Czy spacerki nie są za długie?

Chyba dam sobie spokój z tym forum. Tylko 2 dyskusje – jedna, którą sama założyłam, i jedna, w której odpowiedziałam. Pewnie moje zbyt długie odpowiedzi czy pytania po prostu wszystkich odstraszają i zostaję bez odzewu, albo zaledwie z nielicznymi odpowiedziami. Dziękuję tym, którzy byli na tyle mili, żeby mi odpisać. Szkoda, trochę głupio wyszło, bo fajnie byłoby się czymś podzielić, ale nie mam psa popularnej rasy i nikt tutaj chyba nie zna się na sloughi ani się nimi nie interesuje. Wielka szkoda… Do tego czuję się trochę osamotniona w kraju, w którym rzadko się zdarza, by pies był traktowany jak członek rodziny… Myślałam, że dostanę jakieś rady od osób z większym doświadczeniem, a zamiast tego – tylko cisza. Będę po prostu polegać na własnym instynkcie i wychowywać ją naturalnie, robiąc przy tym pewnie masę głupot, no ale cóż, trudno. Przynajmniej tyle, że ona nigdy nie będzie sama, będzie mogła biegać ile chce i polować na zające. Na razie, jeśli chodzi o jej wychowanie, jest traktowana jak królowa – nie ma żadnych zakazów oprócz wchodzenia na ławę w salonie. Pozwalamy jej się bawić i podgryzać, kiedy tylko chce. Nie bardzo wierzę w to, że trzeba za wszelką cenę dominować nad psem. To wciąż malutki szczeniak i śpi wtulona w nas, odkąd ją mamy. Może robimy wszystko źle, ale nauczymy się na własnych błędach. Pozdrowienia z Maroka od Yahia, Juliette i Xena. A co do tematu tej dyskusji, będę dalej pozwalać jej brykać, nawet jeśli nie ma jeszcze 2 miesięcy. Psy w Maroku są bardzo wytrzymałe…

@Patou, dzisiaj to samo, ale wydawało mi się, że ona się po prostu boi, a nie że jest zmęczona – w końcu skacze od samego rana. Mój mąż poszedł ze mną i było idealnie, wybiegała się za wszystkie czasy. Ostatnio wystraszyła się osła... może to stąd ta dzisiejsza blokada? Wczoraj to na pewno było zmęczenie... Z kolei ja, choć jestem bardzo przeciwna smyczy, chyba będę musiała się do niej przekonać na te kilka miesięcy. Do tej pory szła tylko wtedy, gdy my szliśmy i ładnie się słuchała, ale dzisiaj nabrała pewności siebie i zaczęła pędzić przed siebie, traktując to jak zabawę i w ogóle nie wracała na wołanie. (Fakt, był tam osioł, którego wcześniej nie widziałam). Uznała za super zabawę to, że gonię za nią jak głupia. Samochody nam nie grożą, ale ryzyko, że oberwie od osła albo krowy, to już tak, więc nad przywoływaniem musimy jeszcze mocno popracować. Nawet nie chcę sobie wyobrażać, jak szybko będzie biegać jako dorosły pies, ale jeśli to będzie 40 km/h, jak u innych psów tej rasy, to trzeba będzie ją porządnie ułożyć. Kolejna sprawa – od dwóch dni męczę się z jej jedzeniem. Do tej pory, dopóki nie mieliśmy suchej karmy (właśnie nam przyszła), sama jej gotowałam: ryż, ryba, mięso, warzywa itd. Jadła tylko wtedy, gdy była głodna, niekoniecznie wyjadała wszystko do czysta, ale jadła ładnie. Problem w tym, że mój mąż dokarmiał ją też „po marokańsku”, czyli tym samym, co my jemy, a to dla niej nic dobrego: kuskus, jagnięcina, sól, kurczak z kiszonymi cytrynami... No nic, wytłumaczyłam mu, że to nie jest zdrowe dla psa, ale tutaj po prostu tak się robi. Od dwóch dni daję jej karmę, mieszam z odrobiną mięsa i kompletnie nic, nawet nie tknie, wszystko zostaje w misce. Już wcześniej uważałam, że mało je, patrząc na to, ile energii zużywa. Myślicie, że w końcu zje tę karmę, czy będzie się głodzić tak długo, aż dostanie znowu moje jedzenie? Oto dwie fotki: na jednej skacze, a na drugiej widać, jakie ma już wielkie łapy jak na półtora miesiąca!

Dobry wieczór

Z naszą małą zawsze chodziliśmy na dość długie spacery, nie trzymając się jakoś sztywno czasu... Mniej więcej godzinkę, a czasem nawet całe pół dnia na zewnątrz. Po 20 minutach sprintu spokojnie sobie truchta, a my też sporo odpoczywamy – na ławkach, w ogródkach kawiarnianych albo po prostu stojąc w lesie. Dzięki temu pies przyzwyczaja się do bycia na zewnątrz i nie nakręca się od razu, jak tylko wyjdzie. Cóż, nasza i tak zawsze jest przeszczęśliwa ^^ ale już od małego potrafiła zachować spokój w odpowiednich miejscach, nawet przy kumplach... Ach, zawsze muszę ją jakoś tłumaczyć 😅

W skrócie, można mówić o delikatnych stawach, o psach aktywnych i energicznych... Ale po tym, jak kawałek kości się odłamał i utknął w ścięgnach, ortopeda nam powiedział, że mogła to sobie zrobić sama, po prostu biegnąc... Wnosimy ją po większych schodach, przy wchodzeniu i wychodzeniu z kampera... Wypadek zawsze może się zdarzyć.

Piszę to wszystko oczywiście po to, żeby pogadać o mojej małej 😂 ale też żeby wam powiedzieć: jeśli naprawdę się boicie, że aktywność jest zbyt intensywna dla waszego szczeniaka, to trochę ją ograniczcie, uczcie go stopniowo wyciszania się przy zabawie itp... (to trwa, my sami wciąż nad tym pracujemy)... Ale też nie ma co przesadzać i zbytnio się zamartwiać.

Niedługo czeka nas operacja, ale nawet patrząc wstecz, nic byśmy nie zmienili. Nie żebyśmy uważali, że we wszystkim mamy rację, ale po prostu ona cieszyła się każdym spacerem, każdym spotkaniem z kumplami i jeśli akurat załatwiła sobie kolano w trakcie biegu... cóż, miała po prostu pecha... Ale miała prawdziwe szczenięce dzieciństwo (które zresztą chyba jeszcze długo się nie skończy ^^)

Miłego wieczoru i udanych spacerów!

Faktycznie, znam tę zasadę, ale nawet przy najlepszych chęciach nie daję już rady jej stosować! A przynajmniej nie bez ogromnej frustracji mojego psa...

Phô dużo śpi – poza tymi spacerami, o których pisałam, to tylko jedzenie, trochę zabawy ze mną albo u siebie w kąciku, a poza tym tylko spanie albo przytulaski przez sen!

Wszystkie wyjścia (poza tym południowym) to albo szybkie siku, albo krótka, zabawna odskocznia w mieście, żeby mógł sobie poobserwować świat.

Co do tego południowego spaceru, to właściwie nie ja decyduję. Zabieram go po prostu w fajne miejsca, gdzie może pobiegać, pobawić się, spotkać ludzi i inne psy. Nie ograniczam mu czasu – dopóki jest uważny i skupiony, to znaczy, że nie jest zmęczony, więc mu pozwalam. Niczego nie wymuszam, idziemy sobie, on coś tam węszy, a ja zatrzymuję się, kiedy on staje. Mimo wszystko wychodzi nam z tego całkiem niezła runda, która trwa minimum godzinę.

Po prostu staram się słuchać jego potrzeb podczas spaceru i jasne jest, że daleko nam do tych zalecanych 20 minut!

I tak tylko trochę się pochwalę... on uwielbia samochód, bo wie, że to oznacza plażę albo psie przedszkole!😁

No ale właśnie... on pokazuje, że wszystko jest okej, ale czy to nie odbije się na nim w przyszłości?!

@Munch, to nie mój pomysł – zresztą pewnie obiło Ci się o uszy coś o tej zasadzie, skoro dopytujesz o jej wpływ na zdrowie. Wystarczy trochę poszperać na ten temat w sieci.

U nas wyglądało to tak: chodziliśmy na spacery o długości zbliżonej do tej zalecanej, ale nie wliczaliśmy w to czasu na zabawę czy odpoczynek, więc nie był to tylko sam marsz.

Podjeżdżaliśmy na miejsce bezpośrednio autem (nie licząc czasu samej jazdy), dzięki czemu sunia czuje się teraz w samochodzie super swobodnie.

Zatrzymywaliśmy się, gdy tylko zaczynała pokazywać oznaki zmęczenia.

@Leeleebijou Twój pomysł na zasady podczas spacerów wydaje mi się absolutnie niewykonalny!😁 Przy tak małej liczbie wyjść (które on uwielbia – potrafi nawet sam przynosić mi smycz!) kompletnie by go odcięło! Wywróciłby mieszkanie do góry nogami: byłoby warczenie, szczekanie, bieganie bez ładu i składu i gryzienie wszystkiego, co popadnie, z tym wzrokiem mówiącym „jeszcze ci dam popalić!”😈

@Damsdams to mnie trochę uspokaja, ale jak czytam historię @AmieDesBoxers z Orphée, to widać, że molosy mają poważne problemy z układem kostnym, więc trzeba uważać. Z drugiej strony, tak jak mówi patou, nie można też psa za bardzo trzymać pod kloszem. Obserwuję go i staram się stopować zabawę, kiedy widzę, że dobija do swoich granic, zachowując przy tym margines bezpieczeństwa... chociaż sam nie wiem, czy to wystarczy!

Jeśli chodzi o zdjęcia, miałem problemy z ich wrzuceniem, ale tania była na tyle miła, że zrobiła to za mnie!^^ Znajdziecie je tutaj:

https://wamiz.com/chiens/forum/rochefort-17-lieux-de-promenade-82638/4.html

Niedługo zrobię kolejne, bo on się błyskawicznie zmienia!😎

Dobry wieczór, dobre pytanie. Wiadomo, że w tym wieku nie robi się 3-godzinnych spacerów, skakania przez przeszkody i wspinania po wzgórzach, ale myślę, że nie ma co popadać w drugą skrajność i go tak nadmiernie chronić. Mój pies, jak go wzięliśmy ze schroniska w wieku 4 miesięcy, zawsze spacerował po 1,5 godziny dziennie i jeszcze mu było mało – inaczej po powrocie do domu zaczynała się demolka. Zawsze też śmigał po schodach góra-dół z prędkością 100 na godzinę 🤭 i to bez żadnych konsekwencji. Krótko mówiąc, moim zdaniem nie masz się czym stresować.

ps: koniecznie wrzuć fotkę lub dwie tego małego potworka ^^