Inne zachowanie wobec pani a wobec mnie

Rzeczywiście, narzuciłeś swojej suczce zbyt dużą presję, do tego doszły spore niespójności na linii przyczyna-skutek, co z czasem prawdopodobnie doprowadziłoby do problemów behawioralnych. Mimo to udało wam się wypracować pewną więź, skoro ona sama szuka z wami kontaktu i uwagi.

Samo odpuszczenie tej presji i przejście na czytelną dla niej komunikację – opartą na prostych zasadach, które pozwolą jej na dobrowolną współpracę – powinno przynieść świetną zmianę w waszych relacjach.

To jest chyba najważniejsza rzecz, o której musisz pamiętać: twoja sunia musi CHCIEĆ współpracować, na ile to tylko możliwe, zamiast być do tego zmuszaną.

Na dodatek pochodzi z ras, które są wyjątkowo pojętne :-)

Z drugiej strony to atletyczna krzyżówka, same mięśnie, więc ma realną potrzebę konstruktywnego spożytkowania energii. Jeśli pozwolisz, by narastało w niej napięcie bez możliwości „rozładowania się”, nie będzie w stanie się uczyć i nie będziesz mógł mieć o to do niej pretensji. Zaspokojenie podstawowych potrzeb to absolutna podstawa, zanim w ogóle zaczniemy czegokolwiek od psa wymagać.

Jeśli Twoja żona ze względu na ciążę nie może teraz zbyt dużo spacerować, może postawić na zabawę i krótkie sesje szkoleniowe. Nauka i zrozumienie otoczenia to dla psa jedne z najbardziej satysfakcjonujących zajęć. Pies, który robi tzw. „psoty”, to przede wszystkim pies, który próbuje rozładować energię na swój własny sposób. Pozwalając jej zmęczyć się w konstruktywny sposób, zobaczysz, jak liczba wybryków spadnie jak za dotknięciem czarodziejskiej różdżki ^^

Twoja żona może wyznaczyć sobie małe cele, na które poświęci kilka chwil każdego dnia. Prowadzenie psa i obserwowanie jego postępów to też niesamowity zastrzyk motywacji i poprawa humoru!

Z Twojej strony zadbaj też o to, żeby miała kontakt z jak największą liczbą innych psów. To ważne dla każdego młodego psiaka, a zwłaszcza takiego, który jako dorosły będzie miał uścisk szczęki rzędu 150 kg na cm2.

Na pierwszy rzut oka wygląda na to, że wszystko jest na dobrej drodze ^^

Dobry pies to taki, na którym można polegać,

a pies, na którym można polegać, to taki, który ufa swojemu opiekunowi

i oczywiście rozumie jego oczekiwania

(przy czym te oczekiwania muszą być dostosowane do jego realnych możliwości, zarówno fizycznych, jak i intelektualnych).

Twoja żona może nauczyć go spokoju i cierpliwego czekania (na przykład przy misce).

Cała rodzina musi się dogadać, żeby wspólnie ustalić i przestrzegać pewnych zasad.

Tych zasad uczymy przez nagradzanie (zabawa, jedzenie, a przede wszystkim pochwały).

(Przewracanie psa siłą na plecy to symboliczna kara śmierci. Trzeba by popełnić jakąś zbrodnię absolutną, żeby na to zasłużyć!).

Kiedy sunia zostaje sama z Twoją żoną i zaczepia ją, żeby się bawić, pamiętajcie, że zabawa jest niezbędna do prawidłowego rozwoju każdego małego ssaka.

Z młodym psem TRZEBA się bawić, tyle że to człowiek powinien decydować gdzie, kiedy i jak:

niech Twoja żona zostawi ją samą na dwie minuty, gdy mała zacznie wymuszać uwagę, ale potem niech wróci do niej z zabawką i zaproponuje krótkie przeciąganie się szarpakiem lub coś innego, co uraduje szczeniaka. To zresztą świetny sposób, żeby pies zrozumiał, że ludzie nie tolerują pewnego poziomu ekscytacji – jeśli szczeniak przesadzi i przekroczy granicę, żona po prostu zostawi go samego jak nieszczęśnika, co będzie dla niego jasnym sygnałem.

Ważne, żeby żona nie działała w pojedynkę, jeśli chodzi o wychowanie suni – to tak naprawdę sprawa całej rodziny.

Czyli jednak ta dyskusja nie jest bezcelowa, pomyliłam się 🙏🏼.

Takie metody faktycznie kiedyś istniały, ale dziś nie są już popularne... pozycja psa w rodzinie się zmieniła. Psy nie mieszkają już na zewnątrz, tylko w naszych domach, nie pilnują tylko podwórka, ale chodzą na swobodne spacery... i nie uważa się już, że pies rodzi się agresywny i jest nie do uratowania...

Nasze oczekiwania się zmieniły, więc i metody wychowawcze ewoluowały, żeby osiągać zamierzone efekty. Nie sądzę też, że trzeba być cały czas tylko „pozytywnym”, we wszystkim ważny jest złoty środek. Jako kobieta nie narzucam swoim psom niczego siłą fizyczną, ale robię to swoim temperamentem, postawą i uporem w dążeniu do celu. Jednak taki rodzaj wychowania wymaga zaangażowania, więc Twoja żona faktycznie musi włączyć się w to na co dzień. Chodzi o podawanie miski (na spokojnie, po komendzie „siad”), spacery, krótkie 10-minutowe sesje pracy z nagrodami, pieszczoty itd...

W sumie to samo, co Ty robisz, ale bez tego przewracania psa na plecy itd. 😉.

Jeśli naprawdę chcemy spojrzeć na zachowanie stada (choć pies to przecież nie dzikie zwierzę!), hierarchii nie zdobywa się czystą siłą, ale kompetencjami: zapewnieniem posiłków, bezpieczeństwa (schronienie, ochrona przed intruzami...), dbaniem o równowagę i zgodę w grupie.

Powstrzymywanie syna, gdy ten dokucza suczce, pokazuje jej, że potraficie ją obronić i zadbać o spokój. W ten sposób zyskujecie pozycję lidera bez użycia przemocy 😉.

Poza tym trzeba dużo obserwować psa i umieć odczytywać jego sygnały. Może warczeć w zabawie albo i nie, może szczekać z ekscytacji lub ze strachu, może podgryzać, żeby zwrócić na siebie uwagę albo sprawdzać swoją siłę... obserwacja jest kluczowa, bo to dzięki niej dowiecie się, co siedzi w psiej głowie i jak zareagować, żeby osiągnąć to, na czym Wam zależy.

Już o tym wspomniano, ale może te sytuacje, gdy suczka sikała, patrząc Wam w oczy, wynikały ze strachu, a nie z przekory. Jeśli będziecie ją za to karcić, a przyczyną był lęk, to tylko pogorszy sprawę... dlatego tak ważne jest zrozumienie źródła danego zachowania.

Najprościej będzie, jeśli Twoja żona przejmie rolę „szefa kuchni”: niech ona podaje miskę, niech ona trzyma smaczki i daje je bezpośrednio suczce, niech nalewa wodę...

Wiem, że to brzmi trochę staroświecko – kobieta w kuchni, a facet z piłą spalinową 🤣 – ale chodzi o to, żeby mogła w prosty sposób zbudować więź, skoro w innych sytuacjach nie czuje się jeszcze zbyt pewnie z psem. Kiedy jest sama, nic nie stoi na przeszkodzie, żeby po komendzie „na miejsce” nagrodziła suczkę, gdy ta posłucha.

Nie sądziłem, że aż tak zawaliłem wychowanie... Moja bliska znajoma, która jest behawiorystką i hodowcą (w jej rodzinie wszyscy zajmują się szkoleniem psów, więc miałem do niej zaufanie), doradziła nam ten sposób wychowania. Co więcej, według niej powinienem był być jeszcze ostrzejszy. Tłumaczyła mi, że w stadzie, gdy szczeniak przesadzi, inne psy przewracają go na plecy i trzymają za gardło, dopóki się nie uspokoi, żeby pokazać mu, że jego zachowanie jest niewłaściwe i że trzeba robić to samo... Poza tym zawsze miałem duże psiaki, zwłaszcza molosy, i mój tata też tak robił, więc dla mnie to było oczywiste rozwiązanie. Proszę o rady i zamieniam się w słuch – przyszedłem tutaj, żeby uczyć się od społeczności, która dobrze zna się na temacie (poza moją znajomą). Fakt, nie doprecyzowałem wcześniej, że to były rady od osoby rzekomo (podkreślam to) godnej zaufania w dziedzinie szkolenia, ale nie musicie być od razu tacy agresywni.

Zacząłem kwestionować swoje metody i od trzech tygodni przestałem się tak zachowywać. Próbuję metod pozytywnych, o których niektórzy z was tutaj wspominali, a które znalazłem w internecie. Chwalę ją, kiedy robi coś dobrze, a kiedy nabroi, wystarczy, że spojrzę na nią z niezadowoleniem, a ona sama odchodzi ze spuszczoną głową (choć przy obecnych mrozach to raczej ucieka prosto do swojego legowiska). Moja żona z kolei zaczęła przejmować moje dawne zachowania, bo Aïko i ja jesteśmy teraz ze sobą bardzo blisko i myśleliśmy, że to może zasługa tego wychowania z początku. Patrząc na wasze komentarze, widzę, że byliśmy w całkowitym błędzie... Może po prostu zbliżyliśmy się do siebie od czasu mojej zmiany nastawienia, a ja nie zdałem sobie z tego sprawy. Moje podejście na początku było dużym błędem.

Kikaah: moja żona nie bawi się z nią za dużo, jakieś 10-15 minut dziennie. Spacerami zajmuję się ja. Mieszkam w górach, więc Aïko biega ze mną bez smyczy po bezdrożach przynajmniej co dwa dni (czasem chodzimy też nad rzekę na ryby, za radą sąsiada, który ma rottweilera – według niego ona potrzebuje, żebym pokazał jej, że mam do niej zaufanie i daję jej swobodę). Nie ma z tym żadnych problemów, reaguje na przywołanie, zero agresji wobec zwierząt czy ludzi, wręcz przeciwnie, cały czas szuka pieszczot ^^ Poza tym żona nie robi z nią żadnych ćwiczeń, po prostu się przytulają i jest okej.