Przejechałam swojego kota

Jeśli czujesz, że wizyta u terapeuty mogłaby przynieść Ci ulgę, porozmawiaj o tym ze swoim lekarzem rodzinnym. Jeśli będzie wyrozumiały, może wypisać Ci skierowanie na kilka sesji, które będą wtedy refundowane. Pewnie nigdy o tym nie zapomnisz, ale terapeuta pomoże Ci to zaakceptować i sobie wybaczyć, tak żeby dało się z tym normalnie żyć. Ewentualnie jest też hipnoza (jeśli jesteś na nią podatny/a), która może pomóc wymazać te straszne obrazy z pamięci.

Jeszcze raz dużo siły dla Ciebie <3

Wielkie dzięki, Josiane, za Pani naukowe wyjaśnienia. Pani komentarz w końcu przyniósł ulgę mojemu sumieniu i nieco uwolnił mnie od poczucia winy...

To straszne, co spotkało też Pani młodego kotka. Tak jak i w moim przypadku, te obrazy muszą Panią prześladować, skoro to wszystko jest jeszcze takie świeże... Bardzo mi przykro z powodu Pani kota... Dała mu Pani wolność, po prostu zabrakło mu szczęścia...

Ma Pani rację, mój i tak miał go nieco więcej, że nie zginął pod kołami wcześniej, patrząc na to, jak lekceważąco podchodził do samochodów...

Życzę Pani dużo siły. Kochała Pani swojego kiciusia, to jest najważniejsze, a on nie cierpiał...

I dziękuję jeszcze raz wszystkim, którzy okazali mi tyle życzliwości, to naprawdę mnie poruszyło. Chciałabym już zamknąć ten wątek i ten etap mojego życia, który pozostanie bolesny... Chcę trzymać się tego komentarza Josiane, aby z mniejszym poczuciem winy zaakceptować to, co się wydarzyło... Jeszcze raz dziękuję, Josiane, zdjęła mi Pani dzisiaj wielki ciężar z serca...

Dzięki ethma, tak mi przykro z powodu Twojego kotka, rozumiem Twojego męża... Miałaś w tym całym nieszczęściu to szczęście, że zginął na miejscu... Ja czuję się winna, że go przejechałam, ale też, że przejechałam go jeszcze raz... Nie sądzę, żeby sąsiad był bez serca, ma mnóstwo zwierzaków, które chyba kocha... Myślał, że robi dobrze w tej sytuacji...

Dzisiaj sobie myślę, że gdyby taka sytuacja się powtórzyła, to może trzeba by go uśpić eterem, sama nie wiem...?

Wiele osób mi mówiło: „jeśli już wybierać, to lepiej, że kota niż dziecko”, ale po co w ogóle wybierać, wolałabym, żeby żadne z nich nie ucierpiało...

Często myślę o tym, że gdyby to było moje dziecko, to jasne, że nie przejechałabym go drugi raz, tylko wezwałabym pogotowie, co niestety nie jest możliwe w przypadku zwierząt. Podkreślam, że on naprawdę wydawał się nie do ruszenia, jestem tego pewna na 90%, ale wiadomo, człowiek zawsze ma jakieś wątpliwości... Może powinnam była poczekać na naturalną śmierć, ale to mogłoby trwać bardzo długo i wtedy też miałabym do siebie żal... Niełatwo wiedzieć, co człowiek powinien zrobić w takiej chwili...

Rozumiem, że to, co przechodzisz, jest strasznie trudne, a twój sąsiad to po prostu człowiek bez serca...

Mój mąż też kiedyś przypadkiem doprowadził do tragedii z jednym z naszych kotów. To był jeszcze maluszek, najmniejszy z całego miotu.

Miał zwyczaj kłaść się mężowi pod nogami, kiedy ten siedział przy komputerze. Pewnego dnia mąż wstał, nie poczuł kotka i nadepnął mu na główkę.

Wciąż mam tę scenę przed oczami. To był pierwszy raz, kiedy widziałam mojego męża płaczącego; miał potworne wyrzuty sumienia przez całe miesiące.

To był po prostu nieszczęśliwy wypadek, tak samo jak u ciebie.

Tak, te wszystkie „gdyby” potrafią nieźle zatruć człowiekowi życie...

Ale tak jak Ci pisałem, trzeba pogodzić się z myślą, że nie nad wszystkim mamy kontrolę (wiem, że dzisiaj panuje moda na „hiperkontrolę”, ale to tylko iluzja).

PS: Jeśli chodzi o to ponowne przejechanie... wyobrażam sobie tę makabryczną scenę... ale tak, patrząc na to, co opisujesz, trzeba było skrócić jego cierpienie... a co do samej metody – nikt nie ma prawa Cię oceniać, bo nikt nie wie, co by zrobił w takich okolicznościach.

Wiem, że to straszne, że został przejechany drugi raz, ale w różnych sytuacjach człowiek reaguje różnie. Kiedyś widziałam, jak kot został potrącony tuż przed moim samochodem przez motocyklistę, który nie był w stanie go ominąć. Kot się zataczał, ale żył i na pierwszy rzut oka wyglądał nieźle. Wzięłam go do auta, żeby pędzić do weterynarza, ale na miejscu okazało się, że już nie żyje – to był pewnie krwotok wewnętrzny...

Wcale nie próbuję się usprawiedliwiać, w żadnym razie, ale gdybym tylko mogła zrobić coś inaczej dla mojego kochanego kota, na pewno bym to zrobiła, mimo że byłam w szoku... Do samego wieczora aż się jąkałam i bałam się, że tak mi już zostanie... Nigdy bym nie pomyślała, że jąkanie może się pojawić w wyniku tak silnego wstrząsu...