Pomocy! Mój 4-miesięczny szczeniak jest nie do zniesienia!

Pomogę ci i pomogę temu psu. Zapewniam, naprawdę nie musisz mi dziękować.

Oddaj swojego nieznośnego kundla ludziom, którzy będą potrafili zająć się psem, poświęcą mu czas i uszanują jego potrzeby. Z góry dziękuję w jego imieniu.

Z drugiej strony, jeśli jesteś gotowa zrozumieć, że twój pies nie zachowuje się tak bez powodu, że twoje zachowanie jest absolutnie niewłaściwe i że konieczne będzie poważne uderzenie się w pierś, aby (od)budować harmonijną relację między nim a tobą, to mogę cię jedynie zachęcić do kontaktu z behawiorystą.

Myślę, że ton twojej drugiej wiadomości bardziej zachęca nas do pomocy niż ten z pierwszego posta!! Kiedy rozmawiamy przez internet, słowa mają ogromne znaczenie, a po przeczytaniu twojej pierwszej wiadomości... wydawałaś się tak poirytowana i zrezygnowana, że pomyśleliśmy, że żadna rada i tak do ciebie nie dotrze!!!

Zresztą, jeśli uważnie poczytasz komentarze, zobaczysz, że kilka osób pomyślało podobnie... więc przede wszystkim dzięki za przyznanie, że twój szczeniak ma też swoje zalety!! Bo faktycznie, nauka czystości nie zawsze przychodzi łatwo... a jeśli kiedykolwiek poczujesz, że praca nad wychowaniem psa cię przerasta albo nie czujesz się na siłach, to po prostu poproś o pomoc...

Wiesz, w obrębie jednej rasy możesz trafić na dziesięć tysięcy zupełnie różnych psów!!!

Dzięki wszystkim za sugestie, ale żeby odpowiedzieć kilku osobom naraz:

wcześniej mieliśmy bordera i nie zachowywał się tak jak ona, a przecież wzięliśmy go, jak nie miał nawet miesiąca!

Rano i po 16:00 poświęcamy czas na próby uspokojenia jej przez zabawy, spacery itd.

przykro mi, jeśli kogoś rozczaruję, ale zdarza nam się w międzyczasie pracować w ciągu dnia!!

jeśli chodzi o plusy, to szczeniak bardzo pilnuje czystości – przywieźliśmy ją w poniedziałek pod koniec dnia, a już po trzech nocach przestała brudzić w domu, co uważamy za świetny wynik jak na szczeniaka; znam takie psiaki, po których właściciele sprzątają co noc, nawet jak mają ponad rok.

Wie, że jak załatwi potrzeby na zewnątrz, dostaje mały smakołyk (herbatnik nic-nac) – jak tylko wraca, doskonale wie, gdzie jest pudełko.

Z całą resztą jest inaczej, to wręcz niemożliwe – bierze ciastko i ucieka z prędkością światła, w ogóle nie reaguje na przywołanie.

Co do nieskakania i niegryzienia – ile razy już jej to powtarzaliśmy, a ona nic nie słucha.

doskonale wie też, że sprawia nam ból, bo przychodzi nas prowokować, i to jest naprawdę irytujące...

Nie widzę powodu, dla którego miałaby się nas bać, nigdy nie dostała nawet klapsa!!!

Szukanie jej innej rodziny nie wchodzi w grę, bo skoro zdecydowaliśmy się na tego psa, to dlatego, że go chcieliśmy...

W każdym razie bardzo mi przykro, że szukałam pomocy na tym forum, bo zamiast tego spotkałam się z czymś wręcz przeciwnym. Niektóre komentarze są naprawdę żałosne!!! Lepiej by było, gdybyście nic nie pisali, zamiast gadać byle co, żeby tylko robić szum...

To jest właśnie problem dzisiejszego społeczeństwa, każdy myśli tylko o sobie...

A po pierwsze, kto wam daje prawo oceniać nasze zachowanie czy cokolwiek innego? Nic nie wiecie o całej sprawie, nawet nas nie znacie, bo gdybyście znali, to niektórzy z was nie odzywaliby się w ten sposób.

Jedyne, czego szukałam, to odpowiedzi na pytania. Przykro mi, ale widzę, że popełniłam wielki błąd, pisząc tutaj.....

Dzień dobry

Przede wszystkim trzeba wiedzieć, że psa się wychowuje, ale zanim zacznie się uczyć psa, trzeba najpierw wyedukować jego właściciela! No właśnie! To, co się tutaj dzieje, to jakieś kompletne nieporozumienie!

Dlaczego zdecydowała się Pani na psa? Co Panią do tego skłoniło? Czego Pani od niego oczekuje? Proszę jednak pamiętać, że on też oczekuje od Pani bardzo dużo: wyjść na zewnątrz, nauki różnych rzeczy, poświęcania mu uwagi, miłości, cierpliwości... i to przez całe życie psa. Jeśli więc już na starcie czuje się Pani przytłoczona, to cóż, może nie wszystko stracone, ale musi Pani poważnie zweryfikować swoje podejście – dla dobra psa i całego otoczenia. W przeciwnym razie lepiej oddać go ludziom, którzy będą czerpać prawdziwą radość z wspólnego rozwoju z nim.

Twoje słowa są trochę nie na miejscu w stosunku do twojego zwierzaka... Przykro to słyszeć, zwłaszcza że mówisz o psie, którego TY wybrałeś i na którego TY się zdecydowałeś.

Nauka i wychowanie są potrzebne każdemu psu, nie wolno tego odpuszczać, zwłaszcza że twój pies jest jeszcze bardzo młody. To normalne, że rozrabia – to ty musisz go nauczyć właściwego zachowania.

Zawsze stosuję to porównanie, bo uważam je za trafne (mimo że pies to nie dziecko): wyobrażasz sobie mówić o własnym dziecku, że jest „wstrętnym bachorem”, bo nie robi tego, co mu każesz, bo jeszcze nie korzysta z nocnika i nosi pieluchy? Bo za dużo gada przy gościach itp.? Albo twierdzić, że gdyby uciekło, to byś go nie wołał z powrotem?

Po prostu zacznij go odpowiednio wychowywać... albo oddaj go rodzinie, która będzie potrafiła się nim dobrze zająć.