyczaj jest typem włóczykija, a przez ostatnie 3 dni widzimy go codziennie, co rzadko się zdarza – wącha pod samochodem, szuka jej w bambusach... Serce mi pęka.

Ludzie mogą mi mówić, że to tylko kot, ale jej strata z mojej winy nie daje mi spokoju...

Mam nadzieję, że czas uleczy rany...