Mam wrażenie, że mój szczeniak mnie nie kocha

Dokładnie @Mel1

Między tą wymarzoną, bliską relacją a rzeczywistością jest jednak spora różnica.

To bywa czasem trochę niewdzięczne, bo człowiek ma wrażenie, że osoby, które w ogóle się nim nie zajmują, dostają od niego więcej czułości :)

Mam po prostu nadzieję, że z czasem nasza więź będzie coraz silniejsza. 🤞🏻

Zgadzam się z @Lorna. Dodam tylko, że niektóre psiaki są po prostu mniej wylewne od innych. Zwłaszcza takie duże, spokojne "miśki" – to nie jest typ psa, który będzie skakać pod sufit z radości z byle powodu.

Mam u siebie w domu takiego dużego spokojniachę i widać wyraźnie, że rano wcale nie szaleje z radości na mój widok. W najlepszym wypadku, jak zostawię go samego na 2 godziny, to się cieszy, dopomina o drapanko i nie odstępuje mnie na krok przez dwie minuty. To u niego absolutny max, jeśli chodzi o mnie.

Za to jak widzi któregoś z moich siostrzeńców, brata, bratową czy niektórych znajomych, to wpada w euforię! Jest tak strasznie szczęśliwy, że ich widzi, że wita ich jak szalony! Mnie nigdy coś takiego nie spotyka.

To nie tak, że mój pies mnie nie kocha – po prostu mnie widzi cały czas, a ich tylko okazjonalnie. I im rzadziej ich widuje, tym bardziej wylewnie ich wita.

Musicie po prostu nauczyć się rozumieć swojego szczeniaka i nie wywierać na sobie presji. To, jaką relację z przyszłym psiakiem sobie wymarzyliśmy, a to, jak ona wygląda w rzeczywistości, to często dwie zupełnie inne sprawy.

Dzięki Lornabis :) Zgadzam się z Tobą i to właśnie ze względu na te cechy wybrałem tę rasę psa.

Mimo że miałem wrażenie, że nie przesadzam i szanuję jego tempo, to jeszcze trochę bardziej odpuszczę!

Tak, wykorzystujcie spacery, żeby wzmacniać jego naturalne podążanie za wami, zacznijcie wprowadzać podstawy przez zabawę, wymagajcie spokoju przy misce i... to właściwie tyle :-)

Berneńczyk nie jest psem "ekstremalnym" pod względem potrzeb czy zachowania. To duży psiak z charakterem psa górskiego, który dojrzewa powoli i uczy się zasad życia poprzez rutynę, bez potrzeby układania jakiegoś "odmierzonego co do milimetra" planu zajęć, czy to fizycznych, czy umysłowych.

Szczerze mówiąc, przy zdrowym berneńczyku (z dobrej, sprawdzonej hodowli), zwykła konsekwencja na co dzień wystarczy, żeby mieć super psa, bez robienia nie wiadomo czego.

Dla małego, trzymiesięcznego berneńczyka kilka sesji szkoleniowych dziennie, do tego zajęcia w psim przedszkolu i wyjścia na "socjal", to może być szybko trochę za dużo. To nie są żywe srebra, które chodzą na najwyższych obrotach jak niektóre teriery czy lekkie owczarki, które uwielbiają wykonywać komendy i zmiany pozycji sekunda po sekundzie. Trzeba brać pod uwagę ich naturalne tempo i nie przeładowywać ich zbędnymi rzeczami.

Pamiętajcie, że wasz szczeniak załapie podstawy z czasem i nie trzeba koniecznie robić typowych "sesji" treningowych każdego dnia. W przypadku takich psów wychowanie powinno po prostu przenikać się z codziennością – jeśli pies jest oswojony z otoczeniem i ma dobre przywołanie, to jest super. Siady, sztuczki i tym podobne to tylko dodatek i warto je robić tylko wtedy, gdy pies ma na to ochotę, bez zmuszania, żeby go nie zniechęcić.

Wielkie dzięki wam obojgu za odpowiedzi. :) Bardzo mi to rozjaśniło sytuację i mnie uspokoiło!

Bardzo chcę, żeby wszystko było jak najlepiej i pilnuję się, żeby nie chodzić za nim krok w krok i dawać mu sporo czasu tylko dla siebie.

Ale macie rację, wewnętrznie narzucam sobie sporą presję i pewnie to widać.

Czas na trochę luzu ;)

Cześć Eva,

Może Twój perfekcjonizm wpływa na to, co z siebie emitujesz i na presję, jaką odczuwa szczeniak w Twojej obecności?

To tylko luźna interpretacja na podstawie Twojego profilu. A co gdybyś tak odpuściła na kilka dni i przestała poświęcać maluchowi aż tak intensywną uwagę i analizować te wszystkie pytania, o których wspomniałaś?

Może wtedy zobaczysz, że sam zacznie do Ciebie lgnąć :-)

To tylko sugestia. Jednocześnie warto zrozumieć, że szczeniak zawsze będzie się ekscytował nowymi czy rzadkimi rzeczami – to zupełnie naturalne. Ekscytacja nie jest synonimem miłości czy więzi między psem a człowiekiem. To, że Twój szczeniak jest przy Tobie spokojny, wcale nie oznacza, że Cię nie kocha!

Dzień dobry,

To zupełnie normalne w tym wieku. W takich okresach ciekawość i fascynacja nowościami zawsze biorą górę. Bardziej wylewne okazywanie uczuć z jego strony przyjdzie z czasem. Skoro jednak pies Pana/Panią słucha, to oznacza, że już ma Pan/Pani jego zaufanie... Także bez obaw i proszę dalej budować więź ORAZ autorytet. Pies potrzebuje obu tych rzeczy i to niekoniecznie w wymienionej kolejności...