Operacja podniebienia miękkiego i korekta nozdrzy

Dziękuję za odpowiedź.

Mój pies Odin nie ma aż tylu objawów co Twój. Nigdy nie wymiotował po zbyt intensywnym bieganiu, a kiedy jest gorąco, ma trudności z oddychaniem, ale nie aż takie jak Tyler.

Zapytam o opinię weterynarza, idę do niego we wtorek.

Hej!

No więc Tyler zawsze miał spore problemy z oddychaniem i bardzo wąskie dziurki w nosie. Kiedy robiło się choć trochę cieplej, oddychał w okropny sposób... Można było odnieść wrażenie, że zaraz nam zejdzie... Potem pojawiła się Naya, nasza mała buldożka. Chciał się z nią bawić, ale za każdym razem po minucie wymiotował i nie dawał już rady... Dlatego podjęliśmy tę decyzję!

Dziś mamy 22 marca i Tyler kompletnie się zmienił. Wciąż musi na siebie uważać, ale w taki piękny dzień jak dzisiaj nie mógł się oprzeć wyjściu do ogrodu. Wcześniej dostawał zadyszki, gdy tylko robiło się ciut cieplej, a teraz wszystko jest w porządku. Biegał z Nayą i był jak nowo narodzony pies! I rzecz nieprawdopodobna: w ogóle już nie chrapie!

To zmienia życie nam, a jemu to już w szczególności!

Cieszę się, że dzielisz się historią swojego psa. Sama się zastanawiam, czy mój pies potrzebuje tej operacji, czy nie.

Co sprawiło, że pomyślałeś, że Twój pies potrzebuje tego zabiegu?

Aha, no tak, nadmiar skóry wokół krtani.

Czyli to nie tak jak u mnie ^^

Nie wiem, czy można to porównać, ale u mnie największy ból pojawiał się przy pochylaniu głowy do przodu – to było takie uczucie, jakby krew napływała mi do przedniej części podniebienia i pod nos. Z kolei przy odchylaniu głowy do tyłu (albo gdy kładłem się spać), miałem dość nieprzyjemne odczucia.

Pomyślałem o tym w kontekście Twojego psiaka – może warto sprawdzić, czy nie wydaje się spięty albo obolały, kiedy je z miski postawionej bezpośrednio na ziemi.

Ale możliwe, że jemu to w ogóle nie sprawia problemu.

Na zdjęciach widać, że jest to trochę opuchnięte, ale moim zdaniem nic poza tym.

To super, że powoli dochodzi do siebie.

Ja nie mogę brać leków przeciwzapalnych, a i tak ból był do zniesienia, więc skoro on dostaje leki, to na pewno czuje się naprawdę nieźle :)

Szybkiego powrotu do zdrowia dla niego! :)

14 marca

Strasznie się stresuję, a mój partner jeszcze bardziej. Naya i Tyler, nasze dwa buldożki, czują, że dzieje się coś dziwnego.

Zostawiliśmy Tylera w klinice o 9:00 z duszą na ramieniu.

Klinika zadzwoniła do nas około 14:00 – wybudził się!

Operacja przebiegła bardzo dobrze. Chirurg przekazał nam, że było sporo do usunięcia. Tyler jest w świetnej formie, co prawda nie jadł, ale może już wrócić do domu, bo zachowuje się zupełnie normalnie. UFF!!!

O 16:50 byliśmy w klinice. Tyler naprawdę czuje się normalnie. Jego dziurki w nosie są ogromne!! Na początku mnie to zaskoczyło, ale lekarz mówi, że to całkowicie naturalne. Trochę też chrapie, bo boli go gardło i jest opuchnięte, więc to też normalna sprawa. Ostateczne efekty będą widoczne po 2 miesiącach. Chirurg powiedział, że po powrocie może zjeść, jeśli będzie miał ochotę, ale nie wolno mu się ekscytować ani bawić z Nayą czy zabawkami. Nie może się zasapać, co wydaje mi się całkiem logiczne. Powiedział nam też, że na początku może wymiotować po jedzeniu, ale w małych ilościach to normalne. Trzeba go pilnować. Pierwsza wizyta kontrolna została umówiona na sobotę, 16 marca.

Powrót do domu! Jest taki szczęśliwy, że znów jest u siebie i to widać gołym okiem. Rozłożyliśmy mu kocyk na kanapie. Jak tylko na niej wylądował, poczuł skutki operacji i uciął sobie solidną drzemkę.

Wieczorem przygotowałam mu chudą szynkę i zblendowany makaron. Od razu chciał jeść, ale chyba zbyt łapczywie. Od razu zwymiotował pierwsze kęsy. Więc usiadłam obok niego i dawałam mu z ręki po malutkim kawałeczku – i wtedy wszystko było super. Poszedł załatwić potrzeby do ogrodu razem z Nayą, spokojnie i pod moim nadzorem, żeby nie zaczął biegać czy się bawić.

Jestem naprawdę zaskoczona, bo zachowuje się tak, jakby żadnej operacji nie było. Jak gdyby nigdy nic. Ale i tak go obserwuję. Nigdy nie wiadomo.

Wieczorem poszedł do swojego legowiska jak zwykle i zasnął jak aniołek.

15 marca

Dziś rano obudził się razem z nami. Ledwo wstał i zwymiotował. Myślę, że to normalne, bo pewnie zaczął odczuwać ból.

Wziął lek w kawałku szynki, zrobił małą rundkę po ogrodzie ze mną i Nayą, a potem poszedł spać na kanapę.

W południe zjadł z moją pomocą i wszystko poszło dobrze.

W tej chwili śpi. Będę was informować o wszystkim na bieżąco, ale wygląda na to, że jesteśmy na dobrej drodze :D