Mam starszą kotkę, ma co najmniej 18 lat i zostały z niej same skóra i kości, chociaż wciąż je tyle samo co wcześniej, o ile nie więcej. Zjada około 200-300 g mokrej karmy dziennie; nie ma już zbyt wielu zębów i ciężko jej idzie jedzenie chrupek.
Kilka razy widziałam, jak wymiotowała żółcią lekko podbarwioną na czerwono.
Chciałam więc zapytać, czy ktoś z was przechodził przez coś podobnego ze swoim kotem i czy są jakieś sposoby, żeby mogła trochę przybrać na wadze, bo aż żal na nią patrzeć, biedactwo.
Z góry dzięki za pomoc!
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Dzień dobry. Mój kot jest w dokładnie takiej samej sytuacji, zaraz skończy 19 lat. To już sama skóra i kości. Nie decyduję się na uśpienie, bo ona wciąż je i jeszcze daje radę wskoczyć na łóżko. Nie można jej zbytnio dotykać, bo jęczy, gdy tylko chce się ją podnieść. Zaczęła chudnąć jakieś dwa miesiące temu.
Wiem, że to już koniec. Zabranie jej do weterynarza to dla niej ogromny stres – zawsze tak było, więc pozwalam jej po prostu spokojnie odejść w domu. To nie robaki są powodem chudnięcia, bo ich nie ma. Myślę, że to po prostu starość i pożegnanie z życiem. Mam tylko nadzieję, że nie cierpi za bardzo. Dopóki ma apetyt i je, będzie ze mną.
Dzień dobry,
Przyczyn objawów u Pana/Pani kotki może być kilka:
- albo ma robaki, co tłumaczyłoby, dlaczego je więcej niż wcześniej, a nie przybiera na wadze;
- albo zjadła jaszczurki (jeśli poluje), ponieważ zjedzenie tych stworzeń sprawia, że koty chudną;
- albo zjadła coś innego (mysz, ptaka itp.), co mogłoby wyjaśniać wymioty lekko zabarwioną żółcią (jakaś kostka mogła lekko zranić żołądek lub jelito grube, a ponieważ kości są ciężkostrawne, wątroba mogła mieć problem z poradzeniem sobie z tym wszystkim i stąd zwrot części treści wraz z żółcią);
- albo to po prostu naturalna kolej rzeczy... podobnie jak u ludzi, zwierzęta z wiekiem mają tendencję do tycia lub chudnięcia (moja 10-letnia suczka bardzo łatwo traci na wadze, gdy choruje lub zje nieco mniej). W takim przypadku to po prostu kwestia wieku i niewiele można na to poradzić... Skoro kotka dobrze je, nie wydaje mi się, żeby działo się coś złego. Chory kot zazwyczaj przestaje jeść i marnieje w oczach...
Zgadzam się z opiniami dotyczącymi zasadności wizyty u weterynarza, ale z jedną małą uwagą: jeśli kotka ma już około dwudziestu lat, bardzo prawdopodobne, że weterynarz niewiele będzie mógł już zdziałać. Jeśli mimo tych objawów kotka zachowuje się normalnie, pozwoliłbym jej spokojnie przeżyć jesień życia w domu, zamiast traumatyzować ją wizytą u lekarza w tym wieku...
Decyzja należy do Pana/Pani! Ale proszę dać znać, co u niej słychać, jeśli będzie Pan/Pani mieć ochotę.
Dzień dobry, biorąc pod uwagę wiek kotki – co najmniej 18 lat – myślę, że wizyta u weterynarza byłaby najrozsądniejszym wyjściem. Niestety nie jestem nastawiony optymistycznie, bo kiedy starszy kot chudnie, to zazwyczaj nie jest dobry znak. Przykro mi to pisać. Daj znać proszę później, co u niej słychać. Z góry dziękuję.
Biorąc pod uwagę objawy (i wiek kota), zdecydowanie radzę Panu/Pani wizytę u weterynarza, aby sprawdzić stan jego zdrowia. Choroba wykryta na wczesnym etapie jest zazwyczaj łatwiejsza do wyleczenia (a także mniej kosztowna).
To, co napiszę dalej, może być dla Pana/Pani trudne, ale to niestety również część życia każdego opiekuna:
W najgorszym przypadku (choroba nieuleczalna lub zbyt późna diagnoza), patrząc na wiek kota, weterynarz pomoże Panu/Pani podjąć decyzję (będzie mógł na przykład ocenić, czy kot cierpi, ile czasu mu zostało w tym stanie oraz jakie są sposoby, by przynieść mu ulgę, o ile takie istnieją...).
