Czuję poczucie winy w związku z nowym szczeniakiem po stracie psa 3 miesiące temu...

Cześć. Mój pies odszedł w grudniu 2012 roku, a dwa miesiące później adoptowaliśmy cudownego małego beagle'a. Ja też miałam wtedy mnóstwo wątpliwości i poczucie winy – bałam się, że jeśli patrzy na mnie z góry, to pomyśli, że o nim zapominam. A przecież nie zapominam, on jest ze mną wszędzie: mam jego obrożę, zdjęcia, jego imię jest wszędzie :-) Ale mój mały beagle to moje drugie maleństwo! Trzeba iść do przodu, a miłość psa jest czymś tak wspaniałym. Zobaczysz, wszystkie obawy prysną, kiedy Twój piesek już się pojawi. Powodzenia i trzymaj się ciepło! :-D

Cześć, przeszłam przez prawie to samo co ty: mój spaniel bretoński Flèche odszedł 23 listopada 2013 roku w wieku 3 lat. Nagle dostał udaru i jego stan pogorszył się tak szybko, że w ciągu dwóch tygodni musiałam go uśpić. To był dla mnie ogromny szok, bo byliśmy ze sobą niesamowicie zżyci, towarzyszyłam mu do samego końca. Na szczęście Luna, moja roczna jack russellka, była przy mnie i bardzo mi pomogła, mimo że sama też cierpiała po stracie Flèche’a (tak, jestem przekonana, że zwierzęta też bardzo przeżywają śmierć swoich towarzyszy).

W każdym razie, do końca grudnia czułam się fatalnie, nie wyobrażałam sobie wzięcia kolejnego psa, a już tym bardziej tej samej rasy. Potem, w styczniu, odebrałam jego prochy i to mnie bardzo uspokoiło. Flèche spoczywa teraz na szafce pod telewizorem w samym środku salonu, więc w pewien sposób wcale nas nie opuścił.

W połowie stycznia w moim życiu pojawiła się Fiona, trzymiesięczna sunia jack russell terrier. I wiesz co? Mam wrażenie, że Flèche żyje w niej dalej. To aż niesamowite, bo ona ma dokładnie takie same nawyki jak on. Dla mnie to znak – to musiała być ona i żadna inna. Piszę to wszystko po to, żeby ci powiedzieć, że jeśli czujesz się gotowa na nowego psiaka, który przecież nigdy nie zastąpi twojego poprzedniego przyjaciela, to taki maluch bardzo pomoże ci przejść przez żałobę.

Przepraszam, że tak się rozpisałam, ale mam nadzieję, że choć trochę cię pocieszyłam i nie będziesz mieć do siebie wyrzutów sumienia. Ściskam ciebie i twojego przyszłego psiaka!

Właśnie zauważyłam, że mój Fendi odszedł 19.11.13 r., a mój przyszły Blondin urodził się 2 dni później, 21.11.13 r. Widzę w tym pewien znak... dobry znak. Gdyby urodził się wcześniej, to nie byłoby to samo.

Tak naprawdę to „dwuznaczne” – to dobre słowo – poczucie winy łączy się z ogromną wątpliwością co do miłości, jaką obdarzę tego szczeniaka. Trudno to wyjaśnić. Boję się, że nie stanę na wysokości zadania, że może będę później żałować, bo moja żałoba jeszcze się nie skończyła, wręcz przeciwnie. Ale nie jestem w stanie czekać przez ten cały czas, który pewnie ciągnąłby się w nieskończoność…

Przed pojawieniem się mojego pierwszego psa, Fendiego, też miałam mnóstwo wątpliwości... Ale to było coś innego. To był strach przed nieznanym. Strach przed odpowiedzialnością za to małe życie (zresztą z Fendim poległam na całej linii, zginął w wypadku samochodowym…)

To trochę jak wóz albo przewóz. Oto czego się obawiam: albo nie wyjdzie to dobrze (a ten maluch zasługuje przecież na pańcię, która nie jest świeżo po stracie psa, tylko że na to już za późno), albo doznam jakiegoś olśnienia i on pomoże mi zamknąć ten rozdział i wyjść z dołka...

Myślę, że ta druga opcja jest bardziej prawdopodobna, ale i tak mam wyrzuty sumienia. Czuję się tak, jakbym wykorzystywała go, żeby przeskoczyć pewien etap. On oczywiście nawet nie będzie o tym wiedział, ale dla mnie psychicznie to nie jest prosta sprawa. Trochę się stresuję, a jednocześnie nie mogę się doczekać, kiedy już będzie ze mną... to właśnie jest takie dwuznaczne i trudne do opisania 🤷

Zobaczymy, jak to będzie… klamka i tak już zapadła.

Mnie też to spotkało i mogę ci powiedzieć, że miłość, którą dasz nowemu towarzyszowi, nigdy nie odbierze ci miłości do twojego psa, który odszedł.

Gwarantuję ci, że on na zawsze zostanie w twoim sercu.

Nowy piesek pozwoli ci nie pogrążać się w czarnych myślach i nie rozpamiętywać ciągle straty, która jest jeszcze bardzo świeża. Zobaczysz, że z czasem wszystko samo się poukłada i nauczysz się z tym żyć. Trzymaj się, dużo siły!

Tragicznie straciliśmy naszą suczkę Isis – to był miks pudla i biszona, miała 9 lat.

Nie mogliśmy już znieść tej pustki, jej obecność w domu była dla nas tak ważna. Na dodatek pracuję w domu, więc miałem wrażenie, że widzę ją w każdym zakątku ogrodu. Najgorsze były powroty, kiedy nikt już nas nie witał z taką radością.

Porozmawialiśmy o tym z naszymi córkami i zdecydowaliśmy się na kolejnego psa, ale zupełnie innej rasy i tym razem samca. Pomyśleliśmy, że tak będzie nam łatwiej, bo unikniemy ciągłych porównań.

Półtora miesiąca później odebraliśmy od hodowcy naszego małego Ippona. Daje nam teraz mnóstwo szczęścia, choć za moją kochaną Isis zawsze będę tęsknić.

Cześć!

Doskonale Cię rozumiem, bo przytrafiło mi się prawie to samo... Straciłam swoją suczkę, która miała zaledwie 2 lata... a już półtora miesiąca później wzięliśmy nowego szczeniaka... Miałam przez to ogromne wyrzuty sumienia... ale z czasem zaczynasz dostrzegać różnicę między psami... Zdecydowałam się nie brać kolejnego boksera, bo to byłoby dla mnie zbyt trudne... Ioltan daje nam mnóstwo miłości... ale nigdy, PRZENIGDY nie zastąpi mojej Thaiki! Do dziś, kiedy patrzę na zdjęcia mojej psinki, zanoszę się łzami...

Pamiętam Twoją historię i to, co stało się z Fendi... to było bardzo poruszające... Ale pomyśl sobie, że ten maluch, którego adoptujesz, też będzie Cię bardzo potrzebował, mimo że nigdy nie zastąpi Twojego maleństwa!

Powodzenia i witamy Blondina!!