Cześć, nasz szczeniak cane corso podjada kamienie na podwórku, do tego jakieś kawałki drewna, suche liście i trawę, ale to te kamienie wydają mi się najbardziej problematyczne dla jego układu pokarmowego.
Na spacerach robi to rzadziej, bo myślę, że jest wtedy zbyt zajęty.
Wiem, że szczeniaki poznają świat pyszczkiem, ale mimo wszystko martwię się o jego zdrowie.
Czytałem trochę o syndromie PICA, ale to niby dotyczy częściej dorosłych psów.
Jak udało Wam się oduczyć Wasze psiaki takiego zachowania?
Z góry dzięki za wszystkie odpowiedzi!
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Cześć!
Chciałabym jeszcze dodać coś do odpowiedzi Marion, że psiak może chcieć jeść kamienie, aby ulżyć sobie przy problemach trawiennych, które już trwają albo dopiero się zaczynają – np. zbyt miękkie stolce, początki biegunki, lekki nieżyt żołądka czy robaki (pasożyty), nawet jeśli był niedawno odrobaczany.
Ma 3 miesiące? Możesz zacząć uczyć go komendy „puść” na różnych przedmiotach, żeby później łatwiej było go oduczyć brania kamieni do pyska... to też świetny sposób na odwrócenie jego uwagi.
Natomiast jeśli chodzi o kości szpikowe dla szczeniaka czy juniora rasy Cane Corso, to raczej bym to odradzała... ze względu na jego zęby. Jako junior czy młody dorosły będzie miał już tyle siły w szczękach, żeby skruszyć taką surową kość. Jeśli kość będzie za mała w stosunku do wielkości pyska (zawsze pilnuj rozmiaru!), może zostać połknięta w całości, a to oznacza pilną wizytę u weterynarza... albo w najlepszym razie bardzo ciężką niestrawność.
Nigdy nie dawaj psu gotowanych kości, to bardzo niebezpieczne! Robią się one zbyt łamliwe. To samo dzieje się, gdy pies zakopuje kości w ziemi (stają się kruche i niezdrowe). Podawaj wyłącznie świeże, surowe kości mięsne.
Nawet surowa kość szpikowa może pęknąć na ostre odłamki lub spowodować złamanie zęba. Dla bezpieczeństwa lepiej unikać kości nośnych od dużych ssaków.
W przypadku psów przyzwyczajonych do gryzienia, pilnując uważnie swojego pupila, można podać mu świeżą kość długą (przeciętą wzdłuż, ze szpikiem, jak np. nóżka cielęca).
Pamiętaj tylko, żeby szczeniak nie zjadł jej za dużo na raz, aby nie obciążyć układu pokarmowego zbyt dużą dawką minerałów (wapnia) naraz. Trzymajcie się ciepło, powodzenia u weta, jeśli zajdzie taka potrzeba!
Szczeniaki rzeczywiście mają tendencję do brania do pyszczka wszystkiego, co tylko znajdą. Trzeba jednak pilnować, żeby maluch nie połykał wszystkiego bez opamiętania, bo może to być niebezpieczne dla jego zdrowia i prowadzić na przykład do uszkodzeń przewodu pokarmowego.
Żeby Twój szczeniak przestał jeść kamienie na podwórku, radzę odwrócić jego uwagę, dając mu gryzaki. Kości szpikowe albo prasowane kości ze skóry bawolej świetnie się tu sprawdzą – są bardzo smaczne i zajmą pieska na dłuższą chwilę. Możesz też odciągnąć jego uwagę od kamieni każdą inną zabawką: piłką, sznurem, a nawet rozrzucając suchą karmę w różnych miejscach na dworze. Ważne jest, aby Twój szczeniak miał zawsze pod ręką przedmioty, które może bezpiecznie gryźć.
Jeśli chodzi o syndrom pica (czyli jedzenie rzeczy niejadalnych), może on wystąpić u dorosłych psów, ale też u szczeniąt. Przyczyny mogą być różne: niewłaściwa dieta, niedobory, lęk czy nuda. Jednak u tak małego pieska najprawdopodobniej jest to po prostu normalne zachowanie fizjologiczne, wynikające z potrzeby poznawania świata.
Jeśli problem z czasem nie minie, radzę wybrać się do weterynarza. Lekarz weterynarii będzie mógł wtedy postawić diagnozę i w razie potrzeby zaplanować leczenie.
