Niedługo w naszym domu zagości mała sunia rasy biały owczarek szwajcarski (BOS).
Mój chłopak od czasu do czasu gra jako DJ (raz, dwa razy w miesiącu) na imprezach, głównie w plenerze, a bardzo chcielibyśmy brać ją ze sobą tak często, jak tylko się da.
Podczas tych imprez na świeżym powietrzu sunia byłaby blisko niego. Martwimy się jednak o jej małe uszka i chcemy chronić ją przed hałasem za pomocą słuchawek wygłuszających dla psów.
Właśnie dowiedziałam się, że takie istnieją i są używane głównie przez wojsko i policję, np. w lotnictwie itp.
Oczywiście to temat na przyszłość, bo jej uszka jeszcze nie stoją!
Chciałabym poznać wasze opinie i doświadczenia z używania takich sprzętów – czy są jakieś minusy, na które trzeba uważać?
Dzięki wielkie!
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Odświeżam wątek, nie wiem, czy jeszcze tu zaglądasz Leeleebijou... udało Ci się znaleźć jakieś słuchawki wygłuszające pasujące na Twojego BOS-a?
Też mam białego owczarka szwajcarskiego, który jest moim psem asystującym. Często towarzyszy mi na koncertach (zarówno kiedy jesteśmy na widowni, jak i wtedy, gdy sama gram). On to po prostu uwielbia – zawsze kochał muzykę ponad wszystko, a tłumy w ogóle mu nie przeszkadzają, czuje się bardzo swobodnie. Szukam jednak odpowiednich słuchawek ochronnych, żeby zabezpieczyć jego uszy, bo domyślam się, że z czasem może to uszkodzić mu słuch. Bardzo chciałabym tego uniknąć!
Nie mam na myśli imprez, chociaż wiadomo, że jak słyszy się „DJ”, to od razu wyobrażamy sobie jakąś nocną zabawę z muzyką na cały regulator... Temat jest długi, trzeba by było przeczytać komentarze od samego początku.
Moim zdaniem to nie jest miejsce dla psa... Widziałam już mnóstwo psów w opłakanym stanie na takich imprezach... Do tego ten hałas jest dla nich nie do zniesienia – one nie mają takich uszu jak my, są bardzo wrażliwe. Boję się też, że słuchawki wygłuszające wcale nie są dobrym rozwiązaniem i mogą tylko dodatkowo wystraszyć zwierzaka.
Kiedy Ookipa zranił się w ucho, musieliśmy mu zakładać dzień i noc przez cały miesiąc taki system, coś w rodzaju kasku, który trzymał uszy psa na miejscu i nie pozwalał mu go zdjąć.
Wymyślili to Amerykanie, pierwotnie jako rozwiązanie medyczne.
Miałem dwa takie, w tym jeden z całkiem solidnego jeansu, więc myślę, że spokojnie można by to stuningować i dołożyć dodatkową warstwę materiału wygłuszającego.
Moim zdaniem pies bardzo szybko to akceptuje, jest to naprawdę nieźle przemyślane.
Zresztą, tak jak piszą inni, sami zobaczycie, jak to wyjdzie w praktyce.
Ookipa chodzi z nami do restauracji, pływa na SUP-ie, bywa na spotach windsurfingowych, zabraliśmy go nawet do wesołego miasteczka i na festiwale, gdzie grała muzyka (oczywiście nie pod samą scenę na koncerty, wiadomo). Największy problem mieliśmy przy food truckach – stawał się wtedy nie do opanowania i zaglądał pod wszystkie stoliki!
Miałam już dwa psy, pierwszy pojawił się, gdy miałam 10 lat, i to było bardzo trudne doświadczenie. Sunia została podarowana bratu na 18. urodziny, gdy miała zaledwie półtora miesiąca. My nie wiedzieliśmy wtedy nic o wychowaniu psa – to był miks rottweilera z labradorem.
Ta historia skończyła się tragicznie... i uwierzcie mi, wciąż mam do siebie żal o to, jak to się wszystko potoczyło.
Na pewno ją kiedyś opowiem, żeby uświadomić innych w kwestii brania szczeniaka – może to pomoże przyszłym właścicielom uniknąć wielu błędów. :(
Minęło 10 lat i pojawił się u nas border collie, miał wtedy 3,5 miesiąca. Nadal mieszka u moich rodziców i jest prawdziwym aniołem. Tym razem poczytaliśmy o charakterach psów i sami nauczyliśmy się, jak być dobrymi właścicielami. Swoją drogą, mam nadzieję, że dogada się z moją małą :)
No i minęło kolejne 10 lat. Chociaż wiele informacji wydaje się powtarzać, wciąż znajduję coś nowego, co pozwala mi jeszcze lepiej dbać o szczęście mojego psa!
Większość przypadków porzucania zwierząt wynika z tego, że ludzie nie przygotowują się odpowiednio na przybycie psa. Uwierzcie mi, niestety wiem, co mówię, bo sama przez to przeszłam.
O, ciekawe, nigdy nie słyszałem o tych 7 metrach, czytałeś o tym gdzieś?
Zresztą i tak szybko zobaczysz, gdzie leżą granice twojego szczeniaka. Niektóre przy byle czymś nietypowym będą przerażone pchać się między nogi, a inne będą znacznie bardziej odważne.
A! Jego strefa komfortu, właśnie pod kątem socjalizacji.
Myślałem o takim typowym ćwiczeniu: trzymacie się kawałek dalej, mając stoiska na oku, potem podchodzicie bliżej, chwilę zostajecie i tak parę razy, aż dojdziecie do samego tłumu, a potem odwrót :)
