Jak oswoić 3-miesięcznego dzikiego kotka?

Cześć,

Bez paniki, nic straconego. Mówi się, że koty mają czas do 7. miesiąca życia, żeby dały się oswoić. Sama złapałam trójkę, która żyła w lesie (ktoś wyrzucił tam ich matkę i tam się okociła...).

Z dwoma kociakami nie było łatwo, miały już 7 miesięcy, kiedy udało mi się je odłowić.

Młodej kotce najbardziej pomogła zabawa, ale w przypadku samca zajęło to aż 8 miesięcy, zanim poczuł się lepiej. Nie pozwalał do siebie podejść i siedział zabarykadowany w niedostępnym kącie. Nie chciał też wychodzić z pokoju, w którym przebywał.

W końcu się przeprowadziliśmy i to, co najbardziej pomogło mu nam zaufać, to fakt, że mógł wreszcie obserwować nasze pozostałe koty. Zauważyliśmy, że bardzo go intrygowało, kiedy widział, jak przychodzą się do nas tulić. Zaczął je więc naśladować, podchodząc „niby nigdy nic”, żeby dać się „przypadkiem” pogłaskać.

Więc jeśli macie inne koty, sugeruję pokazać maluchowi na ich przykładzie, że nie chcecie mu zrobić krzywdy. A jeśli nie, to cóż – cierpliwości, trzeba będzie dać mu (dużo?) czasu. Musi się najpierw oswoić z nowym otoczeniem.

Do tego ważne są małe gesty uwagi, jak jakieś smaczki czy kocyk w małym kartoniku, żeby czuł się dobrze. Ja osobiście dawałam mu smakołyk za każdym razem, gdy pozwolił mi pogłaskać się po czole.

Jeśli chodzi o wizyty u weterynarza, pożyczaliśmy od weta klatkę iniekcyjną, żeby móc go tam bezpośrednio umieścić. Potem ją oddawaliśmy. Oczywiście pozwalało to jedynie na podanie zastrzyków, a nie na dokładne przebadanie zwierzaka przez weterynarza, ale był tak dziki, że nie mieliśmy innego wyjścia.

Faktycznie, historia kota sprzed adopcji musi wyjaśniać jego zachowanie i osobowość. Zawsze myślałam, że nasza kicia była kiedyś krzywdzona przez ludzi, biorąc pod uwagę jej ogromny lęk na samym początku. To było coś silniejszego niż zwykły strach. Wcześniej nie wspominałam o weterynarzu, ale zabranie jej tam było wręcz niewyobrażalne, skoro samo podniesienie jej sprawiało, że wpadała w jakiś trans, ogromny stres i ucieczkę. Dzięki cierpliwości, delikatnemu odrywaniu jej od ziemi (dosłownie na 20 cm, nie więcej) i dawaniu jej buziaków, udało nam się sprawić, że mniej panikuje. Trzy tygodnie temu poczuła się gorzej, więc postanowiliśmy w końcu zrobić ten krok i umówiliśmy wizytę. Aż nas brzuchy bolały z nerwów, widząc jak bardzo była przerażona w transporterze, a u weterynarza jej miauczenie było po prostu rozdzierające... Wet zdołał ją zachipować, ale miała gorączkę, więc nie mogła zostać zaszczepiona (kolejna wizyta za 2 tygodnie). Po powrocie całe popołudnie przesiedziała pod schodami i przez co najmniej dwa tygodnie była bardzo nieufna. Za pierwszym razem wzięliśmy ją z zaskoczenia, więc w marcu może być trudniej. Dopóki nie mogliśmy pójść do weterynarza, sami ją odrobaczaliśmy co 3 miesiące i stosowaliśmy preparaty na pchły. Tak jak wasz kiciuś, ona w ogóle się nie bawi (próbowaliśmy wszystkiego, nic nie działa). Czasami przychodzi do nas do łóżka, kładzie się między nami i zaczyna się myć. Trwa to z 10-15 minut, a potem sobie idzie. Jeśli jednak spróbujemy ją pogłaskać, od razu ucieka z łóżka. Mieliśmy nadzieję, że z czasem zrobi się z niej większa pieszczocha, ale niestety nie. Jak usiądę na podłodze, to przychodzi obok mnie, ale trzyma ten metr dystansu... ale i tak jest przesłodka.

Manda & Greg, macie przed sobą całe tygodnie, żeby krok po kroku obserwować jej postępy.

Piękna historia, Toukannie 👌

Osobowość kota, jak i jego historia sprzed momentu, gdy zaczął się zmieniać, mają ogromne znaczenie, niezależnie od jego wieku.

Każdy kot, którego próbujemy oswoić, jest jedyny w swoim rodzaju.

Moje dwa „dzikuski”, które trafiły do mnie już jako całkiem dorosłe koty, zrobiły duże postępy. Jeden szybciej niż drugi, ale z różnym efektem końcowym: ten bardziej dziki, który nie znosił podchodzenia do niego, żadnego ruchu w swoją stronę, a tym bardziej dotyku, obecnie śpi na moim łóżku i kładzie się obok mnie, gdy tylko siadam do czytania, domagając się pieszczot... (Ti'cha).

Drugi musiał już wcześniej znać ludzi, bo głaskanie po głowie zaakceptował bardzo szybko, ale nie wchodzi na piętro i nigdy się nie bawi.

Tak samo potrzebowały wielu miesięcy, żeby poczuć się swobodnie w domu, mimo że mają pełną swobodę wchodzenia i wychodzenia przez klapkę.

Z kolei weterynarz musi być wcześniej uprzedzony i wiedzieć, jak obchodzić się z takim kotem, bo inaczej wizyta może skończyć się źle. Przekonałam się o tym u tego samego weterynarza, który go kastrował, ale potem zupełnie nie wziął tego pod uwagę. W domu kochany miziak, w klinice tygrys. Zmieniłam lekarza.

Natomiast kilka kociaków, które urodziły się u kogoś, ale nie miały bezpośredniego kontaktu z człowiekiem przed 2. miesiącem życia i które u mnie zostały, u weterynarza zachowywało się normalnie, nawet jeśli na widok obcych w domu znikały, dopóki goście nie wyszli. Poza wyjątkami czy przypadkami złego traktowania, bliskość ludzi, nawet z dystansu, jest dużym plusem na przyszłość.

@ Manda & Greg : cierpliwości..... cierpliwości...😎

Dzięki za Twoją odpowiedź.

To nie jest angora. To pręgowana szylkretka.

Pomysł z gałęzią jest całkiem niezły. Próbowaliśmy z zabawkami typu wędka, ale ona się ich boi.

Więc czemu nie spróbować z czymś z dworu.

Powiedzmy, że na razie w ogóle nie w głowie jej zabawa. Jak tylko się zbliżamy, ucieka do innej kryjówki.

Cały czas siedzi pod łóżkiem i nie da się do niej dostać. Czasami chowa się za zasłoną, ale gdy tylko podchodzimy, od razu czmycha pod łóżko.

Czy to prawda, że nie powinno się na nią patrzeć?

Dzięki wielkie 😊

Cześć!

Oswoiłam już całkiem sporo dzikich kociaków, a że mam w domu jeden wolny pokój, zrobiłam w nim taki „pokój do oswajania” 👌. To było konieczne, bo kiedyś jeden maluch uciekł mi za ściankę działową w kuchni, przeciskając się przez otwór na rury pod zlewem...

Zazwyczaj wystarcza tydzień, żeby przyzwyczaić kotka do siebie i do dotyku (idzie to dość szybko). Skoro Twoja kicia zadomowiła się w salonie, to nie szkodzi – po prostu siadaj na podłodze, kiedy przychodzi pora karmienia, i dużo do niej mów. Jeśli chodzi o zabawę, świetnie sprawdza się mała gałązka z listkiem na końcu; kiedy kotka zacznie wodzić za nią wzrokiem, powoli przybliżaj ją do siebie. Powtarzaj to tak często, jak tylko się da. W tym czasie nie zostawiaj jej karmy w misce na cały dzień, żeby miała motywację do podchodzenia do Ciebie, kiedy chce zjeść.

Koty uwielbiają kłaść się na wyciągniętych nogach – to dobry sposób, żeby przyzwyczaić ją też do dotykania po brzuszku (oczywiście dopiero wtedy, gdy już zacznie akceptować pieszczoty).

Myślę, że na wizytę u weterynarza było jeszcze za wcześnie. Najpierw kicia musi Cię zaakceptować jako swoją mamę.

To, żebyś sama ją brała na ręce i dotykała, jest bardzo ważne, bo jeśli w przyszłości pozostanie dzika, będziesz mieć z nią ciągłe problemy. Mam nadzieję, że to nie jest przynajmniej angora?

Gdyby miała 2 miesiące, miałybyście mnóstwo czasu, ale w wieku 3,5 miesiąca trzeba ją pilnie zsocjalizować (spędzając z nią jak najwięcej czasu na budowaniu więzi, tak jak pisałam wyżej).

Liza

Dobry wieczór,

Jeśli ten kotek faktycznie ma trzy miesiące, to sytuacja wcale nie jest beznadziejna.

Dwie zasady:

- cierpliwość

- nigdy nic na siłę

Innymi słowy, daj mu żyć własnym rytmem tak długo, jak będzie trzeba. Nie próbuj go na razie głaskać ani brać na ręce. Musi najpierw przyzwyczaić się do Ciebie i do nowego otoczenia.

Kuweta to już ogromny sukces. Przede wszystkim nic nie zmieniaj (nie przestawiaj jej ani nie zmieniaj rodzaju żwirku).

Żeby kotka się do Ciebie przekonała: dalej udawaj, że jej nie widzisz, wykonując normalne czynności w tym samym pokoju.

Nie wahaj się dawać jej mokrej karmy, żeby zbudować między wami więź. Możesz też spróbować zabawy, np. sznurkiem czy czymś w tym stylu.

Będzie to wymagało sporo wytrwałości, ale wszystko będzie dobrze.

Jeśli chodzi o miauczenie, to na pewno wynik stresu i zmiany otoczenia. Możesz wypróbować dyfuzory typu Feliway, chociaż efekt nie zawsze jest gwarantowany.

Oto kilka wskazówek!