Mój pies wstrzymuje potrzeby fizjologiczne ponad 24h – co robić?

To wszystko brzmi bardzo zachęcająco 👍

👍

No i proszę. To świetne wieści!

Z Twoim dozownikiem na smaczki też powinno być teraz lepiej.

Cześć wszystkim!

Mamy nowe wieści od Reksa po ponad 15 dniach spędzonych z nami.

Widać ogromną poprawę: nie muszę go już przenosić na rękach przez próg, bo skojarzył już, że kiedy zakładam buty lub kurtkę i biorę smycz, to oznacza wyjście na dwór i spacer.

Jeśli chodzi o czystość: wciąż załatwia się w domu, ale zaczyna już robić to na zewnątrz, choć jeszcze sam nie sygnalizuje potrzeb.

Na spacerach puszczam go luzem – nie oddala się i wraca na zawołanie. Zawsze mam jednak pod ręką linkę na wypadek, gdyby pojawili się rowerzyści na górskich rowerach czy krossy (mamy w okolicy sporo szlaków turystycznych).

W kontaktach z innymi psami zachowuje się dobrze: podąża za nimi, obserwuje, ale jest nieco wycofany i odchodzi, gdy zaczynają się zabawy lub zbyt dużo się dzieje.

Wobec mojego partnera wciąż jest bardzo lękliwy: mój chłop został oficjalnym dystrybutorem smaczków, żeby Reks zaczął go kojarzyć z czymś pozytywnym.

W sobotę odwiedziła nas behawiorystka, żeby go poobserwować i zrobić rozeznanie. Dała nam kilka rad, jak pomóc mu nabrać pewności siebie, zwłaszcza w relacji z moim partnerem. Według niej pies musiał być ewidentnie „źle traktowany” przez jakiegoś mężczyznę, skoro aż tak bardzo różni się jego zachowanie wobec kobiet i mężczyzn...

Z mojej strony, ponieważ Rex już mi ufa, pracujemy nad przywołaniem i zaczynamy naukę komend „siad”, „leżeć”...

No i to tyle u nas.

Tak, weterynarz powiedział mi, żeby dać mu czas i obserwować – jeśli zachowanie zmieni się na gorsze, mam się znowu kontaktować. Wszystko idzie ku dobremu, lepiej je, a nawet zrobił siku przy mnie w domu: dostał wtedy stanowcze „nie” i wylądował na macie higienicznej. Przejście przez próg to dla niego wciąż trudna sprawa, a ja akurat miałam moją 3-miesięczną córeczkę na rękach w samym środku karmienia butelką...

Miesiąc temu w hodowli był odrobaczany i dostał preparat na pasożyty.

Przeczytałam to dość szybko, więc przepraszam, jeśli już o tym wspominaliście, ale czy rozmawialiście z weterynarzem? Nie ma żadnych problemów ze zdrowiem?

To dobrze, powolutku do przodu 🙂

Jeśli mieszkał w kojcu u poprzedniej hodowczyni (o ile dobrze zrozumiałam), to może jeszcze mieć trudności z przyzwyczajeniem się do życia w domu. Tak czy inaczej, to dopiero początek i z czasem na pewno coraz lepiej będzie się u Was odnajdywał.

Postępy będzie widać z dnia na dzień... powoli się zadomawia i zobaczysz, że niedługo zaczną się psoty

Uściski dla „malucha” 👌

Hejka wszystkim po weekendzie. Rex jest już trochę mniej lękliwy w stosunku do mnie, rano wita mnie z wielką radością, ale wobec mojego partnera wciąż jest nieco wycofany, choć powoli widać poprawę. Widział się z psim kumplem i w ogóle się go nie bał – może nie bawili się jakoś super intensywnie, ale to w końcu ich pierwsze spotkanie. Podczas wizyty bez problemu załatwił swoje potrzeby w ogrodzie, chodził za moim partnerem, zwiedzał... Z jedzeniem bywa różnie, raz je lepiej, raz gorzej, ale za to ładnie pije. Niestety ma nadwagę, waży 26 kg... próbujemy właśnie zmienić mu karmę, bo te wysokobiałkowe chrupki Royal Canin od hodowczyni to zdecydowanie nie to.

Kiedy przyszła pora na powrót, przybiegł do mnie, jak go zawołałam (mój partner próbował wcześniej kilka razy i nic), a jak już był przy mnie, to była wielka „fiesta”.

Widać, że ma mały problem z facetami i zdecydowanie lepiej czuje się na luzie, bez smyczy. Mamy spory teren, ale jeszcze nieogrodzony. Wcześniej mieliśmy owczarka australijskiego, który zawsze trzymał się z nami w domu i nie uciekał, jak był na zewnątrz. Z Reksem to jeszcze za wcześnie, żeby puszczać go luzem na zewnątrz, choć mam wrażenie, że siedzenie w czterech ścianach to nie do końca jego bajka... Ale z drugiej strony minął dopiero tydzień. Widać już pierwsze postępy, więc jest się z czego cieszyć. W przyszłą sobotę przyjeżdża do nas behawiorystka na konsultację, żeby ocenić jego zachowanie i ustalić, w jakim kierunku mamy z nim dalej pracować.

Głowa do góry, on musi teraz czuć się bezpiecznie. Nawet jeśli w tym wieku określenie „szczeniak” nie jest już do końca trafne, to on po prostu potrzebuje czasu, żeby się u Was odnaleźć i poczuć pewniej.

Super wieści!

Pewnie zaczyna już nabierać pewności siebie.