Nasz szczeniak rasy eurasier jest agresywny wieczorami

Warto też wiedzieć, że Twój szczeniak uczy się mnóstwa rzeczy poprzez kontakt z innymi psami. Twoja rola jako człowieka jest ważna, ale to tylko część tego, czego on potrzebuje do rozwoju.

Obejrzyj sobie filmiki ze szczeniakami w tym samym wieku w stadzie – zobaczysz, że to wcale nie jest takie „delikatne” 😁

On po prostu zachowuje się tak, jak potrafi...

W wieku 10 tygodni szczeniak przez cały dzień szuka wszelkiego rodzaju kontaktów społecznych (to, jedzenie i spanie to w zasadzie całe jego życie), to po prostu centrum jego istnienia. Więc teraz, gdy nie ma w zasięgu wzroku żadnego innego psa, a do tego dochodzą ograniczenia związane z zamknięciem w domu, dla jego małego organizmu nie jest to proste i zupełnie to rozumiemy.

Jeśli jest dominujący, będzie potrzebował bardzo jasnych zasad przez całe swoje życie. Spokojnie, to nic dramatycznego, ale trzeba będzie zachować dużą konsekwencję w tym, co mu wolno, a czego nie, bo spróbuje wykorzystać każdą niespójność, żeby przejąć stery.

Psia szkoła to świetny pomysł, dzięki temu pozna też mnóstwo innych psów, co dobrze wpłynie na jego socjalizację z innymi czworonogami.

Osobiście nie jestem zwolennikiem metod waszego weterynarza. To są rozwiązania, które stosowało się raczej 10 lat temu niż dzisiaj... Jak dorośnie, nie dacie już rady kłaść go na plecach...

Musicie wypracować sobie przewagę psychologiczną, bo siłowo na dłuższą metę to on wygra...

Wasza postawa i nastawienie będą miały wpływ na psa, zawsze pamiętajcie, że to wy tu rządzicie.

Pies musi przez cały dzień czuć, że to „dwunogowie” są szefami. Brak wstępu na kanapę, żadnego przebywania na podwyższeniach, miska dopiero po waszym posiłku i w spokoju (najpierw „siad”, potem „możesz” na komendę), legowisko w kącie, z którego nie widać drzwi ani całej przestrzeni dziennej, przechodzenie przez drzwi po was, trzymanie się za wami przy każdym spotkaniu z ludźmi czy psami...

To absolutnie nie przeszkadza w zabawie z nim, wręcz przeciwnie, ale zawsze na waszych zasadach. Jeśli się nakręci, zacznie skakać czy gryźć, chowamy wszystko i koniec. Trzeba będzie też nauczyć waszą córkę, jak budować autorytet u psa, stosując te same zasady.

Dobry wieczór, Constanze,

Tak jak Pani wie, aklimatyzacja Pani szczeniaka nie przebiegła najlepiej przez tę całą historię z klatką.

Widzę to następująco:

– Poza szokiem związanym z rozstaniem (zakładam, że miał wtedy równe dwa miesiące...), doszedł mu dodatkowy stres związany z zamykaniem go co wieczór o tej samej porze na jednym metrze kwadratowym, załatwianiem się pod siebie itp.

– Hodowca najwyraźniej nie przyłożył się do socjalizacji i oswajania malucha (wychowywał się, niewiele widząc).

– To Pani pierwszy szczeniak i ma Pani mnóstwo wątpliwości, uczy się Pani wszystkiego w trakcie.

– To eurasier, czyli pies o nieco innej komunikacji niż taki „typowy pies” z masowej wyobraźni (to nie jest cocker spaniel). To, co Pani pisze o jego skłonności do „duszenia emocji w sobie”, jest dla tej rasy dość charakterystyczne.

Suma tych wszystkich czynników wywołuje u szczeniaka dużą presję. Ma Pani rację, że teraz priorytetem jest zdobycie jego zaufania i zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa, bo na razie piesek nie czuje się w domu spokojnie i dopiero szuka swoich punktów oparcia.

Mam wrażenie, że weterynarz rzuca rady „z rękawa” i nie jestem pewna, czy zdaje sobie sprawę z konsekwencji, jakie może mieć siłowe zmuszanie psa do uległości przez osobę, która nie potrafi jeszcze idealnie odczytać mowy psiego ciała... Wiedza o tym, kiedy wywrzeć presję, to jedno, ale najważniejsze to wiedzieć, kiedy odpuścić. Jeśli Pani mały eurasier wysyła sygnały uspokajające, których Pani nie zauważa, to zamiast go wyciszyć, tylko pogłębi to jego poczucie zagrożenia.

Radziłabym Pani, zanim znajdzie Pani profesjonalne wsparcie na żywo, poczytać trochę o psiej komunikacji (podstawy etologii itp.) i powstrzymać się od takich metod, dopóki nie zbuduje Pani z pieskiem więzi opartej na zaufaniu. Najpierw trzeba wypracować chociaż minimum „wyczucia”, czyli nauczyć się poprawnie odczytywać swojego psa – to pierwszy i najważniejszy krok.

Na ten moment jego zachowania wciąż Panią konsternują, więc jest zdecydowanie za wcześnie na ryzykowne techniki w stylu „alfa roll” (przymusowe kładzenie na plecach).

Nie ująłbym tego lepiej niż kainate.

„Doradziła nam, żeby kłaść go na plecach i przytrzymywać tak długo, aż piśnie albo odpuści”.

Mój Boże... wiem, że trudno to usłyszeć, gdy szuka się rady u profesjonalisty, ale mogę Wam tylko doradzić, żebyście absolutnie nie słuchali tych zaleceń...

Weterynarz, który udzielił Wam tej rady, najprawdopodobniej nie ma żadnego przeszkolenia z zakresu etologii czy behawiorystyki psów i po prostu powiela stare mity, które można znaleźć w nieaktualnych już książkach.

To, co robicie, nie ma dla Waszego psa żadnego sensu w „psim języku”. Dorosłe psy bardzo rzadko zachowują się tak wobec szczeniaka – żeby przygniatać go do ziemi, dopóki nie piśnie lub nie odpuści. Mogą go ostro skarcić, ale nie w ten sposób.

Ryzykujecie przede wszystkim zniszczeniem więzi i zaufania, które staraliście się budować do tej pory. W ten sposób na pewno nie zmniejszycie jego lęku.

Jestem przerażona tym, że niektórzy lekarze weterynarii wciąż pozwalają sobie na szerzenie takich bzdur :(

Wasz szczeniak ociera się o nogi prawdopodobnie po to, by rozładować ekscytację, a może też dlatego, że zaczynają w nim buzować hormony. On wcale nie próbuje zostać „panem i władcą”. To jeszcze psie dziecko.

Moja rada jest prosta: róbcie dalej to, co podpowiadała Wam intuicja – wychodźcie z pokoju lub izolujcie go, gdy za bardzo się nakręci. Bądźcie po prostu bardziej metodyczni, konsekwentni i nie poddawajcie się.

Haha, no nieźle ^^

Cześć wszystkim,

Ja też kilka lat temu miałem problemy z moim adoptowanym szczeniakiem, ale wypróbowałem tę prostą metodę, żeby wychować psiaka w naturalny sposób. Kliknijcie w ten link, żeby dowiedzieć się, jak można wyszkolić psa w zaledwie 15 minut dziennie: https://bit.ly/2xPCcdb

Dzięki i pozdrawiam!