Od bardzo dawna marzę o adopcji kota birmańskiego, który byłby moim towarzyszem i któremu mogłabym oddać całą swoją miłość. Jego charakter – bardzo bliski człowiekowi (taki typowy „kot-pies”) – oraz niezwykła uroda ogromnie mi się podobają. Problem polega na tym, że zazwyczaj nie ma mnie w domu między 8:00 a 17:00 od poniedziałku do piątku. Czy taki kot zniesie moją nieobecność w mieszkaniu, jeśli będzie miał do dyspozycji duży drapak i mnóstwo zabawek, a ja będę się nim troskliwie zajmować wieczorami? Zrezygnowałam już z pomysłu wzięcia kociaka z obawy, że byłby nieszczęśliwy, ale boję się, że dla dorosłego osobnika to też może być zbyt wiele. Posiadanie kota tej rasy to moje marzenie z dzieciństwa, ale wolę wybrać inną rasę, niż patrzeć, jak mój pupil wpada w depresję.
Czy ktoś, kto dobrze zna te koty, mógłby mi pomóc? Z góry wielkie dzięki!
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Osiem miesięcy temu przygarnęłam mieszankę birmy, która przestała dbać o czystość, bo zostawała zbyt często sama. Myślę też, że poprzedni właściciele w ogóle się z nią nie bawili (ona zupełnie nie potrafi się bawić)...
Mam u siebie trzy koty i u mnie problem z załatwianiem się poza kuwetą od razu zniknął i nigdy więcej się nie pojawił.
Jeden kot to spore ryzyko, bo kot święty birmański jest bardzo wrażliwy i naprawdę źle znosi samotność.
Dzień dobry,
Birmańczyki to zazwyczaj bardzo spokojne koty. Miałam kiedyś taką kotkę i większość czasu po prostu przesypiała. Nie było mnie w domu codziennie przez około dziesięć godzin, a ona wcale nie wydawała się tym nieszczęśliwa. Jeśli tylko macie taką możliwość, lepiej zdecydować się na dwa koty – będą miały swoje towarzystwo, o ile oczywiście między nimi nie dojdzie do wojny.
Cześć,
Kiedy wzięłam swojego kotka, bardzo dużo mnie nie było w domu, czasem nawet po 12 godzin dziennie. Rano nastawiałam budzik wcześniej, żeby zająć się małym, a wieczorem poświęcałam mu dobrą godzinę na zabawę.
Nie wydaje mi się, żeby mój kotek był nieszczęśliwy – mimo że to nie rasowiec, jest bardzo pieszczotliwy i zachowuje się trochę jak pies, bo chodzi za mną krok w krok po całym mieszkaniu.
Potwierdzam jednak, że dorosły kot jest spokojniejszy i nie potrzebuje już poświęcania mu aż tyle czasu na zabawę. Teraz pracuję głównie zdalnie, ale nawet kiedy jestem w domu, Kiri śpi od 13:00 do 22:00. Rano czasem chce się bawić, a czasem woli po prostu posiedzieć przy oknie.
Odpowiadając na Twoje pytanie – jeśli poświęcisz kotu czas, to wzięcie małego kotka nie jest jakimś wielkim problemem. Jeśli masz taką możliwość, to może warto pomyśleć o dwóch kotkach? (Wiadomo, dwa rasowe koty to spory wydatek ^^ ale może jeden rasowy, a drugi zwykły dachowiec? Jak są małe, to bardzo szybko się do siebie przyzwyczają). Dwa kotki to zawsze mniej nudy, kiedy zostają same.
Obawiam się też, że i tak trudno będzie Ci znaleźć dorosłego kota rasowego (chyba że trafisz na tzw. emeryta z hodowli).
Powodzenia w poszukiwaniach!
