Przejechałam swojego kota

Dzięki Cody i tak mi przykro z powodu Twojego kota, domyślam się, że Tobie też nie jest łatwo. Poczucie winy pewnie zżerało Cię tak samo jak mnie, mimo że to też był tylko wypadek...

Tak jak mówisz, ciągle myślę o tym, że gdyby nie ta jedna minuta, to nie wpadłby pod koła... Tak bardzo chciałabym cofnąć czas i zostać cały dzień na tym pchlim targu, na który się zapisałam, zamiast wracać wcześniej, żeby pojechać na narty. Myślę sobie, że byłam egoistką, chcąc urwać się z targu na narty – nie musiałabym wtedy wyjeżdżać samochodem i mój kot może wciąż by tu był...

Często spotykałam się z krytyką za to, że go dobiliśmy, ale w ferworze emocji człowiek nie wie, co robić, wszystko działo się tak szybko. Kot dyszał na ziemi, oko mu wypadło, to był widok jak z koszmaru. Sąsiad był tak pewny siebie, a patrząc na stan kota, wiedziałam, że nie ma już ratunku... chcieliśmy po prostu jak najszybciej skrócić jego męki. Pewnie miał coś połamanego, więc transport i tak byłby niemożliwy, tylko byśmy go dodatkowo skrzywdzili, a szczerze mówiąc, nie byłabym w stanie utrzymać tego oka... Do tego potrzebny byłby dyżurny weterynarz, a najbliższy przyjmował 30 minut stąd... dla biednego kotka to za długo... Trudno podjąć właściwą decyzję w takim momencie, a powtarzano nam, żeby przede wszystkim nie pozwolić mu cierpieć... Nie myśleliśmy racjonalnie, chcieliśmy dobrze, mimo że zrobienie czegoś takiego było straszne...

Sama dwa miesiące temu straciłam kotka, do którego byłam ogromnie przywiązana. Też miałam straszne poczucie winy, bo utonął w zbiorniku na deszczówkę w moim ogrodzie. Do dzisiaj zastanawiam się, jak to możliwe, że o tym nie pomyślałam, mimo że starałam się przewidzieć każde zagrożenie – i w domu, i na zewnątrz.

Ale no cóż, trzeba się pogodzić z tym, że w życiu nie mamy kontroli nad wszystkim. Można zginąć w wyniku najgłupszego wypadku, a można przeżyć wielki kataklizm... nic nigdy nie jest pewne.

To, co Cię spotkało, jest potworne, ale to przede wszystkim fatalny zbieg okoliczności. Zadecydowała sekunda, parę centymetrów...

Terapeuta może bardzo pomóc, warto potraktować to jako naprawdę dobrą inwestycję. Po roku powinno być Ci już łatwiej zaakceptować ten wypadek.

Trzymaj się dzielnie!

Faktycznie, wypadki się zdarzają, a Twoja historia jest naprawdę smutna. Jednak nie rozumiem decyzji o ponownym przejechaniu go, żeby to zakończyć. Eutanazja u weterynarza byłaby dla Twojego kota lepszym rozwiązaniem niż kończenie tego w takim cierpieniu. Ale cóż, to tylko moje zdanie...

Rozmowa z terapeutą może pomóc Ci przez to przejść. Jeśli wciąż mówisz o tym z takimi emocjami, mimo że minął już ponad rok, to znaczy, że faktycznie wciąż daleko Ci do dojścia do siebie. Doskonale rozumiem, że to zdarzenie, o którym trudno zapomnieć, ale to był tylko nieszczęśliwy wypadek. Skorzystanie z pomocy profesjonalisty mogłoby pozwolić Ci ruszyć dalej.

Zastanowię się nad tym terapeutą, ale boję się, że to będzie spory wydatek...

Wielkie dzięki....

Tak, myślałam, że czas uleczy rany, ale wciąż o tym myślę... Przepraszam go za każdym razem, gdy idę na jego grób. Pochowaliśmy go w naszym ogrodzie, moje dzieci, które chodzą na ceramikę, zrobiły mu pamiątkową tabliczkę i od czasu do czasu kładziemy tam kwiaty... Ale o dziwo, te wizyty sprawiają mi więcej bólu niż przynoszą ulgi, więc rzadko tam zaglądam... Napisałam o nim też wspomnienie na portalu dla miłośników zwierząt, ale to i tak trudne, kiedy te obrazy co jakiś czas ciągle do mnie wracają.... W każdym razie dziękuję Wam bardzo za wszystkie miłe słowa.

Dzień dobry Pani Enicio,

To straszne i jest mi bardzo przykro z Pani powodu. To musi być rzeczywiście wyjątkowo trudne do zniesienia i rozumiem, że te obrazy były dla Pani szokujące i wciąż siedzą w Pani pamięci.

Sama też kiedyś, w związku z innym zdarzeniem, przez dwa-trzy lata miałam przed oczami bardzo brutalne i bolesne obrazy, których nie potrafiłam się pozbyć. Może niektórzy będą się tutaj śmiać, ale nie dając już sobie rady, skontaktowałam się z terapeutą, żeby przejść krótką terapię (3-4 sesje) i się od tego „uwolnić”. Byłam bardzo zaskoczona tym, że to naprawdę pomogło.

Myślę, że tam, gdzie teraz jest, Pani kot już Pani wybaczył. Trzeba go poprosić o wybaczenie. Zwierzęta są często o wiele bardziej wyrozumiałe i pełne empatii niż niektórzy ludzie. Ten mały kocur na pewno ma świadomość tego, gdzie jest, i wie, że był niezłym urwisem, łobuziakiem i że sam trochę igrał z ogniem... Ukochanym psem mojej mamy opiekował się jej brat (bo mama pracowała za granicą i nie mogła zabrać ze sobą zwierzaka) i przy wysiadaniu z auta nasz mały Maverick nagle wyskoczył (wujek nie był tak szybki jak on) i na oczach moich cioć i wujka został przejechany przez terenówkę, która akurat cofała.

Niestety takie rzeczy się zdarzają, ale osobiście uważam, że bez małej pomocy, by zrzucić ten ciężar, będzie Pani bardzo ciężko...

Dużo siły, Pani Enicio.

Opiekunka Jacka :)

www.jacktheblackcat.com

Dobry wieczór Enicia,

Pani historia jest niezwykle poruszająca i chciałabym złożyć Pani szczere wyrazy współczucia. Za nic w świecie nie chciałabym przeżyć tego, co Panią spotkało, ale rozumiem Pani ból po tak tragicznej stracie przyjaciela. Sama straciłam jednego z moich kotków w podobny sposób i wiem, jak bardzo to boli.

Mój mały Olympe zaginął wieczorem 25 grudnia, w Boże Narodzenie, a znaleźliśmy go trzy dni później – był już całkiem sztywny, a jedną z tylnych łapek miał dosłownie „obdartą”. 21 grudnia 2015 roku skończył zaledwie 8 miesięcy. Znaleźliśmy go w naszym ogrodzie; sąsiad musiał go przerzucić przez żywopłot, bo pewnie miał już dość słuchania, jak przez 3 dni zdzieraliśmy gardła, wołając mojego kota.

Rozumiem Panią, kiedy mówi Pani, że nie potrafi zapomnieć ostatnich chwil swojego kota, bo ja, gdy tylko pomyślę o moim, wciąż widzę jego małe, martwe ciałko leżące w trawie.

Jeśli o mnie chodzi, nie potrafię zapomnieć o tej tragedii, po prostu uczę się z nią żyć. Pierwsze dwa tygodnie spędziłam zamknięta w pokoju, opłakując go; kochałam go jak własne dziecko, mimo że mam dopiero 21 lat. Nie mogłam sobie wybaczyć, że odszedł tak szybko – myślałam, że gdybym szukała go chociaż godzinę dłużej, może udałoby się go uratować. Ale czas mija i ta dziura w sercu boli jakby odrobinę mniej, a złe wspomnienia powoli ustępują miejsca tym pięknym. Ja po tym wszystkim przelałam całą miłość na moje pozostałe zwierzaki: Perle, moją 7-letnią sunię, i Ebi, siostrę Olympe. Nie da się zapomnieć o tym, co się stało, ale staramy się zastępować te smutne obrazy radosnymi chwilami. Powtarzam sobie, że miał wspaniałe życie, pełne przygód i bury od nas, bo uwielbiał psocić! I wciąż zdarza mi się płakać, bo strasznie mi go brakuje. Miał taki zwyczaj, że obejmował mnie łapkami za szyję, kiedy brałam go na ręce, i przytulał policzek do mojego.

Nie wysterylizowałam jeszcze jego siostry, bo bardzo chciałabym, żeby miała jeden miot i żebyśmy mogli zostawić sobie kilka kociąt. Wiem, że to samolubne i że tyle kotów czeka w schroniskach, ale to wszystko, co mi po nim zostało. Mam nadzieję, że przy odrobinie szczęścia któryś z maluchów odziedziczy charakter po wujku! To właśnie daje mi siłę, żeby iść dalej!

Mam nadzieję, że znajdzie Pani w sobie siłę, by sobie wybaczyć, i że może pewnego dnia uratuje Pani jakiegoś mruczka ze schroniska! :)

Wszystkiego dobrego, Camille