Za czy przeciw: kuweta do nauki czystości u szczeniaka w mieszkaniu

Mój szczeniak Raphy, którego wziąłem 2 miesiące temu, zachowuje czystość. Niedługo skończy 5 miesięcy i właściwie od samego początku nie brudzi w domu.

Zdarzyło mu się może 4-5 razy nasikać i 2 razy zrobić kupę, odkąd u mnie jest. Pierwszego dnia była wpadka – i siusiu, i kupa – co uważam za normalne, bo przecież zabrano go od mamy, wcześniej mieszkał na zewnątrz i nie znał życia w domu.

Żeby nauczyć go czystości, za te kilka razy, kiedy mu się zdarzyło nabrudzić, nic mu nie mówiłem i sprzątałem tak, żeby tego nie widział.

A kiedy załatwia się na dworze, zawsze go chwalę, mówię „dobry pies”, „super” i mocno głaszczę.

Sam zrozumiał, że sikanie w domu = brak reakcji z mojej strony, a sikanie na dworze = nagroda.

Radziłbym ci też, żeby po tym, jak piesek się załatwi na zewnątrz, nie wracać od razu do domu, tylko kontynuować spacer. Na początku sam popełniłem ten błąd, bo rano miałem wszystko wyliczone co do minuty przed wyjściem do pracy. Raphy zaczął wtedy specjalnie wstrzymywać potrzeby na dworze, żeby tylko przedłużyć spacer. Teraz, przy dłuższych wyjściach, jak tylko poczuje pierwszy lepszy trawnik, od razu się załatwia, a potem idziemy dalej na spacer, bawimy się itd.

Świetnie potrafi mi pokazać, że musi wyjść – przynosi mi albo swoją zabawkę, którą zawsze mamy na dworze, albo moje buty.

Myślę, że nie potrzebujesz maty, bo po co uczyć psa załatwiania się w domu, żeby potem uczyć go czegoś zupełnie innego? Lepiej od razu uczyć go dobrych manier od samego początku.

Tak, dokładnie!

Jest w tym coś instynktownego. Dopóki nie zaburzamy tego instynktu (zapewniając szczeniakowi regularny dostęp do dworu, z matami higienicznymi czy bez), wszystko układa się naturalnie.

Małe „ale” jednak jest – widać, że niektóre szczeniaki nie mają tego naturalnego odruchu. Często spotykamy na forum zdesperowane osoby, bo ich psiak w wieku 8 miesięcy wciąż załatwia się w domu. Czasem to ewidentnie kwestia zbyt rzadkich spacerów, ale nie zawsze... Od czasu do czasu piszą do nas ludzie, których szczeniaki na zewnątrz nic nie robią, tylko czekają na powrót do domu, żeby przynieść sobie ulgę. To raczej rzadkie przypadki, bo ogromna większość szczeniąt uczy się czystości dość naturalnie, ale jednak się to zdarza.

Czy to wrodzone, czy nabyte? Myślę, że może to wynikać z warunków w hodowli, które nie pozwoliły na rozwinięcie tych naturalnych odruchów (szczeniak bez dostępu do dworu, a nawet bez powierzchni chłonnych pod łapami) albo z jakiegoś traumatycznego przeżycia (strach przed otoczeniem, przez który piesek nie jest na tyle wyluzowany, by się załatwić).

W takim konkretnym przypadku warto pewnie postawić na taką prawdziwą „naukę czystości”, np. super mocno nagradzać psa, kiedy załatwi się na zewnątrz i nazwać tę czynność konkretnym słowem, żeby potem móc zmotywować psiaka do załatwienia potrzeb na komendę.

Ale dla większości szczeniaków... bez względu na to, czy używasz mat do ochrony podłogi, czy nie, regularny dostęp do dworu w zupełności wystarczy :)

Moim zdaniem – absolutnie nie. Szczeniak wcale nie ma większej „ochoty” załatwiać potrzeb na twardej podłodze, niż niemowlak ma „ochotę” robić w pampersa ^^

To po prostu kwestia możliwości. Dziecku nie tłumaczymy, że robienie w pieluchę jest „złe”, tylko po prostu sadzamy je na nocnik, a jak już dorośnie, to zaczyna korzystać z toalety.

Nigdy nie próbowałam uświadamiać szczeniakowi, że sikanie w domu jest „złe”, a i tak bez problemu uczyły się robić na zewnątrz. To po prostu naturalna kolej rzeczy u psa.

Kiedy moja suczka przyszła na świat, załatwiała się matce prosto do pyska... potem w stodole, później już na zewnątrz itd. **** nie mówiła swoim szczeniakom: „nie wolno sikać w stodole!”, natura po prostu sama robi swoje.

Nasza pierwsza sunia, którą mieliśmy jeszcze w mieszkaniu – mój tata kładł gazety przy samych drzwiach i jeśli poczuła potrzebę, a nie mogła od razu wyjść, to załatwiała się właśnie na nie. Bardzo szybko nauczyła się czystości (może w jakieś dwa tygodnie), w ogóle nie było z tym problemu i nigdy nie zdarzyło jej się nabrudzić na inne powierzchnie w mieszkaniu.

Z kolei moja obecna suczka miała do dyspozycji ogród na każde zawołanie i nigdy nie używałam gazet, a mimo to nauka czystości zajęła jej znacznie więcej czasu, bo aż kilka miesięcy.

To wcale nie była kwestia „niezrozumienia”, bo ona bardzo chciała załatwiać się na zewnątrz (wpadki w domu zdarzały się zawsze pod samymi drzwiami... gdyby tylko były otwarte, na pewno by wyszła). Po prostu jej ogromna energia wpływała na częstotliwość – szczeniak, który ciągle wariuje, więcej pije, a co za tym idzie, częściej musi siusiu.

Krótko mówiąc, nie sądzę, żeby istniała tu jakaś jedyna, obiektywna prawda. Nieważne, co robimy, najważniejsze to po prostu obserwować naturalny rytm szczeniaka i się do niego dostosować.

Położenie podkładu przy drzwiach, w stronę których szczeniak i tak instynktownie zmierza (żeby po prostu nie zniszczyć podłogi), to co innego niż ustawianie kuwety w losowym kącie domu i zanoszenie tam psiaka.

W tym pierwszym przypadku po prostu podsuwamy podkład tam, gdzie maluch sam idzie, w drugim natomiast jest to już taka wymuszona, nienaturalna nauka załatwiania potrzeb w konkretnym miejscu wewnątrz domu.

Ja jestem na nie, bo według mnie najlepszym sposobem na naukę czystości jest wyprowadzanie psiaka tak często, jak to tylko możliwe. Po co zawracać sobie głowę jakimiś gadżetami, skoro wystarczy para butów? ^^

Nie potrafię ci wyjaśnić, co poszło nie tak z psami twoich rodziców. Mogę ci tylko powiedzieć, że hodowczyni Basile’a ma 5 dużych pudli i używa podkładów dla szczeniaków (wszystkie mieszkają w domu) i nie ma żadnych problemów z dorosłymi psami.

Zresztą, jak masz miot, to nawet jeśli nie używasz podkładów, nie jesteś w stanie pilnować każdego szczeniaka z osobna, żeby przyłapać go na gorącym uczynku, kiedy sika w domu, i powiedzieć mu „nie”. Po prostu siuśki lądują na twoim parkiecie zamiast na podkładzie. Ale tak czy siak, z podkładem czy bez, dorosłe psy mieszkające ze szczeniakami będą widzieć, jak maluch załatwia się w domu bez żadnej kary, więc idąc twoim tokiem rozumowania, mogłyby to uznać za „pozwolenie” na sikanie w środku.

Léon widział przecież, jak Basile sika na podkład, a od czasu do czasu na kafelki, a w ogóle nie przyszło mu do głowy, żeby robić to samo. „Pozwolenie” czy nie, mój pies chce się załatwiać tylko na zewnątrz. To jest właśnie to, co mnie dziwi w twojej historii. Dorosły pies normalnie nie szuka „pozwolenia” na sikanie w domu – nie dlatego, że to zabronione, ale dlatego, że po prostu nie ma na to ochoty, to mu nawet nie przejdzie przez myśl. O wiele bardziej woli robić to na zewnątrz, na spacerze, żeby znaczyć teren (czy psy twoich rodziców mają regularną okazję do znaczenia terenu na spacerach?). To tak samo, jak ty nie pójdziesz wytarzać się w kupie, nawet gdybyś widziała, jak robią to wszyscy twoi mali kuzyni czy kuzynki – po prostu nie przyszłoby ci to do głowy. To jest wręcz instynktowne – moje psy nie chcą załatwiać się w domu odkąd nauczyły się czystości i myślę, że mogłabym im pokazać dziesiątki szczeniaków sikających w domu, a to i tak nic by nie zmieniło.

Dla mnie u zdecydowanej większości psów nauka czystości nie polega na przyswojeniu zakazu (pies nie sika w domu, bo został za to skrzyczany), ale na nawyku, który wykształca się szybciej lub wolniej dzięki psim instynktom (mniej lub bardziej silnym u różnych osobników), takim jak szukanie chłonnych powierzchni, oddalanie się od miejsca spania czy znaczenie terenu na spacerze. Jeśli pies wykazuje te instynkty i dajemy mu możliwość ich realizacji (częste wychodzenie na zewnątrz), to jestem przekonana, że karcenie psa za załatwienie się w domu prawie nic nie daje.

Wiadomo, niektóre psy wydają się nie mieć tych instynktów, tego naturalnego impulsu, by załatwiać się na zewnątrz (pewnie dlatego, że zostało to zaburzone jeszcze w hodowli) – w takim przypadku nauka czystości może wymagać prawdziwego treningu, ale na szczęście to nie jest większość psów.

Tak, zabezpieczenie parkietu to w zasadzie tak, jakbyś położyła gigantyczny podkład, jeśli chcesz. Tyle że na tym wielkim podkładzie, który chroni podłogę, sikanie jest zabronione! Za każdym razem, gdy przyłapałam Odina na gorącym uczynku, pokazywałam mu, że nie jestem zadowolona: „NIE, siku robi się na dworze!”. Oczywiście bez żadnej przemocy.

Ale ignorowanie czy sprzątanie tak, żeby pies nie widział – nigdy tak nie robiłam. Jeśli chcemy, żeby pies zrozumiał, że sikanie w domu jest fe, to jednak trzeba mu to jakoś wytłumaczyć.

Moi rodzice nigdy nie używali podkładów, zaczęli dopiero, gdy pojawił się u nich miot – tak było po prostu wygodniej przy szczeniakach. Ale fakt jest taki, że dorosłe psy, które wcześniej zachowywały idealną czystość, uznały wtedy, że sikanie w domu jest dozwolone. Mimo że dorosłe osobniki zawsze były wyprowadzane, to zadziałało tu zwykłe naśladownictwo. Skoro małe mogą robić na ten rodzaj dywanika, to my też możemy. A kiedy ten dywanik znika, no to robi się na inny...

Nie sądzę, żeby to był problem z samym wychowaniem, po prostu rodzice dostali kiepskie rady. To, co można znaleźć wszędzie w sieci: „postaw szczeniakowi kuwetę, żeby nauczyć go czystości”. Wybrali to rozwiązanie dla ułatwienia – przy sześciu szczeniakach w lutym trudno było wychodzić na zewnątrz co godzinę...

Ale faktem jest, że te trzy dorosłe psy, które jako szczeniaki nigdy nie były uczone załatwiania się do kuwety, potraktowały ten podkład jako przyzwolenie na sikanie w domu. A przecież były już świetnie ułożone. Całe szczęście, że mają teraz tylko jamniki, przy dogach niemieckich byłoby ciężko 😅 ilość sikańców jest jednak zupełnie inna.

Swoją drogą mam wrażenie, że cała ta historia z psią kuwetą jest faworyzowana głównie przez właścicieli małych psów. Ale mały czy duży – pies ma takie same potrzeby!