Beaujabote biedny dog z Bordeaux na tym kempingu, musiał czuć się strasznie zagubiony :(
Przypomina mi to filmik z ratowania ddb, który widziałam na YouTube. Właściciel psa popełnił samobójstwo i psu zupełnie odbiło, rzucał się na wszystkich. Ale jak tylko go stamtąd zabrali, od razu się uspokoił, a kilka dni później znów był szczęśliwy – przynajmniej na filmikach tak to wyglądało.
Lacurieuse dokładnie tak jest, wobec kogoś, kogo nie zna, trzyma dystans, ale jak już kogoś pozna, to jest wielka radość! I ma swoich ulubieńców! Moi siostrzeńcy w wieku 3 i 20 lat, moja bratowa i niepełnosprawna córka przyjaciółki – jest przeogromnie szczęśliwy, kiedy ich widzi.
Doudou twoja Fidgi była przepiękna, z tą całą sierścią musiała wydawać się olbrzymia!
To prawda, że spotykam same małe pieski, a w dodatku wszystkie są jakieś szalone lol.
Przed chwilą miałam małą nadzieję, że znajdę kumpla dla Odina, bo widziałam amstaffa bawiącego się w parku. No cóż, tym razem to ja przeszłam na drugą stronę ulicy... Gdy babka mnie zobaczyła, od razu go zapięła, a on wpadł w histerię, zaczął skakać i szczekać, ledwo go utrzymywała.
To fakt, mam dobrego weterynarza, ale skoro to on prowadzi mojego psa, to w jego interesie jest się z nim zaprzyjaźnić, biorąc pod uwagę gabaryty. Bo przy małym psie można sobie pozwolić na użycie siły (choć to oczywiście złe), ale przy takim kolosie jak mój czy ten od misanthrope... No cóż, lepiej, żeby weterynarz był kumplem ;)
Wiegehts35 koszty u weterynarza to nie jest to, co mnie najbardziej gryzie, dałabym i dwa razy tyle od ręki, gdyby to rozwiązało wszystkie jego problemy. Ale mam wrażenie, że mój pies to po prostu straszny pechowiec lol.
Tego lata ugryzł go jakiś owad (tak przypuszczamy), łapa spuchła mu aż do samego barku! Skończyło się wizytą u doktora, prześwietleniami itp. Wszystko po to, żeby przepisał mi Metacam, który i tak miałam w domu lol.
Mój też nie lubi, jak ludzie się nad nim pochylają, strasznie go to stresuje. A to w sumie częsty odruch u ludzi z mojej wioski, jak kogoś spotykam – on się ich boi, więc oni się schylają, żeby go "uspokoić", a to tylko pogarsza sprawę...
Wydaje mi się, że to typowe u molosów: są takie zen, ciapowate, ale w razie zagrożenia (prawdziwego lub nie) zmieniają się w potwory. W tym tygodniu byłam w aucie z Odinem, jakiś facet gapił się na psa i śmiał się, że "zerka kątem oka" lol. Nie słyszał tylko ścieżki dźwiękowej "GrrRRRrrrrrrRRRRRRrrrrr", zrozumiał dopiero, jak usłyszał konkretne "hau". Muszę przyznać, że mi to schlebiło :) bo mam straszną paranoję na punkcie mojego psa, zawsze się boję, że ktoś mi go ukradnie, jak zostawiam go w aucie. Teraz przynajmniej wiem, że pilnuje samochodu, to mnie uspokaja.
