Adopcja bardzo lękliwego kota – co robić?

Cześć, odpowiadam na ten post na wypadek, gdyby ktoś tu trafił z podobnymi pytaniami.

Rok temu adoptowałem kotkę ze schroniska – uprzedzono mnie, że nie toleruje żadnego towarzystwa, ani ludzkiego, ani zwierzęcego. Nie martwiłem się jednak zanadto, bo zawsze dobrze czułem się w kontakcie ze zwierzętami.

Oto co wydarzyło się przez ten rok:

Pierwsze tygodnie były bardzo trudne – dla mnie i dla niej. Chowała się po kątach, przemykała tuż przy ziemi, a każde nasze spotkanie kończyło się paniką.
Po miesiącu znalazła swoje miejsce – pod łóżkiem. Po 4 miesiącach wymieniłem łóżko i musiała szukać nowego kąta. Zrobiłem to też celowo, żeby znalazła miejsce, z którego będzie mnie widzieć. Przez te 4–5 miesięcy włóczyła się po mieszkaniu, ale nasza kohabitacja nadal była bardzo trudna – nie dało się do niej podejść, uciekała, kiedy zbliżałem się na więcej niż 3 metry.


W końcu zagnieździła się na kanapie, z której ja przestałem korzystać, bo i tak od razu uciekała, gdy tylko się zbliżałem.
Po roku w sumie musiałem zabrać ją do weterynarza, żeby przyciąć pazury. Nie byłem w stanie wsadzić jej do transportera, więc weterynarz dał mi środek uspokajający – tak ją rozluźnił, że dotknąłem jej po raz pierwszy od roku. Przyznam, że skorzystałem z okazji i trochę ją pogłaskałem.
Nie byłem jednak w pełni zadowolony z tego, że nasz pierwszy kontakt odbył się w stanie, kiedy ona nie do końca wszystko rozumiała, więc dałem nam trochę czasu i każdego dnia próbowałem zbliżać się odrobinę bardziej.

I w końcu, po ponad roku, udało mi się ją pogłaskać po raz pierwszy bez żadnych środków uspokajających – kilka tygodni po wizycie u weterynarza. Może zapamiętała tamten moment i w końcu zdała sobie sprawę, że człowiekowi można zaufać.

Od tamtej pory pierwsze zbliżenie bywa jeszcze trochę trudne, ale kiedy już dochodzi do kontaktu – uwielbia to i chce więcej.

Nie wierzyłem, że to możliwe. Pogodziłem się już z myślą, że nigdy nie będę mógł się do niej zbliżyć i że będziemy tak po prostu „współmieszkać" aż do końca. Ale z dużą cierpliwością – naprawdę dużą – w końcu budujemy relację opartą na zaufaniu i mamy wspólne chwile czułości.

Nie zniechęcajcie się – to może trwać długo. Niektóre koty są po prostu traumatyzowane, a kiedy bierzemy je ze schroniska, rzadko kiedy wiemy, co przeżyły. W końcu okazała się kotką pełną miłości, która tylko czekała, aż znów będzie mogła komuś zaufać.
Bądźcie cierpliwi.

Cześć wszystkim, jestem teraz w tej samej sytuacji i chciałbym zapytać, czy u was wszystkich coś się poprawiło przez ten rok?

Z góry dziękuję za odpowiedzi

Cześć!

Postanowiłam odpisać, bo dwa lata temu adoptowałam kilkumiesięczną kotkę, która żyła na ulicy. Znalazła ją moja znajoma i mi ją oddała. Kicia była bardzo lękliwa, a że mamy też psa, to wcale nie ułatwiało sprawy. Będziesz potrzebować mnóstwo cierpliwości :) Dopiero po dwóch latach moja kotka zaczęła pozwalać na porządne pieszczoty, a nawet sama przychodzi się poprzytulać (czego wcześniej w ogóle nie robiła). Wobec obcych nadal jest nieufna, ale jak widzisz, zajęło nam to całe dwa lata :)

Cześć,

Potwierdzam, że kot musi mieć dostęp do jedzenia przez całą dobę. Jeśli mu go nie zapewnisz, narażasz go na „stres pokarmowy”, który tylko dodatkowo go stresuje i sprawia, że socjalizacja staje się jeszcze trudniejsza.

Link od Sofrak na pewno podrzuci ci sporo dobrych rad...

Ten kiciuś najwyraźniej był na początku strasznym dzikuskiem... widać gołym okiem, że nigdy wcześniej nie miał bliskiego kontaktu z człowiekiem, więc czeka was sporo pracy. Będziesz potrzebować mnóstwo cierpliwości, pewnie zajmie to całe miesiące. Odpowiadając na twoje ostatnie pytanie – myślę, że gdyby miał teraz możliwość wyjścia na zewnątrz, pewnie już by nie wrócił, bo ten strach przed ludźmi jest u niego jeszcze bardzo silny...

Zwróć uwagę na te małe zmiany, o których pisze Sofrak – a przecież one są! Kotek czuje się u ciebie coraz bezpieczniej, sam wybrał sobie miejsce, które kojarzy mu się z absolutnym spokojem... szafę. W twoim mieszkaniu czuje się już swobodnie, bawi się, normalnie je...

Kot to zwierzę terytorialne, miejsce jest dla niego najważniejsze... ciebie jeszcze się trochę boi (a nawet bardzo), ale z każdym dniem coraz bardziej się oswaja.

Staraj się do niego dużo mówić, zachęcać do zabawy i schodzić jak najczęściej do jego poziomu (zerknij do linku od Sofrak), zamiast tylko próbować zwabić go jedzeniem. A co do jedzenia – sucha karma powinna być dostępna przez całą dobę, a mokra rano i wieczorem.