Cześć! Chciałbym mieć psa i podoba mi się kilka ras, ale nie ukrywam, że doberman kręci mnie najbardziej. Mieszkam jednak w bloku i pracuję – czy waszym zdaniem to dobry pomysł?
Dla jasności: jak mieszkałem jeszcze z rodzicami, to głównie ja zajmowałem się sunią mojego brata, wyprowadzałem ją i szkoliłem.
Przetłumaczony francuski
Treści na forum są czasami tłumaczone z innego języka, a posty mogą dotyczyć krajów z innymi przepisami dotyczącymi zwierząt.
Ponieważ forum jest tłumaczone automatycznie przez sztuczną inteligencję, tłumaczenia mogą zawierać błędy.
Dzień dobry, mieszkam na osiedlu, wokół mojego mieszkania jest mnóstwo terenów zielonych i wszystko jest ogrodzone, więc na ten moment, ze względu na jego młody wiek, to w zupełności wystarczy
Cześć!
No to super, w takim razie.
Pamiętam, że ludzie bali się mojego psa... jak tylko mówiłam im, że to doberman!
Pewnego razu, gdy puszczałam go luzem w parku bardzo wcześnie rano, bo zaglądałam tam jeszcze przed pracą, spotkaliśmy jakiegoś faceta, który na widok psa aż ewakuował się na ławkę! A mały miał wtedy dopiero 4 miesiące.👌
Mieszkam na osiedlu, wokół mojego mieszkania jest mnóstwo terenów zielonych i wszystko jest ogrodzone, więc na ten moment, patrząc na jego młody wiek, w zupełności to wystarcza.
Cześć!
Miałam dobka, kiedy przeprowadziłam się z mieszkania do domu jednorodzinnego z ogrodem.
Z perspektywy czasu widzę, że jedyną zaletą posiadania ogrodu była możliwość wylegiwania się tam razem z psem... Pracowałam blisko domu i zawsze wracałam w południe. Mój pies nigdy nie zostawał sam w ogrodzie. Zabierałam go na spacery (mieszkałam wtedy w mieście, w Châtenay-Malabry) do parku, gdzie puszczałam go luzem, mimo że było to zabronione, na wycieczki rowerowe (biegł obok mnie) i oczywiście do lasu.
Miał mnóstwo ruchu poza zwykłymi wyjściami „za potrzebą”.
Ja też się sporo nachodziłam, żeby zabierać go do klubu, gdzie trener specjalizował się w dobermanach – bo powiedzmy sobie szczerze, dobek to nie owczarek niemiecki. Tutaj trzeba unikać błędów wychowawczych.
To był cudowny pies. Zniszczył tylko swój (duży) wiklinowy kosz i dębowe drzwi wejściowe, bo skakał na nie, żeby je sobie otworzyć (musiałam tam w końcu zamontować metalową płytę).
BARDZO inteligentny. Nauczyłam go ponad setki słów – może to żaden wyczyn, ale ja zmęczyłam się tą nauką szybciej niż on. 🤷
Najlepszy pies na świecie (wiadomo, w końcu był mój).
„Kto ma psa, kocha tylko swojego psa; kto ma kota, kocha wszystkie koty”.
Liza
Doberman sam w mieszkaniu przez cały dzień? To nie tylko meble znikną, ale całe mieszkanie; nawet ściany zostaną zniszczone 😈😈 Ale jest na to sposób: co wieczór funduję jej 3 godziny zabaw i spacerów oraz co najmniej 10 km na rowerze + mam kamerkę, żeby sprawdzać, czy śpi w ciągu dnia.
Cześć!
Ale jak sobie teraz radzisz z tym obowiązkiem zostawania blisko domu?
Cześć, jasne, że to możliwe! Miałem trzy dobermany, z czego dwa mieszkały ze mną w bloku. Wystarczy tylko często wychodzić z nimi na zewnątrz i puszczać je luzem, żeby mogły się wybiegać. Ja swoje wyprowadzałem trzy razy dziennie, a rano i wieczorem zabierałem je na pola, żeby pobiegały przez ponad godzinę... Więc da się, ale trzeba psa porządnie zmęczyć – doberman to pies sportowiec i po prostu musi spożytkować energię. Natomiast jeśli chodzi o zostawanie samemu... Moje trzy bardzo tego nie lubiły i płakały, kiedy byłem w pracy...
To mój pierwszy raz na forum, zarejestrowałam się, żeby móc pogadać z innymi!!!
Właśnie mam szczeniaka dobermana i ja też mieszkam w bloku.
Na razie sytuacja jest wyjątkowa przez lockdown, ale i tak możemy spacerować po osiedlu, mam tu sporo przestrzeni.
Jak wrócę do pracy, piesek będzie musiał zostawać sam. Planuję zacząć go powoli przyzwyczajać i zostawiać na kilka minut każdego dnia, żeby przywykł. Dogadałam się też z jedną młodą dziewczyną, która będzie do niego zaglądać i wyprowadzać go 2-3 razy dziennie, dopóki jest szczeniakiem, a potem 1-2 razy dziennie, jak już dorośnie. Wiadomo, to kosztuje, ale to świadomy wybór, kiedy decydujesz się na dobermana.
Z czasem zaczniemy go przyzwyczajać do długich spacerów. Mam to szczęście, że tuż obok mam ścieżkę rekreacyjną, więc na spacery w tygodniu będzie w sam raz.
Więc tak, doberman w mieszkaniu jest jak najbardziej możliwy, o ile pamięta się o wszystkim, co jest mu potrzebne do szczęścia.
Tak przy okazji, jeśli macie taką możliwość, petsitter, który mógłby wyprowadzać Waszego psa, byłby dla niego super sprawą! Na wsi o to trudno, ale w mieście na pewno dacie radę kogoś znaleźć!
Inna kwestia – myśleliście o dorosłym psie? Niektóre schroniska i fundacje mają dorosłe dobermany albo całkiem młode psiaki. Fundacje starają się, na ile to możliwe, umieszczać psy w domach tymczasowych (DT). Dzięki temu opiekunowie z DT znają każdy, nawet najmniejszy mankament psa, a podstawy wychowania są już opanowane albo w trakcie nauki... Jest mnóstwo przepięknych i wspaniałych dobermanów, które czekają na swój dom... Sam o tym myślę, jeśli w przyszłości będę chciał znowu mieć dobka.
Dzień dobry,
To już mój trzeci doberman. To faktycznie bardzo aktywna rasa, ale to nie sam ruch jest tu największym wyzwaniem – bardziej kłopotliwy bywa ten ich niezwykle ekspansywny charakter! One są wszędzie, są niesamowicie energiczne, a doberman dojrzewa dopiero około 3. roku życia.
Trzeba się więc przygotować na to, że przez trzy lata będziecie Państwo mieć w domu 70-centymetrowego (w kłębie) i 40-kilogramowego „osiołka”, który wciąż potrafi zachowywać się jak (bardzo duży) szczeniak.
Kolejna sprawa to ich sportowa natura, która musi znajdować ujście każdego dnia. Ogród to właściwie dodatkowy pokój – ogromny plus przy nauce czystości, no i można się tam bawić bez ryzyka, że ucierpi na tym płaski telewizor (lol). Oczywiście ogród nie zastąpi spacerów, ale bardzo ułatwia życie. Mieszkanie w bloku jest możliwe, ale tylko JEŚLI zapewni się psu wystarczającą dawkę ruchu na świeżym powietrzu (dobermany to psy, które kochają pęd i przestrzeń). Trzeba mieć więc w sobie dużo motywacji, żeby wychodzić w każdą pogodę i – poza wyjściami czysto fizjologicznymi – zaplanować przynajmniej jeden długi spacer (lub kilka), żeby pies mógł odreagować czas spędzony na czekaniu na Państwa powrót.
Warto też pamiętać o temperamencie – to rasa z charakterem, przyjazna wobec obcych, ale z dystansem. Kluczowa jest porządna socjalizacja, żeby nie wyhodować psa lękliwego albo groźnego. To samo tyczy się relacji z innymi psami – trzeba będzie znaleźć mu psich kumpli do wspólnych wypraw. Ta rasa wymaga mnóstwo czasu i zaangażowania, w przeciwnym razie pies może stać się cięty na inne czworonogi, a nawet agresywny.
Jeśli chodzi o zostawanie samemu... to proces nauki, który musi być stopniowy. Nie jest to trudne, jeśli wie się, jak do tego podejść. Szczeniak prawie na pewno coś nabroi – będzie badał otoczenie, głównie poprzez gryzienie wszystkiego w zasięgu pyska. Trzeba będzie schować kable i cenne przedmioty, a na początku ograniczyć szczeniaka do jednego pomieszczenia, które łatwo posprzątać i w którym nie wyrządzi wielkich szkód.
A co do samego wychowania... mam nadzieję, że macie Państwo w sobie mnóstwo cierpliwości i wyczucia! Ach, to przepiękne psy, ale też takie kochane „głupki”, które słuchają z szacunku i zaufania. Wymagają subtelnego podejścia i niemal olimpijskiego spokoju, żeby wyrosły na fajnych towarzyszy. Niejeden raz stracicie Państwo nerwy, będziecie tupać nogą (co, swoją drogą, w ogóle nie doda Wam autorytetu) i żałować, że w ogóle zainteresowaliście się tą rasą. Ale po czasie i przy sporej dawce cierpliwości, zyskacie psa na wagę złota – niezawodnego i przyjacielskiego...
No cóż, mam mieszane uczucia, bo nie znam zbyt dobrze rasy doberman, ale wydaje mi się, że to psy raczej sportowe i wymagają sporej dawki ruchu każdego dnia... Mieszkanie w bloku – czemu nie, ale mam pewne wątpliwości, skoro pracujecie. Jakie macie godziny pracy i jakie spacery dla niego ewentualnie planujecie? Bo musicie wziąć pod uwagę te 8 godzin roboty. Potem powrót i nieważne, czy jesteście zmęczeni, czy sypie śnieg, wieje wiatr, czy leje deszcz – psa TRZEBA wyprowadzić, i to tak porządnie. Tak jak pisze Satamine, to musi być długa, naprawdę długa sesja spaceru i zabawy, a nie tylko 30 minut na siku i powrót na kanapę... To kawał roboty. Mówię to z własnego doświadczenia, bo zaczynałam życie z Ulthią (staffordshire terrier) w bloku i mimo pracy to były minimum dwie godziny spacerów dziennie, a do tego jeszcze 8 godzin roboty – to wykańcza. Teraz mam dom, ale rytm spacerów pozostał ten sam. Więc mieszkanie w niczym nie przeszkadza, o ile z waszej strony dacie psu to, czego mu trzeba.
