Oddanie szczeniaka hodowcy. Jakie będą dla niego konsekwencje?

Dziękuję za wszystkie wasze odpowiedzi i wsparcie. Spędziłam dzisiaj godzinę z behawiorystą. Był naprawdę szczery. Nie próbował mi na siłę wciskać żadnych usług, w przeciwieństwie do dziesięciu innych osób, do których dzwoniłam. Wysłuchał mnie, spróbował zrozumieć nasz tryb życia i szczerze przyznał, że praca z psem zajmie kilka godzin dziennie. Jeśli nie poświęcimy mu tyle czasu, jego wychowanie będzie trwało znacznie dłużej, a w tym czasie mój syn będzie cierpiał, bo mama nie będzie mogła się nim odpowiednio zająć. Nie jem od dwóch dni, bo Harry wszystko wywraca do góry nogami, kiedy tylko siadamy do stołu. Przez to, że ciągle pada, on nie chce wychodzić na zewnątrz i załatwia wszystkie potrzeby w domu. Sprzątam po 10 razy dziennie w tym krótkim czasie, kiedy w ogóle jestem w domu. Mój syn praktycznie nie schodzi z kanapy, bo Harry jest zbyt żywiołowy i mały boi się bawić na podłodze. Pies zabiera mu wszystkie zabawki. Syn nie ma jeszcze nawet 6 lat, nie rozumie tej sytuacji. Pieniądze nie grają roli... chcę tylko naprawić swój błąd i żeby pies trafił do kochającej rodziny. Porozmawialiśmy o tym wspólnie i podjęliśmy decyzję o oddaniu Harry'ego z powrotem do hodowcy. Mąż zadzwoni tam jutro. Chcemy, żeby wszystko odbyło się w porządku i zaakceptujemy warunki hodowcy, choć nie ukrywam, że zależy mi, żeby stało się to szybko, bo emocjonalnie jest to dla mnie bardzo trudne. Jestem zdruzgotana i mam do siebie ogromny żal. W każdym razie, dziękuję wam za całą wyrozumiałość.

Sophie

Dobry wieczór,

Gwarantuję Wam, że dzięki wspomnianej wyżej grupie Wasz szczeniak znajdzie nową rodzinę w ciągu dwóch dni... Chętnych będzie naprawdę mnóstwo.

Hodowcy rzadko kiedy przejmują się realnymi warunkami życia u nowych właścicieli, a kiedy już to robią i komuś odmawiają, często wylewa się na nich fala krytyki... Ale według mnie podstawą przy braniu szczeniaka jest wzięcie przynajmniej dwóch tygodni urlopu. Bez tego większość osób przechodzi przez to samo, co Wy, i jest to zupełnie normalne.

Jako dorosłe psy, cockery nie potrzebują wcale ekstremalnie dużo ruchu, ale wymagają regularnych spacerów (około godziny dziennie plus jedno dłuższe wyjście w tygodniu w zupełności im wystarczy), a przede wszystkim wyzwań węchowych i nowych bodźców. Cocker z dzieckiem w wieku Waszego malucha zazwyczaj świetnie się dogada i zostaną najlepszymi kumplami. Ale to rasa bardzo „przylepna”. Cockery mają życiową potrzebę bliskości ze swoimi opiekunami.

Wszystko da się wypracować, nawet zostawanie samemu, ale wymaga to kilku miesięcy pracy, mnóstwo cierpliwości i determinacji. To działa bardzo podobnie jak u rodziców po narodzinach dziecka, tyle że rzadko tak na to patrzymy. Myślę, że nie przyszłoby Wam do głowy, że nie dacie rady zająć się miesięcznym niemowlakiem, do którego trzeba wstawać kilka razy w nocy.

Niezależnie od Waszej ostatecznej decyzji, musicie wiedzieć jedno: szczeniak potrzebuje kilku tygodni pracy na samą adaptację i kilku miesięcy na wychowanie. Pierwszy rok jest kluczowy i wymaga poświęcenia około 2 do 3 godzin dziennie.

Powodzenia i nie wahajcie się skontaktować z Hélène Hugot z „Coeur de Cockers” w sprawie adopcji. Cały zespół jest bardzo oddany swojej misji.

Dzień dobry,

Żaden szczeniak nie znosi dobrze samotności. Hodowca na pewno o tym wie, ale ewidentnie jego priorytetem jest po prostu zysk. Proszę oddać tego psa jak najszybciej, aby nie zdążył się do Pana/Pani za mocno przywiązać.

I proszę nie brać już więcej psa – Pana/Pani grafik nie pozwala na opiekę nad tak wybitnie stadnym zwierzęciem.

Dzień dobry,

To prawda, że szczeniak wymaga mnóstwo energii. Trzeba być bardzo uważnym, zwłaszcza w tych pierwszych dniach. Ja od początku powoli przyzwyczajałam mojego malucha do zostawania samemu... teraz ma 9 miesięcy i nie mamy żadnych problemów. Nigdy nic mi nie zniszczył, daję mu do gryzienia poroże jelenia – to jest naprawdę super skuteczne. To fakt, że szczeniak trochę wywraca życie do góry nogami, bo trzeba mu poświęcać mnóstwo czasu... Ale z drugiej strony one potrafią się tak odwdzięczyć, że to i tak sama radość. Życzę dużo sił w tym trudnym momencie... jeśli jednak czujesz, że nie dasz rady, najlepiej będzie znaleźć mu nową rodzinę, która będzie mogła poświęcić mu więcej czasu.

Mikado: ta rodzina po prostu nie ma CZASU na szczeniaka.

Trzymanie go u siebie za wszelką cenę sprawi tylko, że piesek nie będzie rozwijał się prawidłowo pod względem emocjonalnym i umysłowym, bo mózg rozwija się dzięki różnorodnym doświadczeniom i wspólnym interakcjom.

Dla dobra szczeniaka trzeba znaleźć mu rodzinę, która ma czas, aby mu go poświęcić.

„Uparte trwanie” przy rozwiązaniu, które nie leży w niczyim interesie, byłoby po prostu głupie...

Szczeniak bardzo szybko zaaklimatyzuje się w nowym miejscu, pod tym względem nie będzie żadnego problemu.

Cześć, pies w tym wieku ma mnóstwo energii do zabawy i trzeba go nauczyć bawić się też samemu, a nie tylko z właścicielami. Warto wyznaczać mu czas na zabawę z wami i bez was – dzięki temu nie będzie od was stale uzależniony. Mój pies ma 11 miesięcy i od kiedy go mam, zdążył już parę rzeczy zniszczyć, ale widzę, że od 9. miesiąca sytuacja się poprawia.

Też byłam wykończona, ale z czasem i po przemyśleniach człowiek uczy się lepiej planować dzień.

Często się denerwowałam, bo podłoga wiecznie nie wyglądała najlepiej, ale w końcu odpuściłam i uznałam, że to nic takiego. Sprzątam po prostu, jak pies ucina sobie drzemkę. Z perspektywy czasu zobaczycie, że sami zaczniecie reagować inaczej, a pies przestanie tak bardzo wymuszać uwagę.

Mój pies nie chciał mnie puszczać na zakupy czy gdziekolwiek indziej, ale od dwóch miesięcy jest lepiej. Kupiłam klatkę kennelową (ma w niej wystarczająco dużo miejsca) i chętnie do niej wchodzi. Jego lęk się zmniejszył, odkąd ją mamy, mimo że wcześniej byłam twardo zdecydowana, że nigdy czegoś takiego nie kupię.

Ktoś mi to doradził, w ogóle w to nie wierzyłam, a ostatecznie pies zachowuje się lepiej. Dobrym sposobem jest też zostawienie mu koszulki z twoim zapachem. Kupiłam mu poroże jelenia (podwójne), którym potrafi się długo zajmować. Po jakimś czasie mu je zabieram. To pozwala w spokoju zjeść obiad czy zrobić coś innego.

Psiaki uwielbiają też grać w piłkę albo bawić się pluszakami (takimi solidniejszymi).

Nie poddawajcie się zbyt szybko. Ja też byłam kłębkiem nerwów, ale zobaczycie, że to przejdzie. Zwłaszcza spacery dużo dają – pies tyle się nachodzi i naodkrywa nowe rzeczy, że potem tylko śpi.

Ja nie mogłabym oddać mojego psa, to by mnie wykończyło psychicznie. Wolę być wytrwała i to się opłaciło, bo teraz mamy między sobą znacznie mniej konfliktów.

Krople Bacha też pomagają (to takie delikatne kropelki) i uspokajają psa. Byłam sceptyczna wobec tego typu rozwiązań, ale to naprawdę działa.

Pies nie będzie przecież wiecznie taki pobudzony.

Od 2 miesięcy mój ma już spokojniejsze etapy. To normalne, że na początku są takie „wariaty”, bo wszystko odkrywają i nie słuchają od razu, ale to przychodzi z tygodnia na tydzień.

Trzeba wziąć głęboki oddech. Pies przesypia noce, więc właściciel może odpocząć. Chodzę też na szkolenie (1-2 razy w tygodniu) od września i po tym pies jest naprawdę zmęczony.

Trzymajcie się, rozumiem wasze zmęczenie. My z mężem zmieniamy się przy opiece i to bardzo pomaga! Często chcemy zrobić wszystko w jeden dzień, co jest niemożliwe, a potem czujemy się zrezygnowani. Trzeba nauczyć się odpuszczać (nie zawsze to łatwe), ale kiedy człowiek powie sobie: „okej, nie będę się denerwować”, to łatwiej ogarnąć cały dzień.

Ale kochany pyszczek... grzeczny Sully 👍