Border collie gryzący ludzi na spacerach

Słuchaj Lorna, to co mówisz, kojarzy mi się z „LAT” (look at that game) – to taka technika pracy z psem, która bardzo mi pomogła z Léonem.

Główna zasada polega na tym, żeby nauczyć psa patrzenia na konkretny cel (można ćwiczyć w domu z zabawką), a potem odwracania się do właściciela po nagrodę (smaczki, zabawę itp.).

Na początku trzymałam się instrukcji co do joty. Mówiłam: „gdzie są ludzie?”, Léon patrzył na „ludzi”, potem odwracał się do mnie, a ja radosnym głosem dodawałam: „taaaak, tam są ludzie!”, dając mu jednocześnie smakołyk.

Szybko przestałam używać smaczków i po prostu okazywałam wielką euforię przy każdym mijaniu kogoś, kto mógłby niepokoić mojego psa. To stało się naszą wspólną zabawą.

To jeśli chodzi o kwestię nieufności. Z kolei przy instynkcie pogoni czy zaganianiu, to już inna bajka.

Ważne jest, żeby znaleźć tej suni jakieś zajęcia zastępcze (np. pasterstwo), ale będę szczera: to nie wystarczy, żeby oduczyć ją tych złych nawyków.

Instynkt pogoni u niektórych ras jest niesamowicie silny i nie zna uczucia „sytu”, wręcz przeciwnie – bardzo uzależnia. To, że pies biega przez godzinę za piłką, wcale nie sprawi, że będzie miał mniejszą ochotę gonić za samochodem.

Właściwie to takie zabawy mają przede wszystkim pomóc psu wypracować samokontrolę i utrwalić konkretne komendy.

W tym konkretnym przypadku, przy pogoniach, komendą, którą trzeba wypracować na maksa (+++), jest „stój” lub „zostań”.

Z moich obserwacji wynika, że utrzymanie statycznej pozycji jest często bardzo skuteczne, by pies zrozumiał, że nie wolno mu gonić tej czy tamtej rzeczy.

Najpierw trzeba to wypracować bez rozproszeń (w domu albo na spokojnym spacerze, bez żadnych ruchomych celów w pobliżu), a potem stopniowo w realnych sytuacjach, trzymając sunię na lince (kluczowe jest wyprzedzenie jej reakcji – trzeba wydać komendę, zanim pies zdąży się „odpalić”).

Pamiętaj też, żeby ją chwalić, kiedy zachowuje spokój. Czasami udaje się w ten sposób trochę „oszukać” psa i nakierować go na właściwe zachowanie czy energię, zupełnie jak z małymi dziećmi.

W obecności czegoś stresującego radosny ton głosu i chwalenie mogą bardzo pomóc i wpłynąć na nastrój zwierzaka.

Zanim jeszcze zdąży zareagować lub wpaść w panikę, spróbuj zarazić ją radością czy satysfakcją – czasem udaje się w ten sposób fajnie „przełączyć” psa na inne emocje.

U mojego obecnego psa udaje mi się go czasem tak „rozbroić” właśnie chwaleniem. Kiedy tylko przymierza się do ataku albo warczy, wołam: „Buck?! Ojej, taaaaak, jaki on pięęęękny! Ojeeeej, dobry pies!”. I hop, mały wilczek zapomina, że jeszcze 5 sekund wcześniej miał ochotę kogoś zaatakować LOL

Cóż, nie zawsze to działa, ale na pewno warto spróbować.

Obecnie pracuję z behawiorystką, żeby nauczyć psa komendy „odpuść” (albo „zostaw”). W Twoim przypadku chodziłoby o to, żeby pies przestał zwracać uwagę na spacerowicza i skupił się na Tobie, na smaczku, zabawie czy czymkolwiek innym, co sprawi, że sunia nie będzie go podgryzać.

Zajrzałam na stronę na FB Team cap dog, gdzie można znaleźć listę behawiorystów stosujących pozytywne metody wychowawcze. Na razie jestem zadowolona, ale to wymaga sporo pracy i dyscypliny (zarówno od opiekuna, jak i od psa) ^^

Nie, u niej nie ma żadnej dyskryminacji: rzuca się na wszystkich bez wyjątku, a dzieci to już szczególnie sobie „upodobała”!

To jasne, że krótka i napięta smycz tylko przenosi na nią cały ten stres i napięcie. Zauważyłam, że dystans od innych osób ma tu kluczowe znaczenie: jeśli powiem „nie”, gdy ludzie są jeszcze jakieś 2-3 metry od nas, suczce dużo łatwiej jest usłuchać. Ale jak są już metr od nas, to zaczyna się prawdziwy obłęd: warczenie i cała reszta.

@ Marie : zwróć też uwagę na szczegóły, które nam mogą wydawać się mało istotne, ale na psa mogą mocno wpływać.

Może czuje się mniej komfortowo przy konkretnych grupach osób (wiek, płeć), albo gdy przechodzień niesie jakiś przedmiot, ma nakrycie głowy itp.

Czasem można się nieźle zdziwić.

Mam teraz u siebie na domu tymczasowym owczarka niemieckiego, który oszczekał trzy osoby, zanim zorientowałem się, że każda z nich miała na sobie czapkę, kaptur albo kaszkietówkę.

W jego przypadku tylko to go drażni... Dopóki nie ma się nic na głowie, to kochany pluszak.

O, super, że wróciłeś/aś ;-)

W samą porę!

Cześć!

Podobnie jak lorna, uważam za niepojęte, że trzech „profesjonalistów” nie jest w stanie poradzić sobie z problemami, które są tak typowe dla rasy border collie.

Dzielę życie z Aby, 11-letnią borderką, i doskonale rozumiem Twój problem. Mam to szczęście, że jestem trenerem tenisa i mogę zabierać psa do pracy, więc ma ona konkretne zajęcie, a to jest najważniejsze. Samo wychodzenie z borderem na spacer, choćby nie wiem jak długi, to za mało.

Ideałem byłaby oczywiście możliwość pracy przy stadzie, ale dodatkowo możesz spróbować zabawy z frisbee lub piłką w ogrodzie, aby nauczyć psa radzenia sobie z frustracją i kończenia aktywności wtedy, kiedy Ty o tym zdecydujesz.

Coraz częściej widuje się bordery czy owczarki australijskie z problemami z agresją wynikającymi z braku zajęcia odpowiadającego ich naturze. Zapewniam Cię jednak, że border, który jest spełniony i „dobrze czuje się w swoich łapkach”, to czysta radość.

Obecnie pracuję na pół etatu jako trener tenisa, w pozostałe dni jako wyprowadzacz psów, a zaczynam też działalność jako psi trener – Aby jest w tym moją idealną asystentką.

No tak, to pasuje do całego obrazu sytuacji...

Jest ta potrzeba do zaspokojenia, ale widać też duże napięcie, które pojawia się przy kontakcie z przechodniami. Może to mieć związek z Pani własnymi obawami, odkąd suczka zaczęła przejawiać agresję... Często wpada się w takie błędne koło.

Tak jak Pani pisze, trzyma Pani smycz bardzo krótko przy mijaniu ludzi, co tylko potęguje napięcie.

Myślę, że na ten moment najlepiej będzie całkowicie przestać karcić suczkę (nawet jeśli w danej chwili wydaje się to sprzeczne z intuicją).

Kaganiec będzie tutaj kluczowy – pozwoli Pani spokojnie pracować na luźnej smyczy, dając pewność, że suczka nikogo nie zrani. Ona nie zdoła się odprężyć, jeśli Pani sama będzie zestresowana.

Proszę jednak rozejrzeć się za jakimś naprawdę rzetelnym specjalistą, który Panią wesprze – najlepiej poszukać kogoś z polecenia od osób znających się na rzeczy.

Ale ogólnie, żeby oswoić ją z obecnością innych, trzeba jasno wyjaśnić osobom pomagającym, że na początku nie mogą wpatrywać się w psa ani do niego mówić.

Powinni poruszać się w pobliżu, zupełnie nie zwracając na nią uwagi i zachowując komfortowy dystans, dopóki suczka nie poczuje się swobodnie.

W drugim etapie będzie można próbować kontaktu z ludźmi, zostawiając suczkę w pozycji obserwatora nieco z boku (na przykład w siadzie).

Tak, rzeczywiście, to podgryzanie, gryzienie i agresywne zachowanie wobec spacerowiczów trwa już od kilku miesięcy. To utrwalanie się nawyku, o którym piszesz, jest bardzo trafne, bo to zachowanie z czasem tylko się nasila. Jak to ujął mój znajomy: „ona chyba po prostu uwielbia podgryzać ludzi, to jest silniejsze od niej i silniejsze niż jakakolwiek kara, która ją za to spotyka”. Bo tak, zapomniałam dodać, że oczywiście karcę sunię, kiedy atakuje osoby, które mijamy.

Myślałam też, że pod spodem może kryć się jakiś lęk, bo te jej „ataki” często zdarzają się od tyłu. Ostatnio spotkałam znajomego i sunia zaczęła na niego szczekać i powarkiwać, ale go nie dziabnęła, bo facet stał nieruchomo na ścieżce. Próbował do niej mówić, ale ona wręcz przywarła do ziemi, była przerażona. Na pewno jest w tym też sporo lęku, co jest o tyle dziwne, że wcześniej była niesamowicie towarzyska – do tego stopnia, że sama dopominała się o pieszczoty u każdego i wywalała się kołami do góry, żeby drapać ją po brzuchu!

Podczas kolejnych spacerów spróbuję też popracować nad tym, żeby mijanie przechodniów stało się dla niej czymś zupełnie normalnym i powszednim.

Jeszcze raz wielkie dzięki!