Jak poradzić sobie po stracie mojej suczki

Osobiście jestem zwolenniczką brania psa zupełnie innego niż ten, który właśnie odszedł,

ale bez niepotrzebnego pośpiechu i brania pierwszego lepszego zwierzaka, który się trafi.

Właściwie to nie można się do niczego zmuszać.

W 2012 roku pod koniec marca odeszła moja szkocka, czego zupełnie nie było w planach (na szczęście miałam już Elastica), a swojego owczarka australijskiego kupiłam w połowie czerwca. Potrzebowałam tego czasu, żeby oswoić się z całą sytuacją (kiedy śmierć jest do przewidzenia, dochodzę do siebie znacznie szybciej) i pomyśleć o nowym początku z psiakiem o zupełnie innym charakterze.

@Cacabrouette, minęło dopiero 10 dni, odkąd straciliście psa. Dla Twojego partnera to pewnie wciąż zbyt trudne, żeby w ogóle myśleć o adopcji kolejnego. Zresztą każdy przechodzi to inaczej, niektórzy potrzebują czasu (sama tak miałam za pierwszym razem). Ale w sumie nie ma sensu czekać latami, jeśli i tak wiecie, że docelowo weźmiecie psa. Nawet po latach pojawienie się nowego zwierzaka będzie „skomplikowane”, pełne wahań i na pewno będzie on porównywany do poprzednika. I to jest zupełnie normalne! Bo o tych, którzy odeszli, nigdy się nie zapomina.

Kiedy straciłam mojego doga z Bordeaux, bardzo szybko zdecydowałam się na doga argentyńskiego. Oczywiście porównywałam go do poprzedniego psa (i wciąż to robię), ale nie w formie wyrzutu – po prostu Odin robił tak, Sagro robi inaczej, Odin był grzeczny, a Sagro to chodząca katastrofa. To dwa zupełnie inne psy, różnią się od siebie jak ogień i woda. Ale nigdy nie mam Sagro za złe tego, jaki jest.

Po stracie doga, zanim jeszcze byłam w 100% zdecydowana na kolejnego, zaczęłam po prostu przeglądać ogłoszenia. I powoli zaczęłam sobie wyobrażać siebie z innym psem. Aż pewnego dnia zobaczyłam (ponownie, bo myślałam, że już po ptakach) ogłoszenie Sagro i wtedy odpisałam z sercem walącym jak szalone! I udało mi się go dostać fartem, on był mi po prostu pisany.

Może mogłabyś zacząć od przeglądania ogłoszeń i pokazywania partnerowi tych psów, które wpadną Ci w oko. Strata Waszego psa jest bardzo świeża, ciężko się z tym pogodzić i iść dalej.

Może jak będziesz mu pokazywać ogłoszenia, to w końcu jakiś psiak go zauroczy i to będzie właśnie ten!

Przecież nie jesteś kapryśną smarkulą! Potrzebujesz psa, żeby pomógł Ci się pozbierać i ruszyć do przodu. Twój partner powinien to zrozumieć, to nie jest żaden kaprys!

Dzień dobry, to mój chłopak, widząc, że mój stan się pogarsza (tak jak wy, przestałam jeść, na nic nie miałam ochoty, chodziłam do pracy, ale cała reszta…), sam zaczął szukać psa, żeby pomóc mi stanąć na nogi.

Ja nie chciałam, zbyt mocno bałam się, że znowu przejdę przez to samo, nie chciałam zastępować Waltera. On jednak po mnie przyjechał i prawie siłą zaciągnął mnie do kilku miejsc, gdzie szukano domów dla maluchów. Tak właśnie poznałam Cortexa – podszedł do mnie i usiadł wyprostowany, obserwując mnie z zaciekawieniem i merdając wesoło ogonkiem. Jest ze mną już prawie 6 miesięcy i jestem bardzo szczęśliwa, że go mam, bo pozwolił mi wyjść na prostą znacznie szybciej i to bez żadnych leków.

Może warto porozmawiać o tym z partnerem, nie wymagając niczego, ale po prostu mówiąc o swoich potrzebach? Może zacznijcie od wspólnych spacerów z psami ze schroniska? Może jakiś futrzak skradnie wam serce (a jeśli twój facet pójdzie tam z tobą, to może pomoże mu to podjąć decyzję).

Cześć, dziękuję Wam wszystkim za odpowiedzi, naprawdę podnoszą mnie na duchu.

Faktycznie, gdybyśmy mieli w domu więcej zwierzaków, pewnie zniosłabym to trochę lepiej, ale moja sunia nie akceptowała innych psów i dawała mi całą miłość, jakiej potrzebowałam.

Na szczęście mam wsparcie bliskich, choć widzę, że mój partner zaczyna być już trochę bezradny i nie bardzo wie, co zrobić ze mną i moim smutkiem.

Mam wrażenie, że znowu mocno wpadam w depresję, więc tak, coraz częściej myślę o wzięciu psa ze schroniska. Boję się jednak ciągłego porównywania, szukania tego, co dawała mi moja psinka, i tego, że nie będę potrafiła dać nowemu psu tyle miłości, ile potrzebuje.

A jednocześnie mam w sobie tyle miłości do oddania, że jestem prawie pewna, że po krótkim czasie adaptacji zapewnię mu wspaniałe życie :)

Problemem pozostaje mój partner, który zgadza się na kolejnego psa, ale nie teraz. Oczywiście nie mogę mu niczego narzucać, ale mam wrażenie, że bez tego będę dalej tonąć w smutku. Czuję się jak kapryśna gówniara, która zadręcza wszystkich wokół, dopóki nie dostanie nowego psa 😏

Mam podobne podejście co emla. Myślę też, że zarówno dla samych zwierzaków, jak i dla nas, dobrze jest nie mieć w domu tylko jednego pupila. To naturalnie rozwiązuje wiele problemów, jak choćby naukę zostawania samemu – co jest przecież bardzo częstym tematem – ale pomaga też w kwestii żałoby, pod warunkiem oczywiście, że nie adoptujemy zwierząt w tym samym wieku.

Oczywiście nie chodzi o to, by uważać, że pies to tylko pies i wymieniać go jak samochód, absolutnie nie. Chodzi po prostu o świadomość, że taka jest kolej rzeczy – wiemy, że nasze kochane zwierzaki żyją krócej od nas i w końcu odejdą. I wtedy albo przestajemy „żyć” w tym samym momencie co nasi pupile, albo decydujemy się iść dalej...

W każdym razie mi bardzo pomogło to, że w momencie śmierci jednego zwierzaka miałam w domu inne. To wcale nie sprawia, że ból czy żałoba są mniejsze – kogoś zawsze będzie brakować, nawet długo po stracie – ale pozostałe zwierzaki dają nam naturalne pocieszenie. Tak jak pisała emla, zmuszają nas też do trzymania się rutyny, której one potrzebują, a to pomaga przetrwać te najgorsze chwile.

Trzymajcie się ciepło i oby nadchodzący rok zaczął się dla Was znacznie lepiej, niż ten stary się skończył.

Dokładnie tak, to bardzo ważne, żeby znaleźć kogoś, kto ze zrozumieniem nas wysłucha w tym cierpieniu, którego tak wielu ludzi po prostu nie rozumie.

Dokładnie tak, niestety.

Niektórzy nigdy nie zrozumieją, jakie miejsce zajmują nasze psy i koty. A ci, którzy to pojmują, są dla nas ważni – przy nich nie czujemy się głupio czy jak jacyś wariaci, kiedy płaczemy albo po prostu puszczają nam emocje... z powodu zwierzęcia.

One są częścią nas, więc to naturalne, że czujemy się tacy rozbici.

Trzymaj się więc, pisanie o tym naprawdę pomaga.

Niektórzy mają serce, a inni kamień zamiast niego.