Przewlekła/Ostra niewydolność nerek stadium 4...

Jeszcze raz dziękuję za odpowiedź.

Takie właśnie mam podejście – robić dla niej wszystko, co się da, ale jeśli miałoby się to okazać już tylko uporczywą terapią, to po prostu przy niej być i łagodnie towarzyszyć jej do samego końca.

Tak przy okazji, mam wizytę w środę wczesnym popołudniem, dam znać, co i jak.

Fajne w Kirze jest to, że wcale nie jest dzika i nie chowa się po kątach. Dziś rano, po pierwszym leku (który akurat bardzo łatwo jej podać, bo to taka mini granulka), sama przyszła się poprzytulać, nawet bez żadnego namawiania.

Wypróbuję Twoją metodę z podaniem odrobiny wody strzykawką. Czytałem też, że można lekko zwilżyć kapsułkę, żeby łatwiej się prześlizgnęła podczas podawania.

Druga opinia to świetny pomysł, dziękuję w jej imieniu. Pamiętaj, że niepoddawanie się nie oznacza wcale uporczywej terapii. Dajcie znać, co u Was i jak sytuacja?

Jeśli chodzi o podawanie leków: dodawanie ich do jedzenia często sprawia, że kot zniechęca się do posiłku i przestaje w ogóle jeść. Poza tym wiele leków traci swoją skuteczność, gdy są dzielone lub kruszone na proszek. Wtedy pozostaje jedynie podanie tabletki bezpośrednio do pyszczka. Jest na to kilka metod – może nie są najprzyjemniejsze, ale za to skuteczne. Ja zawsze uprzedzam mojego kota, mówiąc wyraźnie „le-kar-stwo”, żeby nie myślał, że zaraz będziemy się miziać, i żeby nie kojarzył pieszczot z podawaniem leków. Najłatwiej jest posadzić kota tyłem do siebie, otworzyć mu pyszczek z boku palcem wskazującym i wsunąć tabletkę.

Potem podaj mu odrobinę wody strzykawką – bardzo powoli, żeby się nie zachłysnął, zupełnie jak u niemowląt.

Moja kotka strasznie protestuje, ale uspokaja się, kiedy robię z niej „sushi” albo „mumię”: siadam z wyciągniętymi nogami, kładę na nich duży ręcznik, biorę kota tyłem do siebie i wkładam między nogi. Zawijam go ciasno ręcznikiem z jednej i z drugiej strony, tak żeby unieruchomić barki i przednie łapki. Dzięki temu mam obie ręce wolne – jedną otwieram pyszczek, drugą wkładam tabletkę. Całość zajmuje dosłownie 5 sekund. Potem podaję wodę, chwalę go czule i głaszczę. Od razu o wszystkim zapomina.

Zawsze go uprzedzam. I oczywiście robię to w zamkniętym pokoju, w którym nie ma żadnych kryjówek – nie wolno ganiać kota po całym domu, bo to dla niego niepotrzebny stres.

No właśnie, od dwóch dni widzę, że to podawanie leków to dla niej prawdziwa męczarnia...

Będę jeszcze próbować znaleźć dla niej jakieś lepsze rozwiązanie!

U mnie też mój pierwszy weterynarz z Paryża był tym, któremu najbardziej ufałam. Weterynarz. Medycyna.

Na początku maja 2015 roku uznał mojego kota za przypadek nie do uratowania. Nie podjął żadnej próby stabilizacji czy leczenia... wyszłam z moją „panterą”, która miała nie dożyć lata, a on zaproponował eutanazję w domu maksymalnie 5 tygodni później.

Poszłam gdzie indziej.

Zrozumiałam, jak powinien wyglądać odpowiedni protokół.

Nigdy więcej nie będę ślepo potakiwać na wszystko, nawet temu wetowi, który „uratował” mojego kota.

W rzeczywistości zastosował on po prostu normalne procedury. Z testowaniem wyników. Mój kot jest tutaj, 2 lata później. Wciąż z nami.

Krytycznego myślenia, czy to w medycynie ludzkiej, czy zwierzęcej, trzeba się po prostu nauczyć.

Trzeba też mieć środki, żeby pociągnąć np. 3 dni pod kroplówką itd.

Właśnie próbowałam, ale ta „spryciula” nie lubi pasztetu, woli sałatę haha!

Jako że jestem chemikiem, wezmę strzykawki bez igieł, żeby rozpuścić proszek z leku w wodzie i podać go jej bezpośrednio – tak będzie znacznie łatwiej!

Mieszkam w dużym mieście, więc chyba wybiorę się do innego weterynarza po drugą opinię, przynajmniej nie będę potem niczego żałować...

No niby tak, ale w końcu nie muszę się na tym znać, nie jestem w ogóle z branży medycznej i wciąż mam nadzieję, że mogę ufać właśnie tym osobom, które się na tym znają... 😔

Miała teraz podawaną kroplówkę przez ponad 48 godzin i weterynarz zapewnił mnie, że nie ma sensu jej już dalej trzymać. Myślę, że widział, jak bardzo ta sytuacja jest dla mnie trudna i gdyby trzeba było to kontynuować, to by to zrobił... a przynajmniej mam taką nadzieję...

Tyle że po dwóch dniach nie wiecie, o ile tak naprawdę mogłaby jeszcze spaść, skoro weterynarz przerwał podawanie. Zazwyczaj to są 2 dni (przy tak dobrej reakcji jak u waszej) + 3 dodatkowe dni. Szkoda.

Ale mimo wszystko cieszcie się wspólnym czasem.

Dzień dobry,

Dziękuję za odpowiedź. Właściwie to zapytałam o to wczoraj weterynarza, kiedy ją odbierałam – a konkretnie, czy jeśli zostanie przez tydzień pod kroplówką, to jej wyniki spadną do jakiegoś rozsądnego poziomu? Odpowiedział mi, że na tym etapie nie będzie to już możliwe, bo te parametry zawsze w końcu osiągają pewien pułap i nie da się ich bardziej obniżyć.

Myślę, że po prostu będę się teraz cieszyć każdą chwilą z nią i uważnie ją obserwować, skoro już wiem, w jakim jest stanie. Przy najmniejszym niepokojącym sygnale od razu udam się do weterynarza...