Border collie gryzący ludzi na spacerach

@Marie4pat i jak tam sytuacja po roku? Właśnie trafiłem na Waszą wymianę zdań podczas szukania informacji, bo mój border ma 9 miesięcy i zachowuje się dokładnie tak samo wobec spacerowiczów czy rowerzystów, których mijamy... Chciałbym wiedzieć, czy ten problem u Twojej suni został rozwiązany i co zrobiliście, żeby to wypracować?

Nie, ja mam rozwiązanie, wejdź w ten link http://wezmniezafrajera.pl 😈

Tylko żeby ich nie pozabijał

Piękna ta konkurencja! 😁

Na YouTubie znajdziecie filmiki z „pasienia” gęsi, nagrane specjalnie pod bordery.

Może to niezbyt miłe dla samych gęsi, ale na pewno łatwiej je trzymać w ogrodzie niż owce. Dla psa to prawdziwa pasja, dzięki której może zaspokoić swoją potrzebę ustawiania wszystkich po kątach 😁

Jak mam Wam podziękować za te wszystkie rady? Jesteście wspaniali, że poświęcacie swój czas, żeby mi pomóc. Dzięki, dzięki, dzięki 🙏🏻

Kari uwielbia zabawy węchowe w domu. Jest w tym zresztą całkiem niezła, nawet gdy chowamy zabawkę gdzieś wysoko, pod innym przedmiotem itp.

Od jej pierwszych miesięcy pracujemy nad przechodzeniem z trybu „on” do trybu „off” podczas zabawy. Całkiem dobrze udaje jej się szybko wyciszyć. To na zewnątrz, przy super atrakcyjnych dla niej bodźcach (ptaki, sarny, spacerowicze, samochody...), sytuacja jest dużo trudniejsza do ogarnięcia.

Wrócę do samych podstaw, bo w opisie posłuszeństwa przy komendach siad/waruj odnajduję całą Kari. 😄

Wychowanie psa do spokojnego życia z ludźmi jest złożone, ale też niesamowicie pasjonujące! 🙂 No i uczy cierpliwości... 😄

Innym sposobem na skuteczne „zmęczenie” psa psychicznie, bez niepotrzebnego pobudzania go, jest tropienie i ćwiczenia węchowe.

Najprostsza metoda: rozrzuć jej posiłek (jeśli je suchą karmę) w trawie w ogrodzie i gotowe – hasło „szukaj!” To może wystarczyć, żeby zająć ją na dobre 20 minut, a używanie nosa ma właściwości uspokajające dla psa (obniża tętno itp.).

W trudniejszej wersji możesz schować jej zabawkę w ogrodzie (oczywiście najpierw musi dobrze opanować komendę „szukaj” i rozumieć, czego właściwie ma szukać).

Jeśli tak dużo piszę o wyciszeniu kontra pobudzeniu... to dlatego, że zachowania, które opisujesz u swojej suczki, a które w szkoleniu psów określa się mianem „reaktywności” (w jej przypadku na ruch), są w dużej mierze potęgowane przez ekscytację i stan chronicznego stresu. Jeśli twoja sunia jest cały czas w trybie „ON”, w pełnej gotowości, a jej krew jest „zalana” adrenaliną, to będzie reagować znacznie łatwiej (niższy próg reakcji) i gwałtowniej na te wszystkie bodźce, niż gdyby była spokojna i zrelaksowana. To właśnie ten stan spokoju i wyciszenia trzeba u niej promować: poprzez szkolenie (reagowanie na komendy) i odpowiedni tryb życia (wyciszające aktywności jak tropienie, naukę odpoczynku w domu – na przykład zostawanie na posłaniu, zajęcia umysłowe w spokojnych warunkach itp.).

Tak, stymulacja umysłowa jest u borderów bardzo ważna i faktycznie może polegać na nauce różnych sztuczek.

Wybieraj ćwiczenia, które nauczą ją samokontroli i skupienia, zamiast takich, które będą ją niepotrzebnie nakręcać. Pamiętaj, że podczas tych sesji nastawienie suczki (spokój i koncentracja) jest ważniejsze niż sam efekt (to, czy faktycznie uda jej się wyciągnąć pranie). Stawiaj więc na krótkie sesje, w których pies ma odpowiednie podejście.

Wszystkich tych sztuczek można bardzo łatwo nauczyć (zwłaszcza bordera), wykorzystując metodę kształtowania (ang. shaping – prowadzimy psa do złożonego zachowania, rozbijając je na mniejsze, proste kroki, które pies naturalnie oferuje, a my je nagradzamy), z użyciem klikera lub bez. Trudno to dokładnie wyjaśnić na forum, ale na YouTube jest mnóstwo filmików na ten temat. Zawsze miej na uwadze główny cel: nie chodzi o samą naukę sztuczki (Twój cel to nie jest przecież pies cyrkowy ^^), ale o to, żeby suczka lepiej czuła się „we własnych łapach”.

Piszę o tym, bo niestety na niektórych filmikach widać, że psy są bardzo nakręcone, szczekają, skaczą na właściciela, są zafiksowane wyłącznie na smaczkach i wykonują cały swój repertuar jak roboty (siad, leżeć, poproś, daj łapę itp.), nawet nie słuchając, o co prosi właściciel. Moim zdaniem to nie jest dobre podejście do pracy i nie pomaga psu stać się stabilniejszym emocjonalnie. Lepiej robić mniej, prościej, ale za to porządniej :)

Dla przykładu – z moim trzyletnim psem aktualnie przerabiam bardzo dokładnie komendy „siad / stój / waruj”. Mogłabym uczyć go o wiele zabawniejszych sztuczek, bo ma do tego ogromne możliwości :)

Ale wolę robić mało, a dobrze.

Zna te komendy, odkąd skończył dwa miesiące. Ale jak wiele psów: zna je źle. To znaczy, że jeśli siedzi, a ja powtórzę „siad”, to on się kładzie. Jeśli leży, a ja mówię „siad”, to nie rozumie i zazwyczaj po prostu kładzie głowę na ziemi, jakby chciał powiedzieć: „no przecież już leżę”. Krótko mówiąc: „zna” komendy, ale ich nie rozróżnia. Dlatego zamiast uczyć go „śmiesznych” sztuczek, wolę wrócić do podstaw, które bardziej zmuszają go do myślenia (to go pcha do skupienia się, żeby dokładnie zrozumieć, jaką komendę mu daję, żeby nie reagował odruchowo, tylko faktycznie myślał). Bo powtórzę raz jeszcze: to nad jego nastawieniem i zdolnościami poznawczymi chcę pracować, samo ćwiczenie to tylko pretekst :)

Nigdy tego nie próbowałam, ale moim zdaniem treibball to świetny pomysł, pod warunkiem, że nie będziesz na to patrzeć tylko jako na sposób na wybieganie suczki (bo to mogłoby wręcz pogłębić jej „uzależnienie” od ruchu), ale jako na sposób na wypracowanie samokontroli i reagowanie na komendy przerywające (stój itp.).

Krótko mówiąc, będzie to miało sens tylko wtedy, gdy podczas tych sesji będziesz zwracać uwagę na to, jak suczka się zachowuje.

Jeśli pozwolisz jej nakręcać się podczas zabawy, tak że przestanie słuchać, będzie całkowicie zafiksowana, wręcz zahipnotyzowana piłkami, zacznie ujadać czy podgryzać co popadnie... to jej w niczym nie pomoże.

Jeśli masz taką możliwość, to moim zdaniem pasterstwo jest jeszcze lepszą aktywnością, bo jest bogatsze i bardziej złożone. Pies sam z siebie będzie musiał nauczyć się lepiej kontrolować swoje zachowanie wobec żywych zwierząt niż wobec piłek.

Kiedy piszesz, że ma trudności ze skupieniem się na Tobie, to też jest coś, nad czym warto popracować.

W domu ucz ją utrzymywania komendy (np. pozycji „siad”, patrzenia Ci w oczy itp.) bez względu na to, co dzieje się dookoła.

Zasada jest zawsze ta sama: stopniowanie trudności.

Zacznij od utrwalania komendy (np. „siad”) w spokoju, bez rozpraszaczy. Potem stopniowo wprowadzaj bodźce rozpraszające. Najpierw piłka, która toczy się powoli, potem szybko. Ktoś bliski, kto przechodzi spokojnie obok, a kiedy to będzie już opanowane – przebiega. I tak dalej. Rozkładaj naukę na takie etapy, żeby suczka nie zaliczała zbyt często porażek (osobiście, kiedy uczę czegoś moje psy, staram się dobierać trudność zadania tak, żeby miały przynajmniej 75% sukcesów, aby mogły skutecznie utrwalać właściwe zachowania).