Nasz szczeniak rasy eurasier jest agresywny wieczorami

Super wieści! ;-)

To jasne, że cała rodzina (w tym dzieci) zamknięta w domu tworzy wokół tak młodego szczeniaka sporo emocji i zamieszania...

W każdym razie to bardzo pozytywne, że znaleźliście sposób działania, który wam pasuje i przy którym czujecie się swobodnie. Dzięki temu nie jesteście już w ciągłej niepewności i wahaniu, a to na pewno też daje się wyczuć :-)

Genialnie, że pozwoliło wam to odkryć sygnały uspokajające – przyda wam się to w wielu sytuacjach w przyszłości.

Cześć wszystkim!

Poszłam za waszymi radami i poczytałam w internecie o „sygnałach uspokajających u psa”. Całą rodziną dowiedzieliśmy się z tego mnóstwa rzeczy. Dzięki za radę!

Jeśli chodzi o podgryzanie i gryzienie, wasze uwagi na temat „przyciskania do ziemi” dały mi do myślenia. A ponieważ pani weterynarz też sugerowała patent z „pistoletem na wodę”, spróbowaliśmy tego dwa dni temu, kiedy siedzieliśmy na kanapie, a on nas „atakował” (termin może niezbyt trafny, bo po jego postawie widzę wyraźnie, że to dla niego „zabawa”). No i powiem wam, że efekt był piorunujący – Cosmo przestał gryźć natychmiast po jednym psiknięciu. Od tego czasu mówimy mu stanowcze „nie” za każdym razem, gdy zaczyna podgryzać, a jeśli nie przestaje, dostaje dawkę wody. Dzisiaj już prawie w ogóle nie używaliśmy pistoletu, bo samo „nie” zaczyna wystarczać. Jeśli chodzi o wieczorną ekscytację, odkąd stosujemy tę metodę, zmieniło się to raczej w „bieganie jak szalony” zamiast atakowania nas. Zauważyliśmy jednak, że zaczął dla odmiany testować gryzienie „zakazanych przedmiotów”. Wtedy mówimy mu „nie, zostaw”, a kiedy puści, chwalimy go. Jeśli naprawdę nie udaje nam się odwrócić jego uwagi inną zabawką (jest strasznie uparty!), dostaje lekkie psiknięcie wodą, ale to rzadkość.

Zastanawiam się też, czy to, że cała nasza trójka była na wakacjach i kręciła się wokół niego cały dzień, trochę go nie przebodźcowało. Dzisiaj, kiedy mąż wrócił do pracy zdalnej, a ja też pracowałam po południu w salonie, mały był znacznie spokojniejszy i dużo więcej spał. Zabierałam go też w różne nowe miejsca (no, samochód to jeszcze nie jest jego bajka...), i szczerze mówiąc, poprawa zachowania jest wyraźna, zwłaszcza w relacji z naszą córką. Dzięki temu w domu panuje teraz o wiele spokojniejsza atmosfera! Dzięki wszystkim.

Jeśli chodzi o pieszczoty, to pytałem głównie o to, czy sami go wołacie, czy pozwalacie mu przyjść i o nie poprosić. Z tego, co piszesz, wygląda na to, że ani jedno, ani drugie, bo inaczej was gryzie – podchodzicie do niego głównie wtedy, gdy jest spokojny i leży na podłodze.

Nie jestem pewien, czy to idealny sposób komunikacji (zwłaszcza jeśli tak jest zawsze). Jeśli wasze głaskanie zdarza się tylko wtedy, gdy on jest zmęczony, to może akurat w tym momencie chce po prostu spać lub odpocząć w spokoju? W każdym razie, moim zdaniem, kiedy on was podgryza, próbuje się z wami skomunikować. Nie uważam, żeby dobrym pomysłem było ciągłe odrzucanie tej komunikacji tylko dlatego, że sprawia wam ból. On przecież nie wie, że robi coś, czego nie wolno. Zapamiętuje przede wszystkim waszą całkowitą odmowę kontaktu, nie rozumiejąc, że problemem jest konkretnie to podgryzanie. Pewnie nie rozumie też, dlaczego jest na długo izolowany. Myślę, że to może być dla niego naprawdę stresujące.

Moim zdaniem powinniście akceptować jego próby zbliżenia się – nie wszystkie, ale od czasu do czasu tak, żeby z jednej strony czuł się zauważony, a z drugiej był nagradzany za własną inicjatywę. To bardzo ważne.

Warto też czasem samemu go zawołać na pieszczoty, a nie tylko czekać, aż sam przyjdzie.

Co do podgryzania – mówiliście, że głośne „ałaaa!” nie działa? Jeśli tak, to zaskakujące, bo moim zdaniem powinno to działać prawie za każdym razem. Z doświadczenia wiem, że czasem można to robić niewłaściwie (albo nie mówi się tego wystarczająco głośno, albo w złym momencie, albo jest to zbyt „teatralne” i pies myśli, że to zabawa, więc gryzie jeszcze mocniej. Może też samo „ałaaa” jest źle przekazane i pies nie zrozumiał, że sprawił ból lub może go sprawić. Albo pies nie jest przyzwyczajony ani zachęcany do słuchania człowieka, więc nie jest w stanie nic usłyszeć, zwłaszcza gdy jest bardzo pobudzony lub targają nim silne emocje, np. stres, które biorą górę...). Wtedy nauka nie przynosi efektów. Czy tak jest w waszym przypadku? Nie wiem.

Jeśli chodzi o spanie – okej, jeśli nie chce legowiska, to nie ma problemu, ale nie pozwalajcie mu spać wszędzie, gdzie mu się podoba. Wyznaczcie mu jedno lub dwa miejsca, ale nie pozwólcie mu wybierać samemu, a już na pewno nie pozwalajcie mu zajmować 50 różnych kątów.

Na YouTubie znajdziecie mnóstwo filmików o tym, jak nauczyć szczeniaka komendy „na miejsce” i zostawania tam, zazwyczaj z pomocą smaczków.

„Zabawa za każdym razem, gdy nie śpi” – brzmi to jak całkiem sporo...

Ogólnie rzecz biorąc, warto chociaż trochę uporządkować rytm jego dnia (posiłki, zabawa, nauka, spacery – pilnujcie godzin i czasu trwania). Dzięki temu szczeniak zyska punkty odniesienia, które dadzą mu poczucie struktury i bezpieczeństwa. Lepiej unikać zabawy byle gdzie i o byle porze – raz 10 razy dziennie, a następnego dnia tylko dwa (mówię to czysto teoretyчно, bo nie wiem, jak to wygląda u Was).

Jeśli chodzi o bardzo pobudzające zabawy, najlepiej przenieść je na zewnątrz, o ile macie ogród. Dzięki temu piesek powoli zacznie rozumieć, że w domu należy zachowywać się spokojniej.

Z rzucaniem piłki radziłbym uważać na to, jak to robicie, zwłaszcza jeśli pies z natury łatwo się nakręca.

To samo dotyczy przeciągania się szarpakiem. Skoro i tak już mocno Was gryzie, na razie bym z tego zrezygnował (przynajmniej z samego szarpania, ale może gryźć maskotki czy sznury, bylebyście Wy ich nie ciągnęli).

Unikałbym też pozwalania mu na bieganie za Wami, żeby nie pomyślał, że uganianie się za ludźmi jest w porządku.

Nie znam patentu z butelką wody i ryżem, ale mata węchowa jest super! Angażuje węch, co powoduje „zdrowe” zmęczenie. Możecie jej używać nawet do podawania całych posiłków, a nie tylko kilku smaczków.

Możecie biegać tak, żeby pies chciał się wyładować razem z Wami (a nie „na Was”).

Na przykład w ogrodzie (lub gdziekolwiek indziej na zewnątrz), niech ktoś przytrzyma szczeniaka, podczas gdy Wy na jego oczach pobiegniecie ukryć zabawkę. Potem niech jej szuka, a Wy go dopingujcie, stojąc w miejscu lub idąc obok niego.

Może jest jeszcze trochę za młody, żeby to w pełni pojąć, ale możecie zacząć ćwiczyć w domu. Niech usiądzie przed Wami lub obok Was, przytrzymajcie go i schowajcie zabawkę na jego oczach blisko (metr lub dwa dalej). Od razu po schowaniu dajcie mu jej szukać, pomagając w razie potrzeby. Używajcie komend (np. „szukaj”) lub gestów, które mogą mu pomóc. Z czasem zrozumie, co znaczy „szukaj”, i będziecie mogli utrudniać zadanie: chować zabawkę dalej i mniej pomagać. Pamiętajcie o wspieraniu go – niech czuje Wasze zaangażowanie i wie, że nie bawi się sam, ale z Wami. To tylko wzmocni Waszą więź.

@Constanze, tak, lizanie to też sygnał (szczeniak wcale nie musi „piszczeć”, jak twierdzi Twój weterynarz).

Może lizać Ciebie, swój własny nos, ziewać, odwracać wzrok albo po prostu okazywać aktywną uległość... Szczeniak często też się drapie albo otrzepuje, kiedy poczuje silniejsze emocje.

Warto brać to wszystko pod uwagę.

„Żelazna ręka w aksamitnej rękawiczce” to chyba najbardziej oklepane hasło w historii (powtarzane do znudzenia na stronach hodowców wszelkich ras), więc to prawda, że czasem traci ono swój sens... Ale tak naprawdę chodzi po prostu o to, żeby być stałym i konsekwentnym, co zresztą jest ważne u każdego psa.

Nie ma rasy, którą powinno się wychowywać niespójnie i brutalnie...

Więc oczywiście trzeba być słownym i egzekwować swoje prośby. Ale zanim w ogóle zacznie się to wszystko utrwalać, trzeba pokazać maluchowi, co dana komenda oznacza, motywując go i prowadząc.

W wieku 3 miesięcy on dopiero wszystkiego się uczy.

constanze, powiem Ci tak: eurasier, szpic czy pies pierwotny – nie ma to większego znaczenia, nie daj się tym zbytnio sugerować.

Uważaj też, żeby nie szukać w internecie jakichś filmików z „magicznymi sekretami” czy niezawodnymi metodami na wychowanie psa. To trochę jak z ludźmi, którzy pozjadali wszystkie rozumy w kwestii wirusów, a w rzeczywistości nie mają o nich bladego pojęcia.

W czasie lockdownu staraj się zachować konsekwencję, spokój i cierpliwość. Pamiętaj, że ten psiak musi się jeszcze wszystkiego nauczyć. Jeśli poczujesz taką potrzebę, po zakończeniu kwarantanny odezwij się do dobrego trenera lub behawiorysty.

Oczywiście inni forumowicze na pewno chętnie Ci doradzą. Rzeczywiście, stosowanie „alfowania” na szczeniaku bez konkretnej wiedzy o psiej komunikacji to dość ryzykowny pomysł.

Powodzenia!

Jeśli pies nie siada, kiedy go o to prosisz, to albo nie zna tej komendy (więc upewnij się najpierw, czy ją rozumie), albo po prostu nie widzi interesu w posłuszeństwie (pada deszcz i nie chce kłaść tyłka na mokrej ziemi, woli iść się bawić... albo zrobił to już 10 minut temu i nie lubi powtarzania w kółko tego samego, co jest częste u psów w tym typie).

Jeśli naprawdę ma już kompletnie dość komend, nie naciskaj, jeśli nie jest to sprawa życia i śmierci. Możesz mu dać jakieś prostsze zadanie, żeby zakończyć sesję pozytywnym akcentem (dzięki temu będzie miał większą ochotę na współpracę następnym razem).

„Żelazna ręka w aksamitnej rękawiczce” oznacza stanowczość, ale i łagodność. Stanowczość to bycie konsekwentnym w decyzjach – „tak” to „tak”, a „nie” to zawsze „nie” (jeśli dziś kanapa jest zakazana, to jutro też ma taka pozostać). Łagodność jest potrzebna po to, żeby pies nie stracił do nas zaufania (nie krzyczymy, nie używamy siły fizycznej...).

Czy trzeba go szkolić jak północniaka? Psa pierwotnego? Inaczej?

Na początek szkol go po prostu jak psa i nie zawracaj sobie tym za bardzo głowy ^^

Wszystkie psy powinny być szkolone w podobny sposób – jak psy, konsekwentnie i stale. Nie ma jednak jednej konkretnej metody, która zawsze działa. Trzeba brać pod uwagę charakter psa, jego rasę, specyficzne cechy oraz to, czego od niego oczekujesz.

Kluczem jest znalezienie tego, co działa na twojego psa, przy jednoczesnym poszanowaniu jego charakteru i natury.