Spanie w sypialni: czy to kiepski pomysł?

Wielkie dzięki za Wasze odpowiedzi.

Wychowywałem się z różnymi psami i większość z nich miała dostęp do sypialni, ale tak jak u Ciebie Ulthia, niekoniecznie spędzały tam całą noc. Czy nauka zostawania samemu może być więc utrudniona przez to, że pozwala się psu spać ze sobą?

Psy, z którymi mieszkałem (głównie jako dom tymczasowy), miały zazwyczaj kilka legowisk – na dzień, na noc, w salonie, w sypialni, w ogrodzie... i same wybierały, gdzie chcą leżeć. Może to faktycznie był jakiś wyjątek :/

(Jeśli chodzi o partnera czy partnerkę, to w tym przypadku nie ma problemu, ale racja – trzeba uważać, żeby nie utrwalać nawyków, których później można by żałować!)

Problem polega też na tym, że obecnie jedna osoba śpi również w salonie. Pies siłą rzeczy, przynajmniej na razie, byłby więc cały czas z kimś. Może mimo wszystko lepiej zostawiać go w jednym konkretnym miejscu, zwłaszcza w pokoju dziennym...

Planujemy przyzwyczajać go do zostawania samemu na kilka godzin dziennie, oczywiście stopniowo, stosując klasyczne metody (wychodzenie na 5 minut, potem na 10 itd.). Boję się tylko, żeby go nie zestresować albo nie namieszać mu w głowie.

Jeszcze raz dzięki, muszę to sobie wszystko przemyśleć.

Cześć!

Tak naprawdę ile osób, tyle opinii i to, co sprawdza się u jednych, niekoniecznie zadziała u drugich. Moje psy nigdy nie spały ze mną w sypialni, bo po prostu lubię mieć swoją prywatną przestrzeń. Niektórzy twierdzą, że spanie ze szczeniakiem w jednym pokoju pomaga mu w aklimatyzacji, ale ja uważam, że lepiej od razu uczyć psa dobrych nawyków. Pies powinien mieć swoje własne legowisko (nie na kanapie czy w łóżku), najlepiej od razu w tym miejscu, w którym ma docelowo przebywać jako dorosły pies. Na przykład w salonie czy pokoju dziennym.

Jeśli pies jest cały czas „przyklejony” do nas, gdy jesteśmy w domu, może to u niego wywoływać lęk, kiedy nagle „znikamy”. Musi się nauczyć, że od czasu do czasu musi pobyć sam, że właściciel wcale nie jest daleko i że nic mu nie grozi.

Stałe miejsce w salonie to dla psa taki bezpieczny punkt odniesienia – może tam pójść, kiedy tylko ma na to ochotę. Pamiętajcie, że psy nie śpią tak jak my i potrzebują długich drzemek w ciągu dnia. Lepiej, żeby zwierzak zawsze spał w tym samym miejscu – to wzmocni w nim poczucie, że „to jest mój kąt, tu czuję się bezpiecznie”.

To, czego najbardziej bym się obawiał przy BOS-ie, to budowanie takiej szkodliwej zależności emocjonalnej.

To są psy, które i tak mają tendencję do stresowania się pod nieobecność właściciela, więc wydaje mi się, że ważne jest, aby uczyć je choć odrobiny samodzielności – przede wszystkim dla ich własnego dobra.