Cześć! Doskonale rozumiem Twój ból, bo przechodzę przez to samo. Musiałem zabrać moją beagle o imieniu Granola do weterynarza, żeby skrócić jej cierpienie. Miała guza pęcherza, którego stan mimo leków tylko się pogarszał – przestała oddawać mocz, a apetyt ciągle jej spadał. Musiała nosić pieluchę, bo leki spowodowały nadmiar moczu, którego nie była w stanie normalnie wydalić. Jej apetyt tak zmalał, że jej ostatnim posiłkiem były tylko 4 czy 5 orzeszków ziemnych i odrobina sera. Strasznie bolał sam widok, jak jadła resztkami sił i ciągle chodziła z wygiętym grzbietem, jakby próbowała ulżyć sobie w bólu czy dyskomforcie. Musieliśmy więc zabrać ją do lecznicy, wiedząc, że widzę ją po raz ostatni. Gdy dotarliśmy na miejsce, dotarło do mnie, że zostało jej tylko kilka chwil życia i poczułem ogromną gulę w gardle. Weterynarz wykazał się wielką empatią, ale ból stawał się coraz silniejszy. Granola patrzyła prosto przed siebie – ta niepewność, co ona wtedy czuła, jest po prostu dobijająca. Zasnęła w moich ramionach przy pierwszym zastrzyku, potem położyłem ją na boku i podano drugi zastrzyk, żeby odeszła na zawsze... Widziałem jej ostatnie oddechy i to był koniec jej drogi z nami.
Minęły już 2 dni, mój świat całkowicie się zawalił. Dostałem obuchem w łeb następnego ranka, gdy zobaczyłem jej puste legowisko, na którym wciąż czuć było jej zapach. Wszystko we mnie pękło, czuję pustkę, to prawdziwe pobojowisko, a ból jest tak wielki, że mam wrażenie, że nigdy się z tego nie podniosę. To dopiero 2 dni, ale jakaś część mnie podpowiada, że jeśli całkiem pogrążę się w tym cierpieniu, to już na zawsze zostanę na dnie... Mam świadomość, że muszę przejść przez proces żałoby, żeby poczuć się lepiej, bo chcę z tego wyjść. Czeka mnie niemal nie do zniesienia smutek, potem gniew, który pewnie zaraz przyjdzie, aż w końcu zrozumienie i akceptacja. To się nazywa rezyliencja – nie chcę całkiem zgasnąć, ale to wymaga czasu. Pamiętaj, że gdybyś tego nie zrobił/a, jej cierpienie byłoby prawdopodobnie jeszcze gorsze, a żaden dobry właściciel nie chce, by jego psiak tak strasznie się męczył. Eutanazja pupila to czyn i decyzja wymagająca ogromnej odwagi i wewnętrznej siły, która zmusza Cię do sięgnięcia tam, gdzie najbardziej boli. Myślę, że czułbyś/czułabyś się jeszcze gorzej, gdybyś nie zabrał/a jej do weterynarza ten ostatni raz, bo patrzenie, jak pies gaśnie bez Twojej pomocy, dawałoby poczucie, że nic dla niego nie zrobiłeś/aś – a to przecież nieprawda. Dbaj o siebie.
Cześć, moja psinka miała 15 lat i 10 miesięcy. Od miesiąca chorowała na nowotwór jamy ustnej. Miała wdrożone leczenie, które może nie czyniło cudów, ale miało poprawić jej komfort życia. Do tego miała artrozę i dostawała suplementy, żeby jej pomóc. Guz jednak urósł, zaczęła krwawić i prawie nie mogła jeść. Tak strasznie cierpiała, że serce mi pękało na ten widok. Musiałam pozwolić jej zasnąć, odeszła w moich ramionach. Minęły dwa dni... to była moja „córeczka”, urodziła się u mnie w domu. To było moje pierwsze takie doświadczenie, strasznie trudne, a ból nie mija. Została wielka pustka, chodziła za mną wszędzie i spała ze mną. Płaczę każdego dnia, to co przechodzę, to prawdziwa droga przez mękę. Dużo siły dla wszystkich, którzy są w tej samej sytuacji co ja.
