Śmierć kota – kolejna ofiara wypadku drogowego

Przykro mi, panie Ericu, z powodu tego trudnego odkrycia... Sama przechodziłam przez taką sytuację i to prawda, że to ogromny wstrząs... Czy mógł pan coś zrobić, czy on długo cierpiał... To wszystko to zrozumiałe pytania, które człowiek sobie zadaje, a na które oczywiście nie dostanie pan odpowiedzi...

Mój kot przyszedł umrzeć do domu i to również było dla mnie bardzo trudnym przeżyciem...

Proszę wiedzieć, że po śmierci naszych zwierzaków wszyscy mamy poczucie winy, nawet jeśli nie ma ku temu żadnego powodu...

Najlepiej spróbować odciąć się od tych wszystkich pytań, bo one sprawią panu tylko ból (wiem, że łatwiej to powiedzieć, niż zrobić)... w tej chwili jest pan w szoku.

Proszę spróbować przypomnieć sobie te dobre chwile spędzone z nim i pomyśleć, że prowadził życie wolnego kota, że cieszył się tymi spacerami, drzemkami na świeżym powietrzu, polowaniem... Wszyscy wiemy, że wypuszczanie ich na zewnątrz wiąże się z ryzykiem... ale nie o tym teraz mowa...

Dużo siły.

Tak, to bardzo trudne. Tak strasznie mi jej brakuje. Mam wrażenie, że nie dam rady już bez niej żyć. Widzę ją wszędzie. Dziękuję za Wasze wsparcie.

Dobry wieczór, dziękuję za waszą wiadomość, aż cieplej robi się na sercu. Dzisiaj mijają trzy dni, odkąd nas opuścił... Tak bardzo nam go brakuje. W niedzielę rano, będąc w szoku, od razu zawiozłam go do weterynarza. Bardzo to przeżywałam, nie umiałam pogodzić się z jego odejściem i wybrałam kremację zbiorową. Po powrocie do domu płakałam bez przerwy. Nie potrafiłam powiedzieć o śmierci naszego kota mojej 7-letniej córce – żeby oszczędzić jej wielkiego smutku, powiedziałam, że nasz Milo pewnie uciekł albo się zgubił. Jednak czułam się przez to jeszcze gorzej, miałam ogromne poczucie winy, kiedy córka mówiła: „chodź mamo, wyjdźmy na dwór go poszukać, na pewno go znajdziemy...”. Dziś rano zadzwoniłam do weterynarza, żeby zapytać, czy firma zajmująca się kremacją już odebrała mojego kotka. Osoba, z którą rozmawiałam, była niezwykle miła i powiedziała mi, że Milo wciąż tam jest, a transport przyjedzie za godzinę. Pędem pojechałam do lecznicy, żeby odebrać mojego malucha – był zamrożony, owinięty w ręcznik. Razem ze szwagierką pochowałyśmy go z wapnem w moim ogrodzie i w końcu moja córka i ja mogłyśmy naprawdę zacząć naszą żałobę... Co za ulga, że mogłyśmy się z nim pożegnać i powiedzieć mu, że zawsze będziemy go kochać. Zrozumiałam, że trzeba zaakceptować śmierć, żeby móc przejść przez żałobę. Posadziłyśmy obok niego roślinkę. Myślę sobie, że odszedł, ale zostanie blisko nas już na zawsze...

Dzień dobry,

Gdyby tylko wszyscy kierowcy byli tacy jak Pan/Pani... Chylę czoła przed taką postawą. Przed przedszkolem mojego wnuka kot został przejechany na oczach dzieci, a kierowca jeszcze przyspieszył. To rodzice musieli ratować konające zwierzę, a maluchy były w ogromnym szoku.

Brawo za Pana/Pani gest!

Nie sądzę, żeby Twój kotek cierpiał, skoro miał uraz głowy. Straciłem kota w podobny sposób – ludzie zatrzymali się i zadzwonili do nas o północy, żeby powiedzieć, że nasz mruczek nie żyje. Nie mogli go ominąć, bo wyskoczył zza donicy prosto na środek drogi w tej samej chwili. Został uderzony w głowę i zginął na miejscu. Na szczęście miał obróżkę z naszym numerem telefonu, bo inaczej znaleźlibyśmy go dopiero rano na środku drogi i to w strasznym stanie.

Doskonale rozumiem Twój ból, bo sam przez to przechodziłem. Od tamtej pory żaden mój kot nie wychodzi, koniec kropka. Zdecydowałem się na persy, którym wystarcza taras lub balkon i są typowymi kotami niewychodzącymi. Nawet się przeprowadziliśmy, żeby nie musieć znów przez to przechodzić – teraz mieszkamy w mieszkaniu na piętrze z zabezpieczonym balkonem.

Ja też już kilka razy o mało nie przejechałem kota, zwłaszcza u nas na osiedlu, a jeżdżę bardzo powoli, bo wiem, że są koty, które wręcz czekają na auto, żeby przebiec przed maską. Doprowadzają mnie tym do szału. Wyobrażam sobie też, w jakim stanie bym był, gdybym jakiegoś potrącił – chyba bym się po tym nie pozbierał. Nawet widok martwego jeża na drodze strasznie mnie przygnębia, a co dopiero kota – myślę o tym potem przez całe dnie.

Strasznie mi przykro z powodu Twojego malucha. Ja pocieszam się myślą, że chociaż zaznał wspaniałych chwil na zewnątrz, bo uwielbiał polować, ale i tak... to strasznie trudne.

Dobry wieczór Milo-Can38700

Jestem autorką tego wątku, która zniknęła z forum...

Bardzo mi przykro z powodu Twojego kota, ja też straciłam dwie kotki pod kołami samochodu. Od tamtej pory nie mam już kotów... Nie chcę już nigdy więcej przez to przechodzić. Pierwsza zginęła najwyraźniej na miejscu. Druga miała uraz czaszkowo-mózgowy, traciła równowagę, miała wysuniętą trzecią powiekę. Musiałam ją uśpić...

Jeśli chodzi o tego biednego kota, którego niestety potrąciłam, jechałam tylko 50 km/h na wyjeździe z miejscowości. Natychmiast zawróciłam i wydał ostatnie tchnienie na moich rękach, kiedy przenosiłam go na pobocze. Szczerze mówiąc, nie wiem, czy cierpiał. Ale pogłaskałam go ten ostatni raz (szczerze myślę, że już go z nami nie było...), nie wiedząc, czy był jeszcze świadomy tego gestu. Bardzo często o tym myślę, wręcz boję się, że to się powtórzy. Zarówno ze względu na zwierzę, na siebie, jak i na właściciela. Codziennie rano w drodze do pracy widuję koty, zapamiętałam miejsca, w których mogą się pojawić, i tam zawsze zwalniam (nie wspominając o tym, że przejeżdżam przez tereny leśne, więc i tak z zasady nie cisnę gazu).

Myślę, że w Twojej sytuacji najlepiej przyjąć, że tak gwałtowny krwotok pozwolił mu odejść szybko... Jeśli nie było śladów drgawek (rozgrzebana ziemia lub trawa wokół niego / piana w kącikach pyszczka), to tak, to musiało być szybkie...

Jeśli masz możliwość zabezpieczenia ogrodu, być może pocieszeniem będzie dla Ciebie inny kot... Później, gdy minie czas żałoby... Coraz więcej właścicieli tak robi. Na samochody nic nie poradzimy, ryzyko zero nie istnieje – nadmierna prędkość, zwierzę nagle wbiegające przed pojazd, a u niektórych wręcz chęć przejechania każdego zwierzaka, który pojawi się na drodze.