Eurasier dla mnie?

Najgorsi są właściciele, którzy nic z tym nie robią, bo „pies szczeka i to normalne”. No niby racja, ale jest szczekanie (takie „gadanie” czy przy zabawie) i szczekanie (darcie się, agresja). My też mamy zdolność do wrzeszczenia, a przecież nie uważamy, że to normalne ^^^

To samo z sąsiadami, zwłaszcza w bloku – jak jest dużo szczekania, to szybko robi się z tego problem. Co do lęku i dystansu u psa, to faktycznie nie jest to samo. Moim zdaniem na jedno i drugie składają się cechy wrodzone i nabyte, ale w każdym przypadku (no, prawie każdym) da się nad tym popracować. Tylko że to może zająć mnóstwo czasu. Zresztą ze szczekaniem myślę, że jest podobnie – można je naprawdę mocno wyciszyć.

Mam suczkę, która ignoruje wszystkich, nawet ludzi, których mijamy na spacerach (niektórych codziennie). Od kiedy u nas jest, niby do nich podchodzi, ale trzyma się na dystans – lubi ich, ale nie życzy sobie głaskania. To po prostu mistrzyni olewania! Zupełnie mi to nie przeszkadza, ale lękliwy pies to moim zdaniem zupełnie co innego. To nie jest coś, czego szukam, bo planuję zabierać przyszłą suczkę wszędzie ze sobą (weekendy, wakacje, restauracje, może pociągi itd.). Więc ta socjalizacja będzie mega ważna, a z psem lękliwym (a nie tylko nieufnym czy zdystansowanym) jest o wiele trudniej.

Zauważyłam, że szczekanie na inne psy to częsty problem u borderów i owczarków belgijskich w mojej okolicy. Strasznie mnie to irytuje i Hava też nie jest fanką... Gdy biega luzem, kompletnie ignoruje takie psy, ale na smyczy dostaje szału (nie może się oddalić, więc siłą rzeczy...).

Co do sierści, to czeszę ją mniej więcej raz w tygodniu, żeby pozbyć się martwego włosa, ale niewiele to daje – i tak mamy go pełno w całym domu 😅😂 2-3 razy w tygodniu spoko, ale codziennie... to jednak trochę za dużo!

Znałem trzy collie – dwa braciaki, o których już wspominałem, i jednego malucha, który był tak reaktywny, że kotka mojej babci wydrapała mu oko (a była z niej niezła zołza: najpierw niby prosiła o pieszczoty, a sekundę później od razu strzelała z łapy...!).

Żaden z tej trójki nie jest tak naprawdę strachliwy. Co prawda mają tendencję do szukania wsparcia u właściciela i plątania się pod nogami w nowych sytuacjach, ale u żadnego z nich nie widziałem takiej nadreaktywności, jak to bywa np. u białych owczarków szwajcarskich czy maliniaków.

Za to faktycznie ich sierść wymaga regularnej pielęgnacji. Newtona i Mozarta ich właścicielka czesze codziennie. Pociesza się mówiąc, że przecież to idzie błyskawicznie, tylko 10 minut na każdego i wyglądają bosko! No cóż, jak dla mnie to i tak o wiele za dużo, bo jestem przyzwyczajony do moich psów, przy których z pielęgnacją nie trzeba robić kompletnie nic!

@Caroline dzisiaj przez sporą część dnia szukałam informacji i charakter też bardzo mi się podoba! Lapinkoira – nawet sama nazwa mnie bawi za każdym razem, gdy ją wypowiadam... a z wyglądu... no po prostu cudne psy! Jeśli chodzi o wielkość, to jest dokładnie to, czego chcę. Trafiłam na filmik, no przepiękny!

https://youtu.be/_g4rt8CNQlo

@Fred faktycznie myślałam o francuskim, ale angielskie i amerykańskie też mają sporo problemów ze zdrowiem. I szczerze mówiąc, nie widzę się z psem o płaskim pyszczku...

Co do collie, to fakt, ilość wypadającej sierści wydaje się być kosmiczna. Jeśli chodzi o wrażliwość, wolałabym psa, który jest mniej "skomplikowany"!

Lacurieuse, fiński lapphund to przede wszystkim pies pasterski, a nie myśliwski. Jak to pasterze, są one stosunkowo pojętne, jeśli chodzi o samo wychowanie – myślę, że to chyba najbardziej „kumata” rasa z 5. grupy, na pewno bardziej niż mój szwedzki vallhund, który bywa czasem nieco toporny. Oczywiście pogadaj z hodowcami, ale nigdy nie słyszałem, żeby lapphundy miały zapędy myśliwskie. Nie do tego były głównie selekcjonowane.

Tak jak pisałem, przy eurasierze to nie samo przywołanie jest trudne, bo on łapie w mig, ale to, że szybko się nudzi. Dlatego właśnie warto go uczyć naturalnego podążania za Tobą.

To nie jest też pies, który ma jakąś szczególną tendencję do ucieczek. Chodzi raczej o to, że jeśli wolisz mieć poczucie spokoju i regularnie przywoływać psa na spacerze, to lepiej wybrać pasterza, który będzie na to bardziej podatny, jak właśnie lapphund. Ale przywołanie u eurasiera jest jak najbardziej możliwe do wypracowania.

Wydaje mi się, że mówiąc o wielkości, masz na myśli buldoga francuskiego... zdaje się, że te amerykańskie są (o wiele) większe. No ale cóż, słabo znam te psy. A co do tej drugiej wady, o której wspominasz: nie miałem pojęcia o tym „pachnącym” szczególe 😁

Jeśli chodzi o owczarka collie, to świetny pies, chociaż niektóre osobniki bywają jak dla mnie zbyt emocjonalne... ale jeśli chodzi o linienie, to jest to naprawdę coś przerażającego, wiem to z własnego doświadczenia 😞

@Emla w ogóle nie znam collie, słyszałem tylko różne opinie, które nie są zbyt pozytywne... podobno to dość reaktywne psy (a tego chciałbym całkowicie uniknąć, a w każdym razie nie szukam rasy z takimi predyspozycjami). Może powinienem jednak trochę bardziej zgłębić temat, bo jeśli chodzi o wagę, to wypadają bardzo fajnie.

@Fred szczerze mówiąc, buldogi są dla mnie po prostu za małe, mają mnóstwo problemów zdrowotnych, chrapią i za dużo pierdzą 😂. Gdybym miał wybrać małego psa rasowego, to byłby to cavalier king charles, ale tutaj sytuacja ze zdrowiem wygląda podobnie.

@Caroline ich dawne przeznaczenie pewnie i tak gra dużą rolę, musiałbym podpytać miłośników rasy. Zobaczymy!

Co do przywołania, to chciałbym wiedzieć, czy jest tak jak u większości ras, czy jednak sprawa jest bardziej skomplikowana.

@aggie chciałbym wziąć psa z różnych powodów i zauważyłem, że instynkt łowiecki u psów créole jest różnie rozwinięty. Chciałbym „znać” przyszły charakter albo chociaż predyspozycje rasy mojego szczeniaka. Za to jako drugiego psa chętnie wziąłbym dorosłego, pewnie właśnie créole, ale dopiero jak mój pierwszy będzie już idealnie wychowany, żeby mógł „pomóc” w nauce.

Hej Lacurieuse! To zabawne, bo skoro sama takiego masz, to wypisz wymaluj opisałaś właśnie psa kreolskiego! 😁

Lacurieuse, jak wiele psów, twój pewnie też ma jakieś korzenie użytkowe, które sięgają dawnych lat. Mój pies bardzo dawno temu był używany do tępienia szkodników, ale teraz to już zupełnie inna bajka – może sobie spacerować obok kaczek i nic się nie dzieje. Jego główną funkcją jest bycie psem pasterskim. Rasy pierwotne, poza eurasierem (który jest w sumie dość nową rasą, powstałą z krzyżówki psów pierwotnych), miały w historii bardzo zróżnicowane przeznaczenie.

Co do eurasierów, to szczerze mówiąc większość tych, które poznałem, nie miała gorszego przywołania niż owczarek australijski. Czasami potrafią się trochę "zawiesić" w swoim świecie, ale podstawą, jeśli chcesz puszczać psa rasy pierwotnej luzem, jest praca nad naturalnym podążaniem za opiekunem (tzw. suivi naturel). Tego trzeba uczyć już od szczeniaka.