Żałuję, że adoptowałam kota

Tak, to rzeczywiście dziwne.

Tym bardziej, że została znaleziona już wysterylizowana i bez żadnych obrażeń. Nie jest też wystraszona, więc raczej nikt jej wcześniej nie krzywdził.

Ma FIV. Może to jest właśnie powód...

Albo po prostu się zgubiła.

Jest naprawdę niesamowicie kochana, to prawda.

Udaje jej się kruszyć moją potrzebę wiecznego perfekcjonizmu.

Zaczynam się zastanawiać, czy ona nie daje mi właśnie lekcji: co jest ważniejsze? Czułość czy salon wyczyszczony na błysk…

O rany, ta kicia wygląda po prostu przeuroczo! Wcale się nie dziwię, że tak szybko skradła Wasze serca!

Mnóstwo kotów wręcz nie znosi brania na ręce. To, że ona tak szybko Wam na to pozwala, jest naprawdę niesamowite. Do takich kociaków człowiek przywiązuje się błyskawicznie!

Jeśli pokochacie tego kota, to myślę, że szybko przestaniecie zwracać uwagę na wszechobecną sierść w mieszkaniu. No i faktycznie, trzeba jej zapewnić coś do drapania – zwłaszcza jeśli nie wychodzi na zewnątrz. Bez drapaka w mieszkaniu ani rusz. Po prostu musi mieć coś swojego, gdzie może się bawić, wspinać i ostrzyć pazurki. Koty w gruncie rzeczy potrafią się same sobą zająć, o ile mają do tego odpowiednie warunki (inaczej mogą niestety zacząć dobierać się do mebli).

U mnie moja kotka też już co nieco poniszczyła (na przykład krzesła), ale tak bardzo ją kochałam, że meble przestały mieć dla mnie większe znaczenie.

A co do kwestii gości – o ile nie są uprzedzeni do zwierząt, to każdy zrozumie, że w domu, w którym mieszka zwierzak, nie wszystko musi być idealnie wycacane.

Tak czy inaczej, mam nadzieję, że ta kicia będzie wiodła szczęśliwe życie, bez względu na to, gdzie zamieszka!

Zdjęcie kici, o której mowa

Adoptowałem ją w zeszłą niedzielę, więc daję sobie czas maksymalnie do niedzieli na podjęcie decyzji

Piszesz, że uważasz się za zbyt dużą egoistkę, by mieć w domu kota, a ja wcale tak tego nie widzę. Według mnie to po prostu trzeźwe spojrzenie na sprawę.

Mam córkę, która bardzo lubi zwierzęta, ale u kogoś innego. Nie szuka specjalnie kontaktu z moimi kotami, choć całkiem je lubi. Jest straszną pedantką – Twoje słowa bardzo mi ją przypominają i wiem, że ona nigdy nie będzie miała zwierząt. Sama mi to zresztą powiedziała i szczerze mówiąc, przyznaję jej rację. Wiem, że zwierzak nie byłby u niej w pełni szczęśliwy, nawet jeśli nie działyby mu się żadna krzywda, wręcz przeciwnie. Dla niej byłoby to jednak ogromne obciążenie i jestem pewna, że by tego żałowała. Moja wnuczka przez pewien czas wierciła jej dziurę w brzuchu o małego pieska, ale wyperswadowałam jej to, bo wiem, że córka po prostu nie jest do tego stworzona. Zdecydowanie wolę kogoś, kto ma taką świadomość, niż kogoś, kto bierze zwierzaka, a potem nie zajmuje się nim tak, jak należy i nie daje mu tyle szczęścia, na ile ono zasługuje.

Macie bardzo różne zdania, co na pewno nie ułatwia Wam zadania, ale nie miej wyrzutów sumienia. Przez chwilę myśleliście, że to możliwe, podjęliście wysiłek ze względu na córkę i to wcale nie jest egoizm. Jeśli jednak czujecie, że to wywróci Wasze i tak już skomplikowane życie jeszcze bardziej do góry nogami, to nie dokładajcie sobie kolejnych problemów.