Żałuję, że adoptowałam kota

Dobry wieczór Blue Cat

Tak, mój nick to faktycznie „coupable”, co sporo mówiło o moim stanie ducha dzisiejszego poranka...

Dziękuję Ci za wiadomość, w której użyłaś bardzo trafnego słowa: trema.

Ta obawa, czy podjęło się właściwą decyzję.

Wszystkie wiadomości bardzo mi dzisiaj pomogły. Wielkie dzięki.

Muszę przyznać, że byłam szczęśliwa, widząc ją znowu wieczorem i to, że sama z siebie przyszła w moje ramiona.

To niesamowite widzieć ją taką spokojną – przychodzi, gdy ją wołam, drapie właściwy dywan, a przecież jest tu dopiero od niedzieli itd.

Oswajamy się, a raczej to ona oswaja mnie.

@Coupsble (zakładam, że chodziło o Coupable)

Dopiero dzisiaj trafiłam na Pani post. Pani reakcja wcale nie oznacza, że jest Pani potworem – wręcz przeciwnie, jest ona dość częsta u osób, które nie są przyzwyczajone do zwierząt. Nawet u kogoś, kto tak jak ja od zawsze ma koty, każdy kolejny zwierzak wiąże się z tremą w stylu: „A co, jeśli ten wybór to błąd?”. Nigdy się to u mnie nie potwierdziło, ale kocham koty i znam je bardzo dobrze od zawsze.

Starsza, spokojna kotka bez problemu odnajdzie się w mieszkaniu, nawet małym. Pani kotka ma w sobie geny syjama, co oznacza silne przywiązanie do człowieka, ważniejsze niż samo terytorium. Dobrze utrzymana kuweta pachnie tylko tuż po tym, jak kot zrobi „kupkę” – wystarczy szybko ją sprzątnąć i wywietrzyć. Z drugiej strony, to prawda – kot brudzi i wymaga regularnego sprzątania. Moim zdaniem osoba, która ma obsesję na punkcie czystości, nie powinna mieć zwierząt. To jest właśnie główny punkt, nad którym musi się Pani zastanowić przed podjęciem decyzji.

Mam trzy koty w mieszkaniu (w tym dwa syjamskie/orientalne) i pracuję na pełen etat poza domem. Jest to całkowicie do ogarnięcia, zwłaszcza gdy wypracuje się już odpowiednie nawyki dotyczące sprzątania i dbania o kuwety. To kwestia wprawy – z czasem wszystko staje się łatwiejsze, szybsze i znajduje się na to swój sposób.

Tylko dla Pani informacji i bez chęci wzbudzania poczucia winy: taka starsza kotka, która jest nosicielką choroby, ma niestety małe szanse na adopcję. Pracowałam w przeszłości jako wolontariuszka w fundacjach i takie koty często zostawały nam „na głowie”, próbując – z lepszym lub gorszym skutkiem – przyzwyczaić się do dożywotniego życia w schronisku. Oczywiście nigdy nie jest to sytuacja idealna.

Proszę to spokojnie przemyśleć i w razie czego śmiało do nas wracać.

Tak @coupsble, przepraszam Cię bardzo, jeśli moje słowa Cię uraziły... Sam fakt przygarnięcia kota ze schroniska jest już czymś wspaniałym. Koty śpią bardzo dużo, a mój, jak był chory, spał jeszcze więcej... Co do zapachów z kuwety – dzisiaj są już wszelkie możliwe rodzaje żwirków bezzapachowych, ja mojemu Toutouille dosypywałam jeszcze wiciokrzewu...

Wprowadziłaś pod swój dach małe życie. Serce mówi „tak”, a rozum „nie”, co robić? Zwierzęta wymagają ogromu cierpliwości, wiem o tym... Sama dzisiaj wypełniłam formularz adopcyjny i też zadaję sobie mnóstwo pytań: czy to nie za wcześnie, czy podołam opiece nad kolejnym zwierzakiem? Nasz umysł potrafi wystawić nas na ciężką próbę! Też się waham, więc absolutnie Cię nie oceniam. Daj trochę czasu sobie i swojej kici... czas nas wzmacnia.

Pozdrawiam serdecznie,

bri93

Bardzo mi przykro z powodu Twojej straty, Bri 93.

Rozumiem, że moje wahania Cię ranią. Nie jestem z nich dumna i właśnie się nad tym zastanawiam, mając na uwadze dobro kotki, bo nie chcę, żeby była nieszczęśliwa.

Macie rację, to, że mogłam ubrać w słowa swoje uczucia i lęki, i że zostałam zrozumiana, pomaga mi jaśniej spojrzeć na sytuację.

Nie bardzo wiedziałam, z kim o tym porozmawiać, bo trudno jest powiedzieć bliskim: „adoptowałam kota, ale chyba zmienia mi się zdanie”...

Zauważyłam też dzisiaj po południu, będąc w domu, że kicia śpi non stop... więc faktycznie dzień musi jej mijać całkiem szybko.

Zaczynam też akceptować większy bałagan w salonie... pewnie po prostu dom stał się bardziej żywy.

Myślę, że decyzja podejmie się sama, przyjdzie prosto z serca.

Rozsądek krzyczał do mnie dzisiejszej nocy: „oddaj tego kota”, „w co ty się wpakowałaś”.

Ale serce mówi co innego, gdy go słucham.

Bardzo dziękuję Wam za czas poświęcony na odpowiedzi.

Będę Was informować na bieżąco!

Odnoszę wrażenie, że od rana Pani podejście bardzo się zmieniło. Wydaje mi się nawet, że całkiem przywiązała się Pani do tej uroczej kotki, która ma taką kochaną, poczciwą mordkę. Nie chcę się bawić w domorosłą psychologię, ale zastanawiam się, czy to, że otwarcie o tym porozmawialiśmy i że zrozumieliśmy Pani rozterki, nie pomogło Pani spojrzeć na to wszystko z większym dystansem.

Pani życie jest teraz wywrócone do góry nogami i to zupełnie normalne, ale szczerze mówiąc, małe mieszkanie w niczym nie przeszkadza, by mieć kota, zwłaszcza dorosłego, spokojnego i ugodowego. W przypadku kota z FIV jest Pani właściwie idealną opiekunką – najważniejsze, żeby Pani sama tego chciała, ale mam wrażenie, że Pani przemyślenia powoli dojrzewają.

Co jest w życiu najważniejsze? Sierść na kanapie czy dywanie, czy miłość małego stworzenia, które mogłoby wypełnić pustkę, gdy córeczka jest u taty? Taki kotek może też pomóc Pani dziecku zyskać więcej stabilizacji, mimo pewnych niedogodności, jakie wiążą się z posiadaniem zwierzęcia. Oczywiście, że one istnieją – wszyscy tutaj dobrze o tym wiemy – ale trzeba to zestawić ze wszystkimi plusami: miłością, łagodnością i spokojem, jakie zwierzak wnosi do domu.

Może Pani ułożyć sobie życie na nowo razem z córeczką i kotką. Proszę spróbować dobrze zważyć wszystkie „za” i „przeciw”. To bardzo dobrze, że wyznaczyła Pani sobie konkretny termin, ale nie warto go przeciągać. Dla kotki to bardzo ważne, a dla Pani córki również, bo będzie się do niej coraz bardziej przywiązywać – zresztą Pani ewidentnie też. O ile rano czułam, że jest Pani tym wszystkim naprawdę przytłoczona, o tyle po południu wydaje mi się Pani spokojniejsza. Proszę nie wahać się pisać o swoich obawach – to może pomóc Pani właśnie przez to przejść i podjąć właściwą decyzję.