Agresywny kotek rasy ragdoll

Dobry wieczór

Zgadzam się z dziewczynami, zresztą w mojej pierwszej wiadomości też wspomniałam o kwestiach zdrowotnych.

Tego rodzaju okresowe napady agresji przypominają mi jednego z moich kotów – był już starszy (odszedł w wieku 16 lat), kiedy rozwinęła się u niego demencja starcza. Zanim zabrałam go do weterynarza, sama szukałam informacji w sieci i postawiłam diagnozę.

Biorąc pod uwagę wiek Berlioza, w tym przypadku to na pewno nie demencja.

To pewne, że hodowczyni nie wywiązała się ze swoich obowiązków. Pamiętam podobny temat sprzed kilku miesięcy, tyle że dotyczył kociaka rasy Maine Coon albo bengala.

Kaszel przy problemach kardiologicznych zdarza się u kotów dość rzadko, ale jest możliwy.

Zamiast tracić czas i pieniądze, radzę Ci poszukać kliniki z dobrze wyposażonymi weterynarzami specjalistami, którzy będą potrafili szybko ustalić, co mu dokładnie dolega. Diagnozę o alergii stawia się dość szybko, gdy nie do końca wiadomo, o co chodzi. :(

Wybieraliście tego kociaka osobiście przed zakupem? Nie zauważyliście wtedy, że nie jest zsocjalizowany?

Mam nadzieję, że sytuacja się ułoży. Dajcie znać, co u Was.

Liza

Hej ponownie!

Problemy z sercem mogą powodować zarówno kaszel, JAK I agresję. Ale to tylko taka hipoteza!

Astma w ogóle nie wywołuje agresji, sama mam kotkę chorą na astmę.

Myślę, że faktycznie Berlioz będzie potrzebował bardziej szczegółowych badań. Po postawieniu konkretnej diagnozy weterynarz powie Ci, czy konieczne jest leczenie. Nie wahaj się zmienić weta, jeśli ten obecny trochę bagatelizuje sprawę...

Dziękuję bardzo za odpowiedź Blue Cat, choć wcale mnie ona nie uspokoiła. :( Trop kardiologiczny lub neurologiczny wydaje mi się niestety bardzo prawdopodobny, więc udamy się na niezbędne badania do weterynarza.

Jeśli to faktycznie to, jakie mogą być tego konsekwencje i jak to może się dalej rozwijać? Czy na takie schorzenia jest jakieś leczenie? Problemy z nerwowością i agresją to w tym przypadku być może dwie zupełnie niezwiązane ze sobą sprawy. Mam nadzieję, że znajdziemy odpowiedzi, a przede wszystkim jakieś rozwiązanie, bo strasznie się martwię o Berlioza.

Ach, i właśnie sobie przypomniałam, że zapomniałam o czymś bardzo ważnym: regularnie (może trochę rzadziej od jakichś 4 miesięcy) Berlioz miewa napady „kaszlu” lub „kichania”. To bardzo dziwne i przerażające, kiedy mu się to przytrafia – wygląda to tak, jakby nie mógł w ogóle złapać tchu!!! Wet mówi, że to może być jakaś forma astmy. Biedny kiciuś, tyle mu się tych różnych rzeczy przytrafia...

Żeby dodać więcej szczegółów na temat mojego kota Berlioza:

Trafił do nas w wieku 4 miesięcy, już wykastrowany. Bardzo szybko okazało się, że jest nerwowy – boi się wszystkiego, wzdryga się przy najmniejszym hałasie. Zawsze dużo miauczał (zupełnie inaczej niż opisuje się rasę – Ragdolle mają być podobno "ciche i spokojne"), jakby ciągle czegoś potrzebował. Kiedy tak robi, staram się zrozumieć, czego chce (czy jest głodny? chce się bawić?), ale często nie mam pojęcia i to mnie naprawdę niepokoi.

Ma tendencję do ogromnego drapania się (też od początku), do tego stopnia, że regularnie się rani. Weterynarz uważa, że to kwestia nerwowości i/lub alergii, więc dostaje specjalną karmę, która trochę łagodzi swędzenie. Mimo to nadal regularnie się rani, więc w okresach, gdy drapie się za mocno, zaczęliśmy używać wtyczki Feliway, co zwykle trochę pomaga. Ma też coś w rodzaju tiku – nagle rzuca się na swój ogon, żeby go polizać albo pogryźć, i kompletnie nie wiemy dlaczego. :(

Jest bardzo zabawowy i niesamowicie energiczny – prawdziwa kula energii! Mamy w domu dużo różnych zabawek i regularnie je zmieniamy. Pracuję zdalnie, więc jestem w domu cały czas i poświęcam mu mnóstwo uwagi i czułości. Lubi, kiedy go głaszczę (no, głównie mnie – z moją mamą zdarza się to rzadziej), ale nie wchodzi na kolana. Prawie zawsze śpi ze mną i chodzi za mną wszędzie – płacze pod drzwiami łazienki, kiedy tylko tam wejdę.

Agresja pojawiła się stopniowo, gdzieś około trzeciego roku życia, i zawsze skierowana jest w stronę mojej mamy. Ataki zdarzały się najpierw wieczorami, ale teraz pojawiają się też rano. Na przykład mama siedzi przy biurku i pracuje – on nagle podchodzi i gryzie ją w łydki, czasem naprawdę mocno, potem się nakręca (ochrypłe miauczenie, bijący ogon, przyłożone uszy, rozszerzone źrenice) i wygląda, jakby chciał na nią skoczyć. Muszę interweniować, żeby go uspokoić, i doszło do tego, że mama boi się teraz zostawać z nim sama.

Zaatakował mnie tylko raz, pewnego ranka, zaraz po tym jak rzucił się na mamę. Nie poznawałam go – wyglądał jak szalony i musiałam zamknąć go na balkonie, żeby się uspokoił... naprawdę się wtedy przestraszyłam, o siebie, ale przede wszystkim o niego – co się z nim dzieje?

@Ulalie : Dziwne, nam powiedziano coś zupełnie przeciwnego :(

@Lyzzza : Trafił do nas już wykastrowany, w wieku 4 miesięcy. Zdziwiło mnie, że kastracja była tak wcześnie, ale postanowiliśmy zaufać... dzisiaj mam co do tego wątpliwości. Od samego początku był strachliwy, wręcz lękliwy i bardzo dużo miauczał.

Agresja zaczęła się jakieś 6 miesięcy temu, stopniowo. Najpierw atakował moją mamę wieczorami raz w miesiącu, potem co tydzień... dzisiaj zdarza się to codziennie, po 21:00 mama nie może przejść przez dom, żeby jej nie zaatakował. A przecież zawsze ma pełną miskę... Weterynarz poradził nam Feliway do kontaktu i homeopatię przez miesiąc. Mijają już prawie dwa tygodnie, a jego zachowanie nadal się nie poprawiło. :( Na początku przyszłego tygodnia znowu idziemy do weta.

Cześć

Czy ten kocurek jest wykastrowany?

Zawsze był taki agresywny? Ma w końcu już 4 lata, a pewnie adoptowałaś go, jak miał 3 miesiące.

Badał go już jakiś weterynarz? Może coś mu dolega i po prostu cierpi?

„Kiedy kot, który na co dzień jest łagodnym pieszczochem, nagle staje się agresywny i gwałtowny wobec swojego opiekuna, mówimy o tzw. syndromie tygrysa. Zwierzę zmienia się wtedy nie do poznania i może być wręcz niebezpieczne. Choć przyczyny bywają różne, najczęściej ma to związek z uczuciem głodu”.

https://jardinage.lemonde.fr/dossier-2192-syndrome-tigre-chat.html

Czekam na Twoją odpowiedź,

Liza

Te wpisy tylko potwierdzają to, co słyszałem, gdy szukałem ragdolla lub birmy, zanim jeszcze zdecydowałem się na persy – że ragdoll potrafi być agresywny. Myślałem, że to kot-przytulanka w każdym calu, więc bardzo mnie to zaskoczyło, ale miałem okazję poznać hodowczynię ragdolli, która też mi to potwierdziła. To niezależne koty, które nie lubią być głaskane, więc trzeba to uszanować i zadowolić się po prostu ich obecnością u boku opiekuna, choć to jednak trochę frustrujące.

Mylące jest to, że ragdolle niby słyną z tego, że bez problemu dają się brać na ręce i "obsługiwać", a wychodzi na to, że nie w każdym przypadku tak jest.

Z drugiej strony, może nie ma co generalizować – moim skromnym zdaniem wszystko zależy od konkretnej linii hodowlanej.