Nasz szczeniak rasy eurasier jest agresywny wieczorami

Ten film jest zupełnie niepełny @Nordic Attitude, bo nie pokazuje, z jaką miłością i cierpliwością suczka wylizuje brzuszki swoich szczeniaków, które są przy tym całkowicie zrelaksowane i ufne.

Między matką a jej młodymi istnieje długa historia relacji. Coś w tym rodzaju: https://www.youtube.com/watch?v=ujgopjFCyzM

Ten gest suczki wobec szczeniąt nie bierze się znikąd i wpisuje się w konkretne ramy ich wzajemnej więzi.

Nie ma to nic wspólnego z sytuacją, gdy nagle wbijemy sobie do głowy, że musimy przygwoździć szczeniaka do ziemi, żeby przestał nas podgryzać czy na nas wskakiwać, i używamy do tego siły. Ta suczka zresztą wcale nie używa siły, żeby maluch położył się na plecach. Ona tylko pozoruje chwyt za kark, a szczeniak kładzie się sam. Owszem, potem go przytrzymuje, ale położył się sam.

Kolejny filmik pokazujący, jak wielką cierpliwością potrafi wykazać się matka:

https://www.youtube.com/watch?v=08einOI3wlo

Mogłaby podejść, złapać szczeniaka za kark i tak po prostu go powalić z nienacka. Ale tego nie robi.

Moim zdaniem namawianie człowieka, który nie do końca odnajduje się w psiej komunikacji, żeby to naśladował, to ogromny błąd.

Krótki przykład, który pokazuje, że samo „wywracanie psa na plecy” niewiele znaczy i że to cała komunikacja wokół tego (której nie zawsze potrafimy właściwie przeprowadzić) nadaje sens temu działaniu i pozwala na jego właściwą interpretację.

https://youtu.be/C-TNMBL1U9M

Na tym filmiku widać, jak mały biało-czarny piesek kilka razy „powala” drugiego na plecy. Chociaż to „powalanie”... wygląda to mniej więcej tak, jak walka wrestlerów. To czyste aktorstwo. Ten drugi sam daje się wywrócić. To wcale nie siła tego biało-czarnego psiaka sprawia, że tamten ląduje na plecach. On robi to całkowicie dobrowolnie.

A mimo to... to wszystko to po prostu zabawa.

W zależności od tego, jak kładziesz swojego szczeniaka, może on pomyśleć, że po prostu chcesz się z nim bawić.

Albo że atakujesz go bez powodu – do wyboru.

Prawdopodobieństwo, że zrozumie, że robisz to, by skorygować jego podgryzanie, jest w rzeczywistości dość niskie, jeśli nie panujesz nad całą towarzyszącą temu komunikacją.

Jeśli chcesz zobaczyć przykład agresywnego powalenia, tutaj zobaczysz to u DOROSŁYCH wilków w niewoli: https://youtu.be/1okpf8B73Wc

Czy na pewno jesteś pewna, że w pełni panujesz nad całą tą komunikacją?

Bardzo prosty przykład:

kiedy mój brat bawił się ostatnio z owczarkiem w domu, miał tendencję do intensywniejszego miziania i kontaktu, gdy ten kładł się na plecach. Nie znając psa, myślał, że pokazując brzuch, po prostu prosi o „więcej”, podczas gdy ja, wiedząc jak on funkcjonuje (znając jego mimikę i sygnały), widziałem, że był trochę przytłoczony samą obecnością i posturą brata. Zdarzało mi się więc prosić go, żeby trochę odpuścił i dał mu więcej przestrzeni.

Ten pies potrafi też oczywiście wywalić się na plecy, żeby drapać go po brzuchu, ale ma wtedy po prostu nieco inną postawę.

Jest mnóstwo takich drobiazgów, które wydają się błahe, ale powtarzane non stop, mogą generować spore napięcie.

Trzeba po prostu być świadomym wrażliwości psa. Jeśli już sam głos czy postura (jak u mojego brata) budzą w nim respekt, to nie będziemy go dodatkowo przytłaczać. Choć w innym kontekście byłoby to zupełnie okej...

Takie błędy w interpretacji mogą dotyczyć ogólnego temperamentu psa. Buck (ten wspomniany owczarek) to straszny „kozak w gębie”, a jednak... to wielki wrażliwiec, którego trzeba najpierw porządnie wyluzować, zanim zacznie się od niego czegokolwiek wymagać. W przeciwieństwie do mojej suczki, która nie robi dookoła siebie cyrku, żeby komuś zaimponować, ale za to świetnie znosi (a nawet potrzebuje), żeby czasem potraktować ją nieco bardziej stanowczo.

Więc zajmie Wam to trochę czasu i obserwacji, żeby dobrze wyczuć Waszego malucha, ale na pewno dacie radę :-)

Tyle że nie ma co działać na oślep i wykonywać pewnych gestów sztucznie, bez prawdziwego zrozumienia, o co w tym wszystkim chodzi.

Nawiązując do tego, co mówi Lorna – to nie uległość sama w sobie jest „przeżytkiem”. Problemem jest opieranie całego podejścia wychowawczego wyłącznie na niej i próba wymuszenia tej uległości poprzez „naśladowanie” psich zachowań, których tak naprawdę nie rozumiemy do końca i z których wybraliśmy tylko to, co nam akurat pasowało.

Z sytuacji, w której pies kładzie się na plecach przed drugim, człowiek wyciągnął wniosek, że musi siłą przyciskać psa do ziemi, żeby go sobie podporządkować i ustalić hierarchię.

Nie bierze się przy tym pod uwagę, że bardzo często ta postawa uległości to inicjatywa samego psa, który się podporządkowuje w ramach już ustalonej relacji. Czasami jest do tego mocno zachęcany przez drugiego psa, na przykład przez chwycenie za bok szyi, ale wyjątkowo rzadko dzieje się to przy użyciu siły wbrew jego aktywnemu oporowi.

Zapominamy też, że samo położenie się jest poprzedzone całą masą sygnałów, których człowiek niekoniecznie potrafi poprawnie wysłać.

Nie zwracamy też uwagi na to, w którym momencie należy przerwać takie działanie, aby miało ono dla psa jakikolwiek sens.

I tak dalej, i tym podobne.

Dobra wiadomość jest taka, że psy naprawdę świetnie potrafią zrozumieć „ludzki” język, jeśli jest on wprowadzany z głową i metodą. Nie ma więc potrzeby silić się na „naśladowanie psów”, zwłaszcza gdy ryzykuje się bycie źle zrozumianym.

Rozumiem, że to może być denerwujące, gdy słyszysz, że Twój weterynarz nie ma odpowiednich kwalifikacji w dziedzinie behawioryzmu psów, ale rzeczywistość jest taka, że niewielu je posiada. W tym zawodzie, co może zaskakiwać, często brakuje realnego zainteresowania tym tematem. Skłanianie się ku „metodom alternatywnym” wcale nie jest gwarancją krytycznego myślenia.

To, co doradził Ci weterynarz, to tak zwany „alpha roll” (wywracanie psa na plecy). Takie zachowanie faktycznie występuje wśród psów, ale w niczym nie przypomina tej ludzkiej imitacji, która z niego powstała (czyli siłowego manewru, w którym człowiek nie wie, kiedy „odpuścić nacisk”, tak jak zostało to wyjaśnione wcześniej). Co więcej, bardzo rzadko obserwuje się to w relacji dorosłego psa ze szczeniakiem, ponieważ dorosłe osobniki wykazują się zazwyczaj wręcz anielską cierpliwością wobec maluchów. Nie jesteś psem i próbując w ten sposób „mówić po psiemu”, nie znając niuansów ich języka, ryzykujesz po prostu, że Twój przekaz będzie dla szczeniaka zupełnie niezrozumiały, co tylko go niepotrzebnie zestresuje.

Pamiętaj, że Twój pies to jeszcze psie dziecko, które dopiero się rozwija i kształtuje. Piszesz, że to, co wprowadziłeś, nie działa – to jednak zupełnie normalne, że efekty nie pojawiają się natychmiast.

Cześć wszystkim,

Naprawdę jesteśmy już kompletnie zagubieni! Nasz weterynarz jest młody i raczej skłania się ku metodom alternatywnym (homeopatia, szczepionki bez soli aluminium...), a wy mi piszecie, że każe nam stosować metody z poprzedniej epoki. Tyle że sposoby typu ignorowanie czy izolowanie psa po prostu nie działają.

Odpowiadając na pytanie o czas na zabawę: proponujemy mu ją za każdym razem, gdy tylko się obudzi. Rzucanie piłki, szarpak i przeciąganie się, rzucanie Kongiem, zabawa w „gonionego”, przechodzenie przez tunel, butelka z ryżem czy mata węchowa (tymi dwoma ostatnimi zajmuje się raczej sam pod nadzorem). Sesje nie trwają długo, tak z 5 minut, bo zaraz się nudzi i kładzie gdzieś w kącie.

Jeśli chodzi o spacery, wychodzimy z nim rano i późnym popołudniem na dłuższy spacer (około 20-30 minut) w jego własnym tempie. Do tego dochodzą wyjścia rano, w południe, wieczorem i na sam koniec dnia na szybkie załatwienie potrzeb. To za dużo? Czy może za mało? Trochę odpuściliśmy naukę komend (poza „siad”, „do mnie” i „puść”).

Z przytulaniem jest tak, że skoro mały nas gryzie, to pieścimy go głównie wtedy, gdy jest spokojny albo leży na ziemi. Co do spania, to on nigdy nie kładzie się do legowiska – śpi gdzie popadnie na kafelkach: na środku pokoju, czasem w kuchni połączonej z salonem, pod stołem, obok kanapy albo tuż obok swojego posłania... Czy trzeba go przyzwyczajać do spania w legowisku? A jeśli tak, to jak to zrobić? Mam wrażenie, że on po prostu woli chłód podłogi...

Czy on próbuje was zdominować? Skłaniam się raczej ku temu, że szuka albo testuje granice, zwłaszcza jeśli ich nie ma (musicie je wyznaczyć, bo granice dają psu poczucie bezpieczeństwa). Jednocześnie myślę, że jest bardziej „pochłonięty” radzeniem sobie z emocjami (pewien stres, napięcie, szczególnie wieczorami – pewnie dlatego się o was ociera, przynajmniej moim zdaniem). Nie rozumie tego, co próbujecie mu przekazać, zwłaszcza jeśli nie jest to dostosowane do jego poziomu pojmowania lub stanu emocjonalnego...

Jeśli nie wychodzicie z nim wystarczająco często albo w mało urozmaicone miejsca, to tak, trzeba to zmienić.

Co do klatki, myślę, że to możliwe, że zostały mu po niej jakieś „urazy”.

Żeby obniżyć poziom jego lęku, zadbajcie o zbudowanie z nim dobrej relacji. Nie pamiętam, czy o tym pisaliście: co robicie razem w domu? Bawicie się? W jaki sposób? Jak długo? O jakiej porze dnia? Czy on odpoczywa w ciągu dnia? Czy go przytulacie, tak na dłużej? Czy robi to, kiedy sam do was przychodzi, czy to wy go wołacie? Przydałoby się, żebyście opisali waszą relację nieco dokładniej, biorąc pod uwagę wszystkich domowników.

Domyślam się, że nie widuje innych psów przez izolację? Macie znajomych z psami, żeby mógł się z nimi spotkać, kiedy tylko będziecie mogli?